مجله پارسي نامه - تمام عناوين

ديماه 1404 (1)

Wed, 28 Jan 2026 11:49:00 GMT

از اوايل دي‌ماه کم‌کم زمزمه‌هاي نارضايتي بلند شد. سال 1404. افزايش بي‌قيد قيمت‌ها و گراني‌هاي سرسام‌آور، موضوع همه گفتگوهايمان شد با دوست و آشنا. البته پيش‌تر از اينها شروع شد، ولي از دي‌ماه اوج مشهود و ملموسي پيدا کرد. آخرين‌بار با يکي از دوستانم در اين مورد صحبت مي‌کرديم که يک خريد سوپرمارکتي ساده و روزمره در حد تخم‌مرغ و شير و پنير و چند قلم معمولي ديگر، حداقل يکي-دو ميليون تمام مي‌شود و اين واقعا وحشتناک است. دولت، هيچ نظري در اين مورد نداشته و امروز هم که مي‌نويسم همچنان ندارد و از سکه و دلار و مسکن تا اقلام مصرفي مثل نان و روغن، همينطور مي‌تازند و ملت به گرد پايشان هم نمي‌رسند. ما که اوضاع نسبتا خوبي داريم و از پس خرج و مخارج لااقل تا امروز برآمده‌ايم، صدايمان درآمده. چه برسد به آنها که مستاجرند و درآمد ناچيزي دارند. در خانه‌هاي کوچک استيجاري با چند کودک قد و نيم‌قد و درآمدي که کفاف نصف ماه را هم نمي‌دهد و اجاره‌بهاي بي‌منطق و سربه‌فلک‌کشيده‌اي که کمر مي‌شکند. نگراني از آينده بچه‌ها، آينده کشوري که يتيم‌وار دست به دست مي‌چرخد و هرکس به بهانه اصلاح و پيشرفت، زخمي عميق و عميق‌تر بر پيکره‌اش مي‌نشاند.

دوستم، آرايشگري است که گاهي به من سر مي‌زند. پيچ شميران مي‌نشينند. هم سن و ساليم و او تمام موهايش را سفيد کرده تا سفيدي‌هاي طبيعي بسيارش به چشم نيايد. لاغر و بلند و پرانرژي است و با هيجان صحبت مي‌کند. موقع صحبت، در چشمانت زل مي‌زند و لحظاتي در همان حالت مي‌ماند. پرچانه نيست براي همين تا حالا رفاقتمان باقي مانده. با احتياط حرف مي‌زند و کمي زخمه مي‌زند ببيند طرف مقابل تا کجا هم‌فکر اوست و کجاها خط قرمز دارد. محافظه‌کار است مثل اغلب ما ايراني‌ها. در مواجهه با اينجور آدم‌ها فقط کافي است کمي جلوتر از او راه بروي تا تمام انديشه‌اش را برايت رو کند و من شنيدن انديشه‌هاي گوناگون و خصوصا مخالف با انديشه‌ام را دوست دارم چون باعث مي‌شود بدون تعصب فکر کنم و بازتر ببينم. بار آخري که اينجا بود، حرف را کشيدم به تعطيلي وقت و بي‌وقت مدارس به بهانه آلودگي هوا، سرما، کمبود انرژي و ... به قطع وقت و بي‌وقت آب و برق که کلافه‌مان کرده، به گراني‌هاي ديوانه‌وار. او گفت و من قدمي بيشتر برداشتم. باز گفت و من بيشتر گفتم. دست آخر گفت به نظرم مردم بايد بريزن تو خيابونا. چاره ديگه‌اي باقي نگذاشتن.

فهميدم که زمزمه‌هاي اعتراض اصناف و بازاريان، عين زمزمه‌هاي اعتراض به گشت ارشاد که از بهار 1401 ساز شده بود، دارد کم‌کم به عينيت مي‌رسد، آنقدر که سر زبان‌ها افتاده و مردم حرف از بيرون آمدن مي‌زنند. قضيه اعتراضات جدي است و مثل قبل، حق هم هست. ولي نتيجه‌اش چه خواهد بود؟

در اين افکار کمي مکث کردم. بعد گفتم: «بريزن تو خيابون که باز کشت و کشتار ميشه. هر دفعه مردم اومدن اعتراض کنن يک عده قاطي جمعيت شدن و خراب کردن. آخرش چي شد؟ جز اينکه جووناي بي‌گناهو کشتن و تيکه‌پاره کردن!» گفت: «آره راست مي‌گي. فايده نداره. آدم اصلا نمي‌دونه چيکار کنه.»

اينکه نمي‌دانيم چه کار کنيم، اينکه آن مجراي قانوني براي اعتراض و شکايت‌ها دقيقا از کجا به کجا مي‌رسد، اينکه بالاخره حرفمان را چطور بايد بزنيم، اين سردرگمي‌ها در عين نارضايتي، دردناک است. با خودم فکر مي‌کنم وقتي دائم غر مي‌زنيم، وقتي در هر جمعي وارد مي‌شويم، داد شکايت و نارضايتي از همه جور تفکر و سليقه‌اي بلند است، اين يعني کار به مو رسيده، و البته هنوز پاره نشده. اينجا آن نقطه حياتي است که اگر بناست اصلاحي صورت بگيرد، بايد با قيد فوريت و اضطرار صورت بگيرد، و الا اين رشته، پاره شدني است.

ميان اين گفتگو و افکار در هم و بر هم، تلفنم زنگ خورد. حامد بود. گفت عمه‌اش فوت کرده. شوکه شدم. عمه نرگس، عمه بزرگ حامد بود. مدتي بود درگير سرطان شده و درحال درمان بود. حالش اينقدرها وخيم نبود و هيچ‌کدام فکر نمي‌کرديم فوت کند. خيلي ناگهاني و بي‌مقدمه، سر نماز ظهر مي‌افتد و تمام مي‌کند. در خانه خودش و در بغل دخترش. حامد ادامه داد که فردا صبح تشييع جنازه است و پس‌فردا ختم. بنا بود شبانه با محمدحسين، پسر عمه نرگس با ماشين بروند اصفهان. گفتم: «براي روز ختم براي من و علي‌اکبر بليط بگير صبح بياييم شب برگرديم». اصرار کرد که لازم نيست بياي و اينجوري اذيت مي‌شي. ولي من دوست داشتم بروم و علي‌اکبر هم که به قول خودش اصفهاني است و خيلي شوق داشت اصفهان را لااقل يکبار در زندگي ببيند! خلاصه حامد نيمه‌شب راهي شد و من و علي‌اکبر روز بعدش، ده دي، صبح زود راه افتاديم و هرطور بود خودمان را رسانديم به مراسم ختم که در اصفهان معمولا صبح‌ها برگزار مي‌شود. فاطمه ماند خانه تا ما برگرديم. مامان در جريان بود و تلفني هوايش را داشت ولي به اصرار خودش در خانه تنها ماند تا به درس‌هايش برسد.

هوا بس ناجوانمردانه سرد بود. عين سرماي مشهد. از آن سوزهاي خشکي که استخوان را مي‌سوزانَد. فاميل را -که اغلبِ آنها من را مي‌شناسند و من نمي‌شناسمشان- ديدم و در مسجد بزرگي نشستيم که احتمالا به خاطر سوءمديريت انرژي، وسايل گرمايشي‌اش خاموش بود و درست مثل يخچالي طبيعي عمل مي‌کرد با قابليت انجماد فوري! لباس سنگين زمستاني را که معمولا نمي‌توانم تحمل کنم و در اولين فرصت درمي‌آورم، سفت و سخت دورم پيچيدم و نهاله هم پالتويي زير پاي برهنه‌ام انداخت که با يک جفت جوراب مشکي پنتي روي فرش‌هاي يخ مسجد، بي‌حس شده و مي‌رفت منجمد شود. يک چاي خوردم و کمي نشستم ولي ديدم هيچ حربه‌اي چاره‌ساز نيست. خواستم نامحسوس صحنه را ترک کنم اما از آنجايي که گاو پيشوني سفيد مجلس بودم، مجبور شدم براي همه توضيحي بچينم و بعد همانطور نامحسوس! بخزم توي ماشين و بچسبم به بخاري تا کمي گرم شوم. حامد و علي‌اکبر هم آمدند و ديدم فرصت خوبي است کمي اصفهان را به علي نشان دهيم. برديمش پل خواجو. سر ظهر بود و خورشيد بي‌جان، رمقي براي گرما نداشت. همينجور که زير پالتو و شال و دستکش و ساير وابستگان گرمايشي مي‌لرزيديم، انگار که آيه نازل شده باشد، پل خواجو را با تمام زواياي پيدا و پنهانِ معماري شگفت‌انگيزش به علي نشان داديم و چند عکس يادگاري هم گرفتيم که باز فردا تکرار نکند که من تنها اصفهاني‌اي هستم که هنوز اصفهان را نديده‌ است!

محمدحسين زنگ زد که براي ناهار برياني سفارش داده‌ام. همه در خانه بزرگ عمه نرگس جمع بودند. علي قبلا هم برياني خورده بود، يکبار در تهران البته. ولي حالا در جمع فاميل پدري که حسابي هم برايش ابراز احساسات مي‌کردند، حتما خيلي خوشش آمده بود. البته من چهره‌اش را موقع خوردن برياني نمي‌ديدم و نمي‌دانستم چه ميزان لذتي نشان مي‌دهد چون سفره خانم‌ها و آقايان را جدا انداخته بودند در دو سالن بزرگ که با دري چند لت از هم جدا مي‌شد. بعد از کمي استراحت، گفتم زودتر خداحافظي کنيم که چند جاي ديگر را علي ببيند و برويم سمت فرودگاه. حامد هم قرار بود با ماشين برگردد.

با نهاله و همسر و پسرهايش و همينطور مامان زري راه افتاديم. دو ماشين بوديم. رفتيم سمت ميدان نقش جهان. تو بگو عشق. تو بگو نصف جهان. چقدر من اين ميدان را دوست دارم. چهار بناي باشکوه که هرکدام به تنهايي براي نمايش فرهنگ و تمدن فاخر و بي‌نظيرمان کافي هستند، همه در يک ميدان. چهارسو. چهار معجزه هنر و صنعت و معماري. ماشين را جايي نزديک پارک کرديم و براي رسيدن به ميدان، از ميان بازاري گذشتيم که مي‌رسيد به عالي‌قاپو. پسربچه‌ها – علي‌اکبر و حسين و محمد- گيج بازار بودند و ما حواسمان پي سر و صداهاي جسته و گريخته‌اي که از اطراف مي‌آمد و رفت‌وآمدهاي با عجله و اضطرابي که در نگاه عابران بود. با خبر شديم که گروه‎‌هاي معترضي در ميدان جمع شده‌اند و شعار مي‌دهند. بين مسجد شيخ لطف الله و بازار قيصريه. در دالان بلند و مسقف بازار، تعدادي از فروشندگان به سرعت مغازه‌هايشان را بستند و قفل زدند و رفتند و عده‌اي هم سرگردان در رفت‌وآمد بودند که ببينند چه مي‌شود. بچه‌ها مشغول خريد ليزرهاي کوچک دستي شدند از خانم فروشنده‌اي که با هول و ولا و دستاني که به وضوح مي‌لرزيدند، سعي داشت سريع‌تر کار را تمام کند و ببندد و برود. مامان زري به حامد اصرار مي‌کرد برگرديم داخل ماشين و بچه‌ها ذوق تماشا داشتند. خصوصا علي نمي‌توانست بپذيرد حالا که بعد از مدت‌ها انتظار بالاخره به اصفهان محبوبش رسيده است، برگردد و ميدان و بناها را نبيند. بالاخره زور بچه‌ها چربيد و راه افتاديم سمت ميدان. وسعت ميدان نيم کيلومتر است و از جنوب غربي که ما بوديم تا شمال شرقي که معترضان شعار مي‌دادند، فاصله زيادي بود اما مردم و بازاريان مدام مي‌آمدند و مي‌گفتند: «مسافرين؟ برگردين، خطرناکس. يه وخ تيراندازي مي‌کونن. بچه همراتونه! ريسک نکونين ... ».

جلوي عالي‌قاپو بچه‌ها مشغول عکاسي شدند. بالاخره راهي بود که آمده‌ايم (بر وزنِ خرجي‌س که شده‌س) و بايد حتما اثبات مي‌کرديم که اصفهان بوده‌ايم. پس به اين هم اکتفا نکرديم و از همان دور با مسجدها و ميدان هم چند عکس گرفتيم! چند دقيقه‌اي نگذشت که از همان جنوب غربي ميدان که خوش‌خوشان ايستاده بوديم به ماجراجويي، گارد ويژه وارد شد و پاي‌کوبان به سمت معترضاني رفت که از صدر تا ذيل مملکت را فحش مي‌دادند. از جلوي ما که رد مي‌شدند، دقت کردم، ديدم سلاح گرم ندارند و فقط لباس ويژه پوشيده‌اند و کلاه‌هايشان نقاب پلاستيکي شفافي دارد براي محافظت صورت. فروشندگاني که دور تا دور جسته و گريخته ايستاده بودند به تماشا، با آمدن گارد، پراکنده شدند. ما را هم تشويق به ترک محل کردند. دوباره از دالان بازار رد شديم. ديگر تقريبا تمام مغازه‌ها بسته بودند و چراغ‌ها خاموش بود. جز انگشت‌شماري که با کرکره‌هاي نيمه‌بسته، هنوز مشتري داشتند. مشتري‌هاي شادي مثل ما! در همين مسير از يک مغازه که هنوز باز بود، يک سرمه‌دان براي فاطمه خريدم! نمي‌شد که سوغاتي نخرم! جز اين، زيبايي‌اش هم دلم را برد. نقاشي گل‌ومرغ پر رنگ و لعابي روي بدنه کرم‌رنگ داشت که به ادعاي فروشنده، از استخوان شتر بود. حالا نيمي از ما بيرون در بازار ايستاده بودند و نيمي داخل. بازاريان داشتند درهاي فولادي بازار را مي‌بستند و ما در حال حساب و کتاب سرمه‌دان بوديم. خانم فروشنده که ميان صنايع دستي ارزشمندش با آرامش و طمانينه بسيار، مشغول بسته‌بندي سرمه‌دان بود، مدام مي‌گفت نگران نباشيد. همه ما کليد در بازار را داريم. بقيه حرص مي‌خوردند و بچه‌ها را مي‌فرستادند دنبال ما که زودتر برويم پي کارمان. بالاخره رفتيم. در مسير بازار تا ماشين که در حاشيه بيروني ميدان بود، نوجوانان زيادي در گروه‌هاي سه تا پنج نفره مي‌ديدم. حدود شايد پانزده تا هجده ساله. دخترکان حجاب نداشتند و موهايشان را رنگ فانتزي زده بودند، صورتي و آبي. بيشترشان آرايش غليظي داشتند. تعدادي از دخترها و پسرها با وجود آن سن کم، سيگار دستشان بود. بعضي سرشان توي گوشي بود و به سرعت چيزي تايپ مي‌کردند. بيشتر لباس‌هايشان از همين مدل‌هاي اجق وجق پاره پوره بود که باب ميل تينيجرهاست. گروه‌هايي چشم‌هايشان اطراف را مي‌پاييد و گروه‌هايي در حال دويدن بودند. خيلي کم سن و سال به نظر مي‌رسيدند. فکر نمي‌کنم بيش از هجده ساله در ميانشان بود.

دهه هشتادي‌ها نسل عجيبي هستند. مثل ما مادران و پدرانشان و پدربزرگ‌ها و مادربزرگ‌هايشان، اهل محافظه‌کاري نيستند. تعارف با کسي ندارند. رک و راست و صادقند. اين محافظه‌کاري که ما گرفتارش هستيم، تا حد زيادي از حيايي برمي‌آيد که خوب است. چيز بدي نيست. ولي هرچيز به جاي خويش نيکوست. اينها اما حالا به خاطر جو روزگار و دسترسي آزاد و بي‌قيد به دنياي اطلاعات يا تغييرات اساسي در ساختار تربيتي خانواده ها يا هر علت ديگري، معمولا به اندازه ما اهل ملاحظه نيستند و همين به اين نسل، جسارت بالايي مي‌دهد. به نظر من اين مي‌تواند به جاي بحران، فرصت باشد. تا چند مرده حلاج باشيم و چقدر بتوانيم از پتانسيل بي‌نظير اين درياي خروشان در جهت سازندگي و رشد بهره بگيريم.

ياد بچه‌هاي دبيرستانمان افتادم. اوايل که وارد کلاس شدم، به خاطر چادرم تقريبا همه چهل نفر با من موضع داشتند. بيزاري از نگاهشان مي‌باريد. حق هم داشتند. هميشه حق با نوجوان‌هاست. دل‌هاي پاک و ضميرهاي نوراني آنها که هنوز به مبدا خلقت بسيار نزديک‌تر از ما هستند، اهل حق و حق‌طلبي است. اگر اعوجاجي در رفتار آنهاست، علت اول و آخرش خود ما هستيم. ما خانواده‌ها و ما بزرگترهايي که برايشان جامعه ساخته‌ايم. با اين حال کمي که گذشت آنقدر با هم رفيق شديم که بدو ورودم به کلاس صف مي‌بستند و همه را بايد يکي يکي بغل مي‌کردم. پايه درد دل‌هايشان بودم و اگر ساعتي نمي‌توانستم سر کلاسشان حاضر شوم، روز عزايشان بود و از اينکه گريه و گلايه کنند، ابايي نداشتند. هنوز خيلي مانده بود به سال نو، که يکي يکي مي‌آمدند و يواشکي زير ميز معلم مقنعه‌هايشان را درمي‌آوردند تا رنگ جديدي که به موهايشان زده‌اند را با شوق و ذوق نشانم دهند. معمولا چند لايه زير موهايشان را آبي يا صورتي جيغ مي‌زدند و روي موها همان رنگ طبيعي بي‌نظير و لطافت دلنشين موهاي خودشان بود. مي‌پرسيدم: «چرا زير ميز مي‌رين؟» مي‌گفتند: «آخه فضول زياده، مي‌رن دفتر مي‌گن بدبخت مي‌شيم!» دوستشان داشتم و اين عشق، چيزي نبود که بخواهم به آن تظاهر کنم. از عمق دلم مي‌جوشيد و بيرون مي‌ريخت و ضمير پاکشان آن را درک مي‌کرد. يک بار توي راهروي مدرسه صداي جيغ و فرياد يکي از بچه‌ها بلند شد. به سرعت از دفتر کسالت‌بار مدرسه بيرون دويدم. شاگرد من نبود اما وقتي ديدم مدير و معاون‌ها دوره‌اش کرده‌اند ناراحت شدم. از ناراحتي بچه‌ها خيلي به هم مي‌ريزم. جلو رفتم که مثلا شرايط را تلطيف کنم و وساطت کنم دست از سرش بردارند. اما متوجه شدم بايد او را نگه دارم که کادر مدرسه را نکُشد! سال هشتمي بود. ناخن کاشته بود آن هم چه ناخن‌هاي جذابي. مي‌گفتند: «ممنوعه! بايد درش بياري». جيغ مي‌کشيد: «شماها مي‌فهمين چقدر پول اينا رو دادم؟ مگه ميشه اينا رو کند؟» مدير و معاون‌ها خيلي تلاش مي‌کردند آرام و ملايم برخورد کنند و حتي صدايشان را به سختي در آن هياهو مي‌شنيدم. شنيدم يکي از آنها گفت: «خب اگه نمي‌شه بکني، پس لااقل کوتاهش کن. اينجوري که نميشه». باز بلندتر جيغ کشيد: «اينهمه پول اينا رو دادم حالا برم کوتاهشون کنم؟ اصن مي‌فهمين چي مي‌گين؟» و همينجور جيغ و جيغ و جيغ. ديگر ديدم بيش از اين کاري از من ساخته نيست و محل حادثه را ترک کردم!

رفتم سر کلاس. قرار بود بچه‌ها يکي يکي بروند اتاق بهداشت براي معاينات دوره‌اي بهداشتي. يکي از بچه‌ها که سرتاسر گوش‌هايش را سوراخ سوراخ کرده و پر کرده بود از گوشواره‌هاي ريز و درشت سياه، به سرعت آمد کنار ميز من و درحالي‌که تلاش مي‌کرد تمام آنها را به سختي باز کند، گفت: «خانوم اينا رو قايم کنين بعدا که برگشتم ازتون مي‌گيرم». مي‌دانستم اما پرسيدم: «چرا درشون مياري؟» با تلخي گفت: «بابا همش گير مي‌دن به آدم. الان اينا رو ببينن باز شروع ميکنن». گفتم: «خب واسه خودتون مي‌گن». نگذاشت کلام منعقد شود. بلافاصله گفت: «نه بابا اسکولن! اون خانومِ ..... که عين سگ مي‌مونه. فقط ميخواد پاچه بگيره» درحالي‌که تلاش مي‌کردم خنده‌ام را از اينهمه جسارت پنهان کنم و چشمانم را که داشت از حدقه بيرون مي‌زد جمع و جور، گفتم: «همين الان مقنعه‌اتو درآوردي، يکيش گير کرد به مقنعه. ميري تو حياط، ميخوايين توپ بازي کنين يا يکي دستش مي‌خوره، کشيده ميشه خداي نکرده گوشتو پاره مي‌کنه. گوش هم يه چيزي نيست که بخيه بخوره درست شه. تا آخر عمر همينجور مي‌مونه و زشت ميشه». آخرين گوشواره را که بالاخره درآورد، کمي مکث کرد. آهسته گفت: «آره ... درست ميگين».

با ديدن اين بچه‌ها که هم سن و سال دخترم و شاگردهايم بودند، و بسيار نوجوانان ديگري که همه‌شان را از عمق جانم دوست دارم و دلم برايشان مي‌تپد، دلشوره گرفتم. نگرانشان شدم. کاش بروند خانه‌هايشان. کاش تنها بودم و مي‌توانستم بايستم به گفتگو. بگويم فکر مي‌کنيد آخرش چه مي‌شود؟ همينطور که مي‌گذشتيم نگاهشان مي‌کردم و دعا مي‌کردم همه از اين غائله به سلامتي برگردند. ته دلم گرم بود که ما قبلا چنين چيزي را تجربه کرده‌ايم و مردم آگاهند. مي‌دانند که اين مدل اعتراض‌ها راه به جايي نمي‌برد و همان امنيتمان را هم به چالش مي‌کشد. فيلمي ديده بودم از بازار تهران که بازاريان دختري را که دعوت مي‌کرد به کشاندن اعتراضات به خيابان‌ها و آتش زدن سطل‌ها و ... دوره کرده بودند و يکي از آنها سرش فرياد مي‌کشيد: «نه مي‌ريزيم تو خيابونا، نه جايي رو آتيش مي‌زنيم» و دختر از ميانشان رفت. فکر مي‌کردم اوضاع همينطور پيش مي‌رود و اينبار در حد شنيده شدن اعتراض مردم، خواهد گذشت. هرچند ترامپ مدام پيغام و پسغام مي‌فرستاد که حامي مردم معترض است و اگر جمهوري اسلامي کسي را بکشد، قشون‌کشي راه مي‌اندازد و ما را نجات مي‌دهد! اما همچنان به عشق مردم به اين خاک و به آگاهي قلب آنها باور داشتم و با اين باور، دلم را گرم و آرام نگه مي‌داشتم. الان که اينها را مي‌نويسم، ياد مصاحبه دختر نوجواني افتادم که با لهجه اصفهاني مي‌گفت: «همه ما رو تو کافه جمع کردن و نفري پنج ميليون تومن بهمون دادن و گفتن برين جلوي نيروي انتظامي و شلوغ کنين. اگه اومدن سمتتون و گير دادن خودتونو بندازين زمين و جيغ و داد کنين تا مردم جمع شن ...». نمي‌دانم يکي از آنها بود؟ ممکن است بچه‌هاي ما به خاطر پنج تومان حاضر شوند چنين ريسکي بکنند؟ معتادند و محتاج اين پول ناچيز که بخواهند به خاطرش، ريسک دستگيري و سوءسابقه و تبعاتش را به جان بخرند؟ يا در گرداب تند مصرف‌گرايي، هر روز در اين بازيچه‌هاي کوچکي که دستشان گرفته‌اند، زندگي‌ها و داشته‌هايي مي‌بينند که از آنها فرسنگ‌ها دور است و دست‌وپا مي‌زنند کمي از آن را به دست آورند؟ مي‌شود گفت همه اين مصاحبه‌ها ساختگي است؟ پس دانش‌آموزاني که سر کلاس چرت مي‌زنند، بچه‌هايي که گرفتار خانواده‌هاي پرتنش و بي‌قيدند، اين بيداد فضاي مجازي، اينها چيست؟ نمي‌دانم. من اين بچه‌ها را که مي‌ديدم، ياد بچه‌هاي خودم مي‌افتادم. يادِ ..... که مي‌گفت: «خانوم من با مامانم که مي‌رم پاساژ، همه به مامانم تيکه مي‌ندازن!» يادِ ....... که غافل مي‌شدم با تيغِ تراشش، بدنش را زخم مي‌کرد و دوست داشت وانمود کند مي‌خواهد رگ بزند. يادِ ......... که در بدترين حال و شرايط، هيچ‌کس را نداشت بيايد دنبالش و من هميشه فکر مي‌کردم مادري که در اين شرايط کنار فرزندش نيست، دقيقا کجاست و به چه کار مهم‌تري مشغول است و اصلا به چه درد مي‌خورد؟ يا ........... و ............. که اگر از هم جدا مي‌شدند، رسما مي‌مردند و اگر کنار هم بودند .... چه گويم که ناگفتنم بهتر است!

مراقب بچه‌ها بودم و حواسم به موتوري‌هايي بود که تمام سر و صورتشان را پوشانده بودند و به سرعت در پياده‌رو مي‌رفتند و مي‌آمدند. تک يا دو ترک. معلوم بود سن و سال‌دارتر از آن نوجوانان هستند. سوز هوا قشنگ در جانمان نشسته بود. رفتيم سمت ماشين. هنوز دسته‌هاي پراکنده‌اي سر در گوشي يا در حال گفتگو با همان شرايط در خيابان‌هاي اطراف ديده مي‌شدند.

بچه‌ها پکر و دلخور بودند. دلم براي علي سوخت. شنيدم نزديک خانه عمه نرگس يک مرکز تجاري بزرگ باز شده، مثل اوپال که شهربازي هم دارد. اصرار کردم بچه‌ها را ببريم آنجا تا با خاطره خوش برگردند تهران. در راه، سمت چهارباغ يک فرني‌فروشي قديمي بود، از آن اصل و نسب‌دارها. ايستاديم و فرني با شيره خورديم. خيلي خوشمزه بود. سنگين و چرب البته. حامد عاشق فرني اصفهان است و هردفعه کسي از اصفهان مي‌آيد بايد برايش فرني بياورد. من هم عاشق خورشت ماست اصفهانم و هماني که براي حامد فرني مي‌آورد، بايد براي من هم خورشت ماست بياورد! هرکدام اينها هم جاي مخصوص خودش را دارد. اينجور نيست که همه مغازه‌ها خورشت ماست يا فرني اورجينال داشته باشند.

همراهان نگران بودند که مرکز خريد هم شلوغ باشد. شنيده بوديم که اعتراض از اصناف و بازاريان شروع شده. بازار تهران را در اخبار مجازي ديده بوديم و اينجا هم سمت بازار قيصريه آن تجمعات را ديديم که شايد حدود پنجاه-شصت نفر مي‌شدند. البته خود بازاريان که تا جايي که ما ديديم، بستند و محل را ترک کردند. معترضان نمي‌دانم دقيقا چه صنفي بودند. در هرحال خشونتي هم نديديم نه از طرف گارد نه از طرف معترضان. علت ترس بازاريان و مردم را هم نفهميديم. شايد سابقه ذهني از شلوغي‌هاي 401 باعثش بود يا اتفاقاتي که ما از آن بي‌خبر بوديم. در هرحال و با اين اوصاف اگر مرکز تجاري هم شلوغي‌هاي پراکنده‌اي داشت، از نظر من ترسناک نبود و فوقش از آنجا هم مي‌رفتيم. اما لااقل بختمان را امتحان کرده بوديم. مامان زري و نهاله (نگفتم؟ مادر و خواهر حامد) را خانه عمه نرگس پياده کرديم و با علي‌آقا و پسرها رفتيم به سمت مرکز تجاري سيتي سنتر. خيلي بزرگتر از چيزي بود که تصور مي‌کردم. نه در حد ايران‌مال ولي خيلي خيلي وسيع. پرسان پرسان شهربازي را در طبقات بالا پيدا کرديم و بچه‌ها حسابي دلي از عزا درآوردند. همانجا در نمازخانه مرکز تجاري نماز خوانديم و کم‌کم راهي شديم به سمت فرودگاه. حدود هشت شب بود. ده و نيم پرواز داشتيم و جز يک کوله کوچک، وسيله‌اي همراهمان نبود که براي فرودگاه رفتن عجله کنيم. به حامد توصيه کردم با وجود خستگي آن روز، شب را همانجا بماند و صبح راهي شود. محمد و حسين هم شروع کردند به پختن علي‌اکبر که شب پيش آنها در خانه عمه نرگس بماند و تا صبح بازي کنند. علي هم خيلي ذوق ماندن داشت، اما دوست هم نداشت مادرش را تنها بگذارد. اصرار کردم بماند. شايد ديگر چنين تجربه‌اي دست نمي‌داد که کنار فاميل باشد. پدرش هم بود و خيالم راحت بود. به من هم خيلي اصرار کردند بمانم اما من عادت به اين مدل دورهمي ندارم. اگر مي‌ماندم تا صبح خوابم نمي‌برد و مي‌دانستم که اگر بفهمند هتل رفته‌ام هم خيلي دلخور مي‌شوند. بنابراين فرار را بر قرار ترجيح دادم! من را رساندند فرودگاه. شارژ موبايلم رو به پايان بود و مطابق معمول خودم را دعا و ثنا مي‌گفتم که ده تا پاوربانک دارم و هيچ‌وقت هيچ‌کدام همراهم نيست. دل خوش کردم به پاورباکس‌هاي فرودگاه که به محض ورود، متوجه شدم خبري از آنها هم نيست. فقط استندهاي شارژي در چند نقطه بود براي آنهايي که متوجه اين نکته هستند که وقتي سفر مي‌روند لااقل شارژر گوشي را با خود بردارند! که طبعا مخاطب اينها هم من نبودم. در اين اوضاع فقط مي‌توانستم به خداي متعال توکل کنم که اين چند درصد باقي مانده، تا منزل همينجور باقي بماند.

شکر خدا پرواز تاخير نداشت و درحالي‌که نيمه‌جاني رو به پايان داشتم، به تهران رسيدم. ساعت دوازده شب، تاکسي فرودگاه، منزل. فاطمه نخوابيده بود. تا رسيدم علي زنگ زد. فهميدم بچه‌هاي نهاله به عادت هميشگي‌شان همان سر شب خوابيده‌اند و او حسابي رودست خورده که به هواي آنها مانده و حالا بايد در آن ازدحام مهمان‌ها روي -به قول خودش- بالشتي سفت بخوابد، اگر سر و صداي بزرگترهايي که مي‌خواهند تا دم صبح بلندبلند صحبت کنند، بگذارد البته! همه اينها را با بغضي سرشار از ندامت و پشيماني برايم گفت ولي ديگر کاري از دستم برنمي‌آمد. بنابراين با شعار هيچ‌جا خانه خود آدم نمي‌شود، به رختخواب نازنينم پناه بردم.

فاطمه پايه دوازدهم است و امسال در سفرها و مهماني‌ها غيبت موجه دارد! تلاش مي‌کند از هر فرصتي براي درس خواندن استفاده کند و گوشي را هم در ايام امتحانات ترم، تحويل مدرسه داده. قرار بود بعد از پايان امتحانات، اردو بروند مشهد. خيلي ذوق اين سفر را داشتند. کلي با دوستانش برنامه ريخته بودند و تقسيم مسئوليت کرده بودند. يکي مسئول تهيه چيپس بود و يکي مسئول حمل اسپيکر! بنا بود که در هتل‌آپارتماني نزديک حرم اقامت کنند که به تاکيد مدير مدرسه بسيار تميز و مناسب بود! غذا هم قرار بود از کيفيت و سلامت مناسبي برخوردار باشد! کلي هم برنامه تفريحي و گردشي داشتند. از آنجايي که فرصت مغتنمي بود و ديگر در اين سال و با وجود کنکور فاطمه، ديگر دست نمي‌داد دو-سه روزي برويم مشهد، تصميم گرفتيم ما هم دورادور اردو را همراهي کنيم! که البته تا دقيقه نود همينجور بلاتکليف بوديم که قسمتمان مي‌شود يا نه.

فرض کن دوباره انقلاب مي کنيم...

Wed, 28 Jan 2026 09:48:00 GMT

دوست دارم خودم را بگذارم جاي اينها. دوست دارم فرض کنم دوباره انقلاب مي‌کنيم. يعني دوباره عين سال‌هاي منتهي به 1357، قلب‌هايمان حول‌محور يک کلام واحد چنان جمع مي‌شود که طوفان به پا مي‌کند. بدون اختلاف‌نظر و سليقه، بدون درگيري و تنش و بدون «من و تويي»‌هاي مکرر، واقعا اين اتفاق مي‌افتد و همه هم‌دل و هم‌صدا مي‌شويم. بي‌شک معجزه‌اي نياز است. قبول! دوست دارم فرض کنم اين معجزه هم اتفاق مي‌افتد. بعد چه؟ حکومت اسلامي را سرنگون مي‌کنيم و يک جمهوري معمولي بنا مي‌کنيم. همه هم به آن رأي آري مي‌دهيم. يک نفر را هم به اتفاق مي‌نشانيم صدر مملکت و مي‌شود نخست وزير مثلا يا اصلا پادشاه. بعد نوبت قانون است. بالاخره هر حکومتي قانون مي‌خواهد. جامعه را هم که قرار است خودمان بگردانيم و هيچ قرار نيست باز گرفتار ديکتاتوري شويم! پس مي‌نشينيم عقل‌هايمان را روي هم مي‌گذاريم. قانون اروپا؟ قانون امريکا؟ قانون کشورهاي عربي؟ نه! يک قانون منحصر به جامعه ايراني خودمان. چون هر ملتي، فرهنگ و عقايد و رسوم خودش را دارد که با ديگران متفاوت است. خب قريب به اتفاق ما مردم، شيعه‌ايم و عقايد خاص داريم. پس قانون بايد به فرهنگ و انديشه ما بخورد و تناقض نداشته باشد. اگر بگوييم عيسي به دين خود، موسي به دين خود، بعد سر مهريه چه کار کنيم؟ مهريه تعيين کنيم يا اصلا از آن بگذريم؟ سر ديه چطور؟ اگر با يکي تصادف کرديم، اول بپرسيم به دين عيسايي يا موسي؟ عقد ازدواج چطور باشد؟ فسخ عقد چطور؟ در جامعه‌اي که نمي‌دانيم چه کسي با چه عقدي ازدواج کرده، تکليف بچه‌ها و ازدواج بچه‌هايمان چه مي‌شود؟ مجازات‌ها را چطور تعيين کنيم؟ بالاخره يک قانوني مي‌خواهيم که سبک زندگي ما بخورد. اصلا وضع قانون يعني همين. يعني يک تکليفي تعيين شود. قانون براي رفع تنش و بهتر زندگي کردن است ديگر. خلاصه به مدل خودمان يک قانوني مي‌نويسيم و امضا مي‌کنيم. حالا مرد مي‌خواهيم به قانون عمل کند. رئيس جمهور تعيين مي‌کنيم و کابينه مي‌چيند. مجلس مي‌سازيم و کرسي اشغال مي‌کنيم. درنهايت، با اينهمه مصيبت، آيا غير از اين است که فقط هرکاري که تا امروز از ما برآمده را باز تکرار مي‌کنيم؟ و از اين بدتر، اصلا چه تضميني وجود دارد که اوضاع بهتر شود؟ چه تضميني وجود دارد که افراد لايق را سر کار بياوريم؟ چه تضميني وجود دارد که در اين بلبشوي تغيير نظام که سنگ روي سنگ بند نمي‌شود، با اينهمه دشمني که دندان تيز کرده براي اين آب و خاک که فقط يک موردش داعش در همسايگي ديوار به ديوار ماست، باز هم معجزات مکرر ببينيم و چيزي به اسم ايران باقي بماند؟ ساعت‌ها فکر مي‌کنم. به هر اتفاق ممکني و به هر ناممکني که معجزه اتحاد ما آن را شايد حل کند. نمي‌دانم. شايد اشتباه مي‌کنم. اما درنهايت به اين نتيجه رسيدم که ما اگر خيلي عرضه داشته باشيم، همين انقلابمان را حفظ مي‌کنيم و چالش‌ها و مشکلات را حل مي‌کنيم و امور مملکت را دست افراد نالايق نمي‌سپاريم. من عميقا فکر مي‌کنم هرچه غير از اين، تکرار مکررات است آن هم با ريسک بسيار بالا که کمترين آن فقط از دست دادن ميهن است و بيش از اين نمي‌توان به آن فکر کرد که چه بلاهايي بر سرمان خواهند آورد.

يک روز هم‌دل و هم‌زبان شديم و حکومتي را به دست خودمان بنا کرديم. پاي همه چيزش هم ايستاديم. غوغاي قتل و غارت مجاهدين خلق، جنايات کومله و پژاک، جنگ با يک جهان آن هم با دست خالي، يکه و تنها، بعد هم هجوم فرهنگي و تخريب اقتصادي و تحريم‌هاي ظالمانه که يک موردش داروهاي اضطراري و حياتي کودکان پروانه‌اي است. در همين وضعيت آشفته، رشد کرديم، ساختيم، نخبگان مشغول کار شدند تا به خوداکتفايي برسيم و بي‌نيازي از بيگانه، تحريم را خنثي کند. در خيلي موارد هم موفق بوديم. صنعت موشکي، هسته‌اي، حالا هم که فضايي. بله مشکلات زيادي داريم. انتخاب خودمان بوده که از دامنه‌هاي پست و از لگدمال شدن زير چکمه‌هاي استکبار و استبداد، بلند شويم و راه بيفتيم سمت قله. حرکت به سمت قله، سختي دارد، لغزش دارد، گرفتاري دارد، اما آخرش قله است. از زمين خوردن‌ها بايد عبرت گرفت. از انتخاب‌هاي غلط، از کوتاهي‌ها و بي‌توجهي‌ها. من فکر مي‌کنم انقلابمان را مي‌توانيم ترميم کنيم. ما نسبت به تصميمي که مي‌گيريم مسئوليم. هميشه اين را به بچه‌ها گفته‌ام و فرصت داده‌ام نتيجه تصميم‌هايشان را ببينند. اگر روزي همه به اين نتيجه رسيديم که بايد چنين حکومتي تشکيل دهيم، پس نسبت به آن مسئوليم و بايد پاي تصميم جمعي خودمان بايستيم. اگر هر ده سال يک‌بار بخواهيم به اين نتيجه برسيم که نياز به انقلاب جديد داريم، ديگر چيزي به نام ايران باقي نخواهد ماند. و به يقين مي‌گويم، چيزي به نام ايراني هم باقي نخواهد ماند. وقتي خياباني مي‌سازيم، باد و باران و سرما و گرما، خرابش مي‌کند. قرار نيست رهايش کنيم و خيابان ديگري بسازيم. بايد چاله‌چوله‌ها را پر کنيم و خرابي‌ها را اصلاح. اگر بفهميم ايراد کار را، بي‌شک مي‌توانيم از ريشه درمانش کنيم. به اين باور دارم که در انقلاب ما مردم، اشکال کار از آنجا پيدا شد که انقلاب کرديم و رفتيم خانه‌هايمان. خيال کرديم کار تمام شده. درحالي‌که کار تازه آغاز شده بود.

فکر مي‌کنم همين که چنين وقايعي را از سر مي‌گذرانيم و هنوز هستيم، معجزه است و البته اثبات حقانيت اين نظام. همه ما تاييد مي‌کنيم که فقط همان ماجراي 1401 اگر در هر کجاي دنيا اتفاق افتاده بود، حتما زير و رو مي‌شد. اما با تمام دشواري‌ها، با همه خون دل خوردن‌ها که اين روزها نصيب تک‌تک ماست، جمهوري اسلامي همچنان برقرار است. اينجا سوريه نيست، لبنان و عراق و حتي يمن هم نيست. ما مردم بارها و بارها ثابت کرده‌ايم که وجب به وجب خاکمان را با تمام جانمان نگهداري مي‌کنيم. ناراحتيم. ناراضي و شاکي شده‌ايم. حق هم داريم. اما وطن براي ما يعني ناموس. پاي ايران که وسط باشد، نود ميليون فدايي پاي کارند.

داشتم از سفر مي‌گفتم. بحث منحرف شد!

بازگشت شکوهمند فاطمه به منزل، يک‌شنبه اتفاق افتاد. با سلام و صلوات و در ميان تماس‌هاي مکرر بالاخره يازده شب رسيدند. سفر که رسما کوفتشان شد. تمام گردشگاه‌هايي که بنا بود ببينند، کنسل شد و براي حفظ جانشان، فقط در مسير هتل و حرم بودند. از همان دور، تلفني شرط کرد که اگر مدرسه‌شان باز باشد، به هيچ‌وجه نخواهد رفت. چون مدرسه اينها خودمختار است و از مزاياي بسيار خوبش که خيلي مورد علاقه ما پدر و مادرهاست، اين است که تحت هر شرايطي باز است؛ به قول شاعر «بارون بياد، دونه دونه برف بياد، سيل بياد، طوفان بشه ... اصلا جنگ بشه». يا مرگ، يا کنکور! من هم که در هر شرايطي آماده سفرم، بلافاصله گفتم: «اگه بدونم تعطيلين که مي‌ريم شمال. شنبه ديگه هم مبعثه تعطيله». او هم خيلي استقبال کرد و خلاصه طرح را با قيد فوريت با هم‌سفري‌هاي احتمالي يعني مامان و خواهران مطرح کردم و طي چند دقيقه برنامه سفر را چيديم و بار و بنديل را بستيم و ديگر فقط ماند رسيدن فاطمه. فاطمه که رسيد زد زير بساط که من خسته‌ام و تازه از سفر آمده‌ام. علي‌اکبر هم که حسابي با پسرخاله‌اش برنامه آتش‌افروزي صلح‌آميز چيده بودند، شروع کرد به جنجال که چرا سفر را به هم مي‌زني. در نهايت براي حفظ اتحاد، دو دسته شديم! من و علي‌اکبر و هم‌سفري‌هاي پايه رفتيم چالوس، فاطمه و پدرش ماندند تا يکي-دو روز ديرتر بيايند.

روز دوشنبه بيست و دوم دي راهپيمايي بود براي اعتراض به اين آشوب‌ها و حمايت از نظام. علي‌اکبر و فاطمه مي‌ترسيدند. فکر مي‌کردند در اين اجتماع حتما خرابکاري يا آسيبي اتفاق مي‌افتد. اما من رفتم. چون هماني که امنيت اربعين را در آن شرايط عجيب و غريب حفظ مي‌کند، بي‌شک امنيت چنين جمعي را هم حفظ خواهد کرد. با بابا و مامان و زهرا رفتيم. آزاده هم با احسان رفته بود، بدون علي. چون يک هفته تعطيلي بود، فکر نمي‌کردم جمعيت زيادي بيايند. اما چيزي مشابه حضور در مراسم تشييع پيکر حاج قاسم اتفاق افتاد. با خودم فکر مي‌کردم اينمه آدم از کجا آمده؟ مدت زيادي است به آدم‌ها نگاه نمي‌کنم. بيشتر به آسمان نگاه مي‌کنم و به زمين زير پايم. به گياهان خودرويي که از لابه‌لاي جدول خيابان‌ها، بي‌صدا و بي‌آزار قد کشيده‌اند و گل هم داده‌اند. به پرنده‌ها، گربه‌ها. به برگ‌هايي که در باد مي‌رقصند يا خرده‌کاغذهايي که با عجله از اين سو به آن سو مي‌دوند. ولي به آدم‌ها نه. خيلي وقت است. اما آن روز با دقت به مردم نگاه کردم. چهره‌ها، لباس‌ها، خانواده‌ها، بچه‌ها، نوزادها، پيرها، نوجوان‌ها. چقدر آدم. اينبار بر خلاف هميشه، از ديدن اينهمه آدم سرگيجه نگرفتم. درعوض از کنار هرکدام که رد مي‌شدم، در دلم مي‌پرسيدم: «تو پاي چي وايستادي؟ با اين کفش داغون و اين لباس‌هاي مندرس، با اين صورت تکيده و اين موتور قراضه ... تو چرا اومدي؟ با اين بچه‌هاي کوچيک که يکي رو بغل گرفتي و دو تا رو دنبالت مي‌کشي ... تو چي با اين قد خميده و پاهاي لرزوني که الاناست زمين بزننت ... » جمعيت، خيلي بيشتر از چيزي بود که مي‌شد تصور کرد. آنقدر که از خيلي مانده به ميدان انقلاب، ديگر نمي‌شد جلوتر برويم. با اينکه ما زودتر از ساعت دو رفته بوديم. جاهايي، ازدحام بيشتر مي‌شد. دقت کردم ديدم پرچم مي‌دهند. پرچم ايران و پرچم زردرنگ مقاومت. مردم دست به دست مي‌گرفتند و مي‌رفتند جلوتر. ما اولين جايي که مي‌شد توقف کنيم و عملا جلوتر نمي‌شد رفت، ايستاديم. تقريبا همه پرچم داشتند. خيلي صحنه قشنگي بود. چقدر اين پرچم را دوست دارم. مدتي بوديم و بعد برگشتيم سمت ماشين که به خاطر ازدحال مجبور شديم خيلي دورتر پارکش کنيم. حالا با موج نوي جمعيتي مواجه بوديم که از روبه‌رو مي‌آمدند. دسته‌دسته مي‌رفتيم و دسته‌دسته مي‌آمدند. فکري شدم که اينها ديگر از کجا آمدند؟ ساعت را نگاه کردم. سه‌ونيم بود. هرگروهي که مي‌رفت، پرچمش را به گروه مقابلي مي‌داد که تازه از راه رسيده بود. صحنه جذابي بود. آن روز بعد از مدت‌ها شبکه خبر تلويزيون را روشن کرديم و راهپيمايي تهران و ديگر شهرها را بارها و بارها ديديم. چند روزي بود که صحنه‌هاي خشن و تکان‌دهنده‌اي که از اخبار پخش مي‌شد را نمي‌توانستيم ببينيم. گاهي که بچه‌ها در اتاق نبودند، در حد چک کردن زيرنويس شبکه خبر، مي‌ديدم اما اخبار و صحنه‌ها آنقدر وحشتناک بودند که از آن هم صرف‌نظر کردم. قبل‌تر که اينترنت بود هميشه اخبار را از صفحات مجازي دنبال مي‌کردم. مدت زيادي است که اخبار، قابل ديدن نيستند.

کار خودشونه!

Wed, 28 Jan 2026 09:44:00 GMT

«کار خودشونه!»

مي‌کشند، مي‌گويند نظام کشته. آن کودک سه ساله را، آن نوجوان و جوان را، نيروي انتظامي و بسيج را، مردم را، همه را نظام مي‌کشد تا بيندازد گردن معترضان که بگويد اينها وحشي‌اند و اينطوري بتواند اعتراضات را مديريت و سرکوب کند! همينجوري که اينها را مي‌خوانيم، خنده‌دار است تا چه برسد به اينکه باورش کنيم. کيِ و کجاي دنيا تا امروز، حکومتي با کشتن مردمِ خودش ماندگار شده و چطور ممکن است مردم را بکشي براي حفظ قدرت؟ اتفاقا هر کشتاري که ذيل حکومتي صورت بگيرد، چه از طرف حکومت باشد و چه حتي از طرف مخالفان حکومت اتفاق بيفتد، پيش از هر چيز، ضعف حکومت است. اين بديهي است. اگر ده نفر به هر علتي در خيابان کشته شوند، يعني حکومت عُرضه برقراري امنيت را ندارد. هر حکومتي در هر کجاي دنيا. پس کشتن، سبب قوت حکومت نيست، برعکس سبب ضعف است. نارضايتي ايجاد مي‌کند. تا چه برسد به اينکه مردم ببينند خود حکومت دست به کشتار مردمانش مي‌زند، ديگر کسي سکوت نمي‌کند. يک نفر را بکشد، ده نفر جايش را مي‌گيرند. بي‌طرف‌ها هم به معترضان مي‌پيوندند. يک جامعه برمي‌خيزد. مثل زمان شاه. قطعا سرنگوني اتفاق مي‌افتد. پس به نفع هيچ حکومتي نيست که مردمِ خودش را بکشد. مگر اينکه آنقدر بزدل باشد که نتواند به اعتراض مردم پاسخ دهد.

حکومتي که مقابل امريکا و اسرائيل و اروپا يک‌تنه مي‌ايستد و حتي در کشورهاي همسايه‌اش يک پشتيبان واقعي ندارد، حکومت بزدلي نيست. قطعا نيست. پشتوانه اين حکومت، مردمند. در صحنه‌هاي مختلف، حمايت مردم از رهبري و نظام اسلامي را ديده‌ايم، با همه دلخوري‌هاي به حق. اين حکومت، نمي‌تواند پشتوانه خودش را بکشد.

اصلا به فرض که بزدل باشد و بخواهد بکشد. آتش مي‌زند؟ با تبر، با قمه، با هرچه دستش بيايد، مثله مي‌کند؟ اين جنايت‌هاي عجيب و غريب، چطور توجيه پيدا مي‌کنند؟!

کلاهمان را بگذاريم بالاتر!

Wed, 28 Jan 2026 09:44:00 GMT

به نام خدا

سلام؛

اينکه ماجراي دي‌ماه 1404 خيلي زودتر از قضاياي مهرماه 1401 خاموش شد، خب خدا را شکر، معلوم است مردم آگاه‌تر شده‌اند. مديريت بحران هم هرچند رضايت‌بخش نيست اما بهتر از قبل شده است. در هر صورت حوادث، با تمام آسيب‌هايشان خالي از رشد نيستند و بناي خلقت هم همين رشد است. وگرنه از ابتدا همه در بهشت برين بوديم و درخت سيبي هم خلق نمي‌شد که بيچاره‌مان کند. همه اين برنامه‌ها چيده شد، پيامبران آمدند و رفتند، از ابتداي خلقت تا امروز پوستمان غلفتي کنده شد و خيلي‌هايمان هم از دست رفتيم، تا که رشد کنيم و برگرديم همان بهشت برين! تا بفهميم. اين فهم و آگاهي اينقدر مهم بوده و هست که اگر اتفاق نيفتد، شرايط ما بهتر نخواهد شد. ولي خب تمام اين مصائب، آسيب‌هايي هم دارد. اين وقايع اخير، هرچند از نظر زماني کوتاه‌تر، اما از نظر حجم جنايت مي‌شود گفت بي‌نظير و تکان‌دهنده بودند. آسيب‌هاي مالي و جاني بسيار زيادي متحمل شديم با شدت خشونت فوق‌العاده‌اي که حجم آن قابل هضم کردن نيست.

کاري ندارم که ايادي امريکا و اسرائيل در کار بوده يا نبوده. دشمن خارجي –به اذعان رسمي خودش- وسط ماجرا و ميان شهرهايمان و در کنار معترض يا آشوبگر بوده يا نبوده، اينها را بگذاريم کنار. صهيونيسم يک وجود مشخص و تعريف شده دارد. کارش و اصل وجودي‌اش نسل‌کشي و جرم و جنايت است. ابايي هم از ابرازش ندارد. هيچ واهمه‌اي ندارد و بلکه مشتاق است در جوامع جهاني به عنوان يک رژيم وحشيِ ديوانه شناخته شود که تابع هيچ قانوني نيست و هرکار بخواهد مي‌کند و کسي هم از پسش برنمي‌آيد، چنان که تا امروز. فلسفه وجودي‌اش همين است. اينها که معلوم‌الحالند. مزدوراني هم دارند که آموزش ديده و در جوامع مختلف به وقتش مثل زامبي از زير زمين سر درمي‌آورند و ماموريت‌هايشان را انجام مي‌دهند. مزدوراني که از خصوصيات انساني به کلي و فرسنگ‌ها فاصله دارند و خميرمايه‌شان را با قساوت و جنايت آميخته‌اند بدون اينکه کمترين احساس ترحم يا احساس گناهي داشته باشند.

اما اين وسط بچه‌هاي ما وسط ميدان بوده‌اند. بچه‌هاي خود ما. نه مزدور، نه خارجي، نه جنايتکار جنگي! بزرگترها –حدود بيست و پنج سال به بالا- خيلي زود از آشوب‌ها فاصله گرفتند و متوجه ماجرا شدند، مگر آنها که تيم بودند و هدفمند وارد شده بودند و موضوعشان اصلا اعتراض و مسائل اقتصادي نبود. اما نوجوانان بسيار زيادي دستگير شده‌اند که بعضي به اعتراف خودشان آدم کشته‌اند. نوجواني که مي‌تواند دو نفر را به تيرکي ببندد و بنزين بريزد و آتش گرفتنشان را تماشا کند، نوجواني که مي‌تواند شليک کند و سر ببرد و به گفته خودش لذت ببرد، يا حتي با قساوت تمام به فردي زخمي حمله کند و او را آماج مشت و لگد و چاقو و سنگ و هرچه ممکن است، قرار دهد، اينها چيزي نيست که بشود به سادگي از کنارش گذشت. بايد تامل کرد. اينها از اسرائيل نيامده‌اند. اينها در موساد آموزش نديده‌اند. در همين جامعه بزرگ شده‌اند. اينهمه خشونت در آغاز مسير بالندگي، نگران‌کننده نيست، وحشت‌زاست، تکان‌دهنده است. بايد فکر کرد! چه چيزي موجب اين ماجراست؟

بسياري از مسائل روشنند. اثرپذيري از فضاي مجازي، بيداد مي‌کند. از يک سلطنت‌طلب ميان‌سال هم پرس و جو کنيم، اطلاعات درستي از رژيم پهلوي و پادشاهانش ندارد. دو تا سوال بپرسيد، مي‌بينيد يک مشت خزعبلات تحويل مي‌دهد که خودش هم نمي‌داند چطور به آن باور پيدا کرده. تا چه برسد به نوجوان. از يکي از نوجواناني که دستگير شده بود پرسيدند اسم وليعهد چيست؟ گفت: جاويد! شنيده بود هي مي‌گويند جاويد شاه، جاويد شاه، فکر کرده اسم وليعهد جاويد است! اسمش را هم نمي‌داند. از هرکدام سوال کنند يک سري اطلاعات مشابه و ديکته شده تحويل مي‌دهند: رضاشاه خيلي خوب بود، راه ساخت، جاده ساخت، پاسپورت ايراني اعتبار داشت، و ... . چرا؟ چون پروپاگانداي مجازي چنان اين واژگان را ترويج و تکرار مي‌کند که فرزند ما باورش مي‌شود که چنين بوده. اگر ما عدالت و نظام مردمي مي‌خواهيم، آيا ممکن است صدر اين نظام يک سيستم پادشاهي بنشانيم؟ اصلا واژه پادشاه با واژه مردم هم‌خواني دارد؟ پادشاه با رعيت طرف است نه مردم. پادشاه يعني قدرت مطلقي که هيچ جايگاهي براي هيچ نظري در آن تعريف نشده. يعني يک نفر، يک خانواده سلطنتي. ديگر اسمش دموکراسي نيست. نمي‌تواند باشد.

اين نوجوان که منبع آگاهي و دانشش فضاي مجازي است که هر لحظه يک خوراکي به او مي‌خوراند و بي هيچ قيد و بندي در آن رهاست که اگر در کوچه و خيابان اينطور رها بود کمتر آسيب مي‌ديد، اين نوجوانِ طوفانِ احساسات و هيجانات، معلوم است که قرباني مي‌شود. سر بزنگاه، آن بازي‌هاي خشني که با گرافيک بسيار بالا برايش توليد کرده بودند و رايگان تقديمش کردند، آن محتواهاي هدفمندي که در پلتفرم‌هاي بسيار قوي به رايگان در اختيارش گذاشته بودند، آن موسيقي‌ها، فيلم‌ها، و همه و همه‌اي که دايگان مهربان‌تر از مادر ميلياردها دلار خرج کردند تا مفت و مجاني به دستش برسد، کار خود را خواهند کرد. اين ناآگاهي و بي‌سوادي در ارتباط با رسانه، فقط و فقط يکي از علل خشونت است. در مقابل اينهمه کار ضد فرهنگي که براي نوجوانان ما شده و مي‌شود و اينهمه سرمايه‌اي که برايش هزينه مي‌شود، ما دقيقا چه کرديم؟ بزرگترين و مهم‌ترين کار ما در زمينه رشد فرزندانمان، تعطيلي وقت و بي وقت مدارس است؛ يک بار به بهانه آلودگي هوا، يک بار به بهانه برودت، و اصلا بي بهانه. ما دشمن خارجي نياز نداريم. خودمان تيشه به دستيم!

خشونت، دلخوري‌اي است که به مرور زمان حاصل شده. سال‌ها ناراحتي، عقده، احساس کم بودن و نداشتن و نتوانستن، ذره ذره روي هم انباشته شده و خشونت مي‌سازد. مي‌شود انبار باروت. با يک جرقه همه‌چيز را نابود مي‌کند. نوجوان ما در بستر جامعه‌اي مصرف‌گرا که از تبليغات و برنامه‌هاي تلويزيون و سينمايش، تا آموزش و پرورش و هر بستر فرهنگ‌ساز ديگري، همه و همه تبليغ مصرف‌گرايي و تجمل دارند، و در عوض سيستم اقتصادي‌اش متلاشي است و غير قابل اعتماد، که از يک ساعت ديگرت خبر نداري و خيالت راحت نيست که لااقل در يک سال پيشِ‌رو ثباتي وجود دارد، در اين جامعه نوجوان طلبکار مي‌شود. بايد هم طلبکار باشد. مدام در محاصره تبليغات است، سلبريتي‌ها و زندگي رويايي‌شان جلوي چشمش هستند، زندگي‌هاي لاکچري، پولدار شدن يک شبه و بي زحمت، ارجحيت قيافه و تيپ و ظاهر به اخلاق و اعتقادات، ترندها و مدهاي رنگارنگ، همه را مي‌بيند و البته که هرآنچه ديده بيند، دل کند ياد. اما دستش نمي‌رسد. اينهمه سرخوردگي کجا مي‌رود؟ انباشت مي‌شود، انباشت مي‌شود، انباشت مي‌شود، تا چنين روزي سربرآورد، آن هم چه سربرآوردني! جاي ديگري براي بروز و ظهور دارد؟ فضايي دارد که بتواند خشمش را بدون آسيب خالي کند؟ جايي را دارد که بتواند حرف بزند؟ اصلا حرفش شنيده مي‌شود؟ ما، خود ما پدر و مادرها، چقدر با فرزندانمان صحبت مي‌کنيم؟ اين بچه‌ها درددلشان را کجا مي‌برند؟ رفيق و غم‌خوارشان اگر ما نيستيم، پس کيست؟ کدام رفيق دلسوز و دانايي هست که راهنمايي‌شان کند؟ صحبت کردن، بار روحي آدم را سبک مي‌کند. آن تابوهاي سخت، آن کوه بزرگي که مقابلمان ساخته‌ايم، همه را خرد مي‌کند و پايين مي‌ريزد. دلمان سبک مي‌شود. حالمان خوب مي‌شود. نوجوانان ما کجا چنين فضايي دارند؟ در خانه؟ در مدرسه؟ در جامعه؟

دل نوجوان، عين خمير است. شکل مي‌پذيرد. نمي‌شود آن را در قالبي بريزي و توقع خروجي ديگري را داشته باشي. اين بچه‌هايي که همه دغدغه‌شان شده بلاگري، که علم و دانش و آگاهي‌شان شده سطحي‌نگري‌هاي عجيب و غريب و اعتبار کلام را از تعداد فالوورهاي يک پيج تشخيص مي‌دهند، و در حوادث، چشم و گوششان به سلبريتي بي‌سوادي است که دري به تخته خورده و شهرتي به هم زده، مدرسه هم که ندارند و اهل مطالعه هم نيستند، اينها قرار است آينده‌سازان مملکتمان باشند. قرار است فردا از ميان اينها رئيس جمهور انتخاب کنيم، وزير و وکيل شوند، پزشک و خلبان شوند.

من با جنايتکار و جاني کار ندارم. اين بچه‌ها، همين‌ها که حالا الکي الکي سوءسابقه‌ پيدا کرده‌اند، اينها مال همين جامعه‌اند. در همين جامعه، در دل همين خانواده‌هاي خودمان، تربيت شده‌ يا بي‌تربيت شده‌اند. کلاهمان را بگذاريم بالاتر!

کسي که بر تن خورشيد خاک ريخت منم

Tue, 27 Jan 2026 13:40:00 GMT

سم الله الرحمن الرحيم

تقديم به اميرالمؤمنين علي عليه السلام به خاطر شهادت صديقه طاهره فاطمه زهرا سلام الله عليها

ز داغ روي تو سيناي سينه سوزان است
ز اشک هجر تو درياي چشم طوفان است
تو را شبانه سپردم به خاک و برگشتم
به خانه اي که بدون تو بيت الاحزان است.
براي قويي کز دست داده جفتش را
دگر تمامي درياچه ها پريشان است
به دست خويش سپردم به خاک جانم را
عجيب نيست که اينگونه بر لبم جان است
گل کبود نشسته به صورتت کار
کدام وحشي نامرد نا مسلمان است!؟
به بازوان ورم کرده ات قسم زهرا
هنوز حيدر کرار سخت حيران است
هجوم آوردند و بروي چادر تو
لگد زدند و نگفتند جلد قرآن است
اگرچه مي گريد ذوالفقار هم با من
ولي تحمل بايد که صبر فرمان است
شبيه کوه ز چشمم گدازه مي ريزد
که سرنوشت هواي گرفته باران است
کسي که بر تن خورشيد خاک ريخت منم
خدا کند که نبيني، شنيدن آسان است!
هنوز بر لب من جاري است « فاطمه جان! »
هنوز در گوشم « جان من علي جان! » است
هنوز، آب براي تو اشک مي ريزد
هنوز از هق هق پشت ماه لرزان است
دلم ز آتش اين در هنوز مي سوزد
که جبرئيلش با افتخار دربان است
برو مکوب در سينه مرا اي غم!
که در ميان دلم عشق دوست مهمان است

#زين‌_العابدين_آذرارجمند_لنگرودي

آدرس کانال شعر من در ايتا:
@beyt_haaye_sargardaan

پارسا صفار کشته شده توسط تروريستهاي مسلح

Fri, 23 Jan 2026 13:24:00 GMT

کشاندن جواني نخبه فارغ اتحصيل از مدارس تيزهوشان و دانشجوي رشته پزشکي دانشگاه مشهد به قتلگاه وقتل او توسط تروريستهاي مسلح بهانه‌اي شد که چند جمله قلمي کنم.

در دشمني و عناد صهيونيستها با دانشمندان ايراني شکي نيست در سياست کشته سازي عناصر مسلح نيز شکي نيست.

کاش افرادي که پاي اين جوان را به محل آشوبها کشاندند مواخذه شوند و بررسي شود که چه دستهاي پنهان و آشکاري وي را به محل آشوبها کشانده‌ است.

مسلم است که کشته شدن چنين فرد و افرادي براي دشمن با يک تير دو نشان زدن است هم يک جوان نخبه را از ملت ايران گرفته‌اند هم کشته شدن او را گردن نيروهاي امنيتي مي‌اندازند.

اميداوارم زواياي پنهان آن توسط مسئولين امر هر چه زودتر روشن شود.

پ ن : گويا ايشان شهيد اعلام شدند.

تعبير سرد

Mon, 19 Jan 2026 11:35:00 GMT

همه‌ بوديم. من و دو خواهر و دو برادرم. آخرين باري بود که همه اينقدر مهربان و خوب، کنار تخت مادر بوديم.

از پنجره اتاقش محوطه زيبا و سبز بيمارستان نمايان بود. آسمان هم ازين راه نزديک زيباتر ديده مي‌شد. نور زيادي از بيرون به اتاق هجوم آورده بود. اين همه نور و روشنايي را تا به حال يکجا در اتاقي نديده‌بودم.

مادرم لباس آبي بيمارستان به تن داشت و از هميشه، مظلومتر و ساکت‌تر ديده مي‌شد. روسري قهوه‌اي مشکي به سر داشت. خيلي بهش ميامد.

مادرم روي تخت بيمارستان همه ما را دورش جمع کرده بود. همه خود را رسانده بوديم. برادر کوچکترم حتي از مشهد آمده‌بود.

خواهر کوچکم، روي ويلچر مامان نشسته‌بود و هي جلو و عقب مي‌رفت و شوخي مي‌کرد.

برادر ديگرم کنار تخت مامان روي صندلي نشسته بود و در سکوت، مادرم را با نگاهش تعقيب مي‌کرد.

دوربين موبايل را رو به مادرم کردم تا عکس بگيرم. فهميد و سريع روسري‌اش را جلو کشيد و گفت...

:«ديشب مادر و پدرم و دايي‌تون اينجا بودند....»

تا مادرم اين حرفو زد، قلبم يک هو ريخت پايين. انگار يک تشت آب سرد رويم ريختند. صداي ضربانهاي بلند قلبم را مي‌شنيدم. چشمانم گرد شد روي مادرم. يک نفر انگار محکم قلبم را چنگ مي‌زد! خون در بدنم از جريان افتاده‌بود سردي دستهايم را خيلي خوب احساس مي‌کردم نوک ناخنهايم از سردي، کبود شده‌بود...شنيده بودم ارواح رفتگان هنگام نزديک شدن مرگ کسي، پيشش مي‌آيند يا به خوابشان مي‌آيند و اين .....

همين موقع بود که پرستار وارد اتاق شد و گفت:«مريض رو حاضر کنيد مي‌خواهيم ببريم اتاق عمل.»

مادرم را روي تخت گذاشتند. از نگاه همه‌مان دلواپسي مي‌باريد!

مادرم آرام سرش را برگرداند رو به ما و با التماسي خاص گفت:«من رفتم اگه برنگشتم از هم جدا نشيد!» و از در ورودي اتاق عمل رد شد.

فردا صبح، خواب مادرم تعبير شد و ما مانديم و سيل غمي ناتمام

دستان نسيم

Mon, 05 Jan 2026 13:07:00 GMT

گره از روسري وا کرده دستان نسيم امشب

پريشاني نمي فهمد طراط المستقيم امشب

خطا کرده است رسوايي که دور از عشق افتاده

بيا آتش بپا کن در دلم مثل قديم امشب

پريشان کن همه مو را که ابر تيره برخيزد

به جلد من فرو رفته است شيطان رجيم امشب

ندارد اختياري عقل و دل در محفل عاشق

که پا را مي برد عاقل فراتر از گليم امشب

تو آرامي من آرامم ولي يک ساعت ديگر

ز توفاني که در راه است بايد بگذريم امشب

از مجموعه غزليات درد و بي درد

اربعين عشق

Mon, 05 Jan 2026 13:05:00 GMT

بهشت رضوان:

اربعين آمد ، وَ سيلِ عاشقان

گشته از هر سو، به اين کشتي روان

سخت و شيرين و پُر از عرفانِ ناب

از کفِ مردم رها گشته حساب

مي روي، گاهي تو را هم مي برند

کاهِ ما را هم به قيمت مي خرند

سنّ و سال و قدرت و فقر و غنا

هيچ کس ، خود را نکرد از او جدا

هر کسي از بهرِ کاري آمده

بر کرامتخانه ي او سر زده

آمده بهرِ ارادت، سويِ او

مي کند گَه زمزمه، گَه گفتگو

ديگر اين دل راهِ خود را مي رود

پا و تن را همرهِ خود مي بَرَد

بينِ سيلِ جمعيت ، گُم مي شوي

از خوديت دور و، مَردُم مي شوي

هر که هستي، ذرّه مي گردي، غبار

با همه گَردان شوي، بر دُورِِ يار

او تو را در خويش، پيدا مي کند

لايقِ الطافِ والا مي کند

هستِ خود يابي اگر با او شَوي

گُم نگردي ، گر به پايِ او رَوي

دست در دستش بِنِه، چون کودکان

او دهد راهِ حقيقت را نشان

همچو او هر آنچه را داري بده

دين حق، با جان خود، ياري بده

ديده ام در اين مسير اربعين

پاره هايي از قيامت در زمين

هر چه دارد، با دل و جان مي دهد

تا مدال ميزباني آوَرَد

ميزبان با هر بضاعت آمده

بر پذيرايي و رحمت آمده

در طَبَق آورده، داراييِ خود

تا نمايَد، اوجِ شيداييِ خود

تا خوشآمد گويد او بر زائران

هر چه را دارد به جان سازد عيان

بس که اصرارت کند ،مهمان شَوي

افتخارش اينکه، آن موکب رَوي

شربتِ آبي، رُطب، چاي و طعام

نانِ تازه، جايِ خواب و احترام

سفره دارِ اصلي اين ره حسين

ما همه خدّامِ آن نور دو عين

او به هر زائر براتي مي دهد

تشنه را آب حياتي مي دهد

از نجف تا کربلا، پر مي کشي

هستي خود را به آذر مي کشي

خستگي، بي طاقتي، آزردگي

آمده جسمت براي بردگي

تا که همپاي رقيه يا رباب

همچنان زينب، صبوري بي حساب

زينب و سنگ و کلام ناسزا

واي بر من،اين کجا و آن کجا؟

کفشِ راحت، پا برهنه روي خار

از دو ديده، سيلِ اين غم را ببار

دعوتي دائم به شربت، بر طعام

گشنگي و تشنگيِ در شهر شام

مرکبِ راحت، به موکب در رفاه

بر اسيران مرکبي از اشک و آه

جان سپارم گر بر آن بي حرمتي

از ستم هاي يزيدِ لعنتي

کم بُوَد، بايد به تَن، رنجش کشم

اندکي از غصّه اش، بر جان چِشَم

تا بفهمم اين زيارت بهر چيست؟

تا بدانم صاحبِ اين خانه کيست؟

دل گرو آورده ام نذري دهم

سر به راه عشق پاکِ او نَهَم

من همينم، مي پذيري بنده را؟

برده ي بي ارزشِ شرمنده را؟

طوقِ حُبَّت را ، بِنِه بر گردنم

يک زِرِه ايمان، بپوشان بر تنم

تو نگهدارم ، چنان که بُردي ام

حافظم شو چون به رَه آوردي ام

اي چراغِ من، هدايت کن مرا

کشتي ام شو نزدِ طوفانِ بلا

يا حسين جان، تا ابد مديونتم

اربعين آوردي ام، ممنونتم

تفاوت نوري چيست؟

Sun, 28 Sep 2025 23:03:00 GMT

تفاوت نوري چيست؟ در اين مقاله سعي داريم معني فيبر نوري را به زبان ساده براي شما توضيح دهيم. فيبر نوري يا فيبر نوري رشته اي بلند و باريک از مواد شفاف مانند شيشه (سيليکا) يا پلاستيک مي باشد که مي تواند نور را از يک سر به سر ديگر منتقل نمود. فيبر نوري از پهناي باند بسيار بالاتري نسبت به کابل هاي معمولي برخوردار مي باشد و با آن مي توان ويدئو، صدا و ساير داده ها را با پهناي باند بالا تا 100 گيگابيت بر ثانيه و بالاتر به راحتي انتقال داد. امروزه ارتباط فيبر نوري به دليل پهناي باند بالاتر نسبت به کابل شبکه مسي و تاخير کمتر در مقايسه با ارتباطات ماهواره اي يکي از مهمترين ابزارهاي انتقال اطلاعات هست.

فيبر نوري چيست و چه کاربردهايي دارد؟

با جستجو در گوگل و کليک بر روي يک لينک، اطلاعات با سرعت بسيار بالايي از سروري در آن سوي کره زمين از طريق فيبر نوري به شما منتقل مي شود. شايد نوع اينترنت شما هنوز بر اساس فناوري قديمي مانند ADSL باشد، اما در واقع تنها اتصال شما به مرکز تماس (مرکز خدمات) بر اساس چندين سيم مسي و اتصال مرکز تماس به اينترنت جهاني است. شبکه بايد از نوع فيبر و سبک باشد. بدون اغراق مي توان گفت که 99 درصد از کل ترافيک ارتباطات بين المللي توسط فيبرهاي نوري انجام مي شود.

فيبر نوري چيست و امروزه چه کاربردهايي در زندگي ما دارد؟ فيبر نوري در زمينه هاي مختلفي مانند: مخابرات، حسگرها، نظامي، پزشکي، روشنايي کارايي دارد. حال توضيح مختصري در مورد هر کدام به شما خواهيم داد. کاربرد در مخابرات: يکي از رايج ترين کاربردهاي فيبر نوري، انتقال اطلاعات توسط نور ليزر مي باشد. بد نيست بدانيد که تمامي سرورهاي اطلاعات دنيا و تمامي روترهاي تشکيل دهنده شبکه جهاني اينترنت توسط فيبر نوري به يکديگر متصل هستند.

کاربرد در حسگرها: استفاده از حسگرهاي فيبر نوري براي اندازه گيري کميت هاي فيزيکي مانند جريان الکتريکي، ميدان مغناطيسي، فشار، گرما، جابجايي، آلودگي آب دريا، سطح مايع، تابش گاما و اشعه ايکس در سال هاي اخير آغاز شده است. در اين نوع سنسورها از فيبر نوري به عنوان عنصر اصلي حسگر استفاده مي شود به گونه اي که خواص فيبر تحت ميدان کميت اندازه گيري شده تغيير مي کند و تحت تاثير شدت کميت قرار مي گيرد.

فيبرهاي نوري تا 90 درصد سبک تر از کابل هاي مسي هستند. اين امر باعث شده است که از آنها در اتصالات در هواپيما و هليکوپتر استفاده شود. جدا از بحث وزن، همانطور که قبلا هم اشاره کرديم، تحت تاثير قرار نگرفتن نويز خارجي در حين پرواز موضوع مهمي است و فيبرهاي نوري در اين زمينه بسيار موفق هستند.

کاربردهاي نظامي: فيبر نوري کاربردهاي بي شماري در صنايع نظامي دارد که از آن جمله مي توان به ارتباط و کنترل با آنتن هاي رادار، کنترل و هدايت موشک ها، ارتباطات زيردريايي (هيدروفن) اشاره کرد. فيبرهاي نوري به دليل قيمت پايين تر نسبت به جفت سيم مسي، نازکي، وزن کمتر، پهناي باند و ظرفيت کمتر و امنيت بالا گزينه مناسبي براي ارتباط بين پايگاه ها و ايستگاه هاي نظامي هستند. از آنجايي که فيبرهاي نوري سيگنال هاي الکتريکي را حمل نمي کنند، تشعشعات الکترومغناطيسي ساطع نمي کنند، بنابراين توسط آشکارسازهاي دشمن قابل شناسايي نيستند.

کاربردهاي پزشکي: فيبر نوري به طور گسترده در تشخيص بيماري ها و آزمايشات مختلف در پزشکي از جمله دزيمتري غدد سرطاني، شناسايي عيوب داخلي بدن، جراحي ليزر، استفاده در دندانپزشکي و اندازه گيري مايعات و خون استفاده مي شود. فيبرهاي نوري نيز در دستگاه هايي به نام آندوسکوپ استفاده مي شود تا به ناي، مري، روده و مثانه فرستاده شود و داخل بدن انسان مستقيماً ديده شود.

کاربرد فيبر نوري در نورپردازي: از جمله کاربردهاي فيبر نوري که در اواخر قرن بيستم به عنوان يک فناوري نورپردازي رايج شد و در چند سال اخير پيشرفت و رشد زيادي داشته است، کاربرد آن در سيستم هاي روشنايي است. . در اين فناوري نور از منبع نوري که مي تواند نور مصنوعي (لامپ الکتريکي) يا نور طبيعي (نور خورشيد) باشد وارد فيبر نوري شده و به نقطه مصرف منتقل مي شود. به اين ترتيب نور به هر نقطه اي که در جهت تابش مستقيم آن نباشد، منتقل مي شود. مزيت اين نور که باعث رشد سريع استفاده از آن و توجه زياد به اين فناوري شده است، عدم وجود برق، گرما و تشعشعات خطرناک فرابنفش (نور خالص و ايمن) است و نکته ديگر اينکه از طريق اين فناوري استفاده از نور روز (بدون گرما و همچنين پرتوهاي فرابنفش را به حرکت در مي آورد) در داخل ساختمان ها و مکان هاي غيرقابل دسترس نور خورشيد.

نحوه ي کار فيبر نوري

فيبر نوري بر اساس بازتاب کلي داخلي کار مي کند. مي توان از پرتوهاي نور براي انتقال حجم زيادي از داده ها استفاده کرد، اما در اينجا يک مشکل وجود دارد. مشکل اين است که پرتوهاي نور در خطوط مستقيم حرکت مي کنند. کابل هاي نوري طوري طراحي شده اند که تمام پرتوهاي نور را به داخل خم مي کنند. پرتوهاي نور به طور مداوم در حال حرکت هستند، از ديواره هاي فيبر نوري پريده و داده ها را از سر به آنها منتقل مي کنند. اگرچه سيگنال‌هاي نوري در طول مسافت طي شده کاهش مي‌يابند، بسته به خلوص ماده مورد استفاده، تلفات آنها بسيار کمتر از استفاده از کابل‌هاي مسي است.

فيبر نوري چيست؟ در اکثر کاربردها، نور به هسته فيبر شيشه اي تزريق مي شود و به دليل انعکاس داخلي بين هسته ها، لبه روکش که به عنوان يک آينه عمل مي کند، نقطه فيزيکي الياف را دنبال مي کند. هنگامي که هسته فيبر از نظر قطر کوچکتر است، بازتاب هسته و روکش کمتر رخ مي دهد و اجازه مي دهد نور بيشتري منتقل شود. اين امکان را براي سرعت انتقال سريعتر فراهم مي کند.

فرستنده: سيگنال هاي نوري توليد مي کند و آنها را به گونه اي رمزگذاري مي کند که براي انتقال مناسب باشند. فيبر نوري: وسيله اي براي انتقال سيگنال به صورت پالس هاي نوري. گيرنده نوري: پالس نور ارسالي (سيگنال) را دريافت کرده و آن را براي استفاده مناسب رمزگشايي مي کند. تقويت کننده نوري: انتقال اطلاعات در فواصل طولاني ضروري است. امروزه مخابرات و شبکه هاي کامپيوتري به يکي از مهم ترين حوزه هاي زيرساختي براي همه کشورها تبديل شده است و در اين زمينه سرعت شبکه ها بيش از گذشته اهميت پيدا کرده است. با اختراع فيبر نوري، پيشرفت عمده اي در افزايش سرعت انتقال اطلاعات تلفني تحت شبکه VIP ايجاد شد.

يکي ديگر از مواردي که نور را در لوله نگه مي دارد ساختار کابل است که از دو قسمت مجزا تشکيل شده است. قسمت اصلي کابل در وسط هسته نام دارد و مدتي طول مي کشد تا نور از آن عبور کند. در اطراف هسته يک لايه شيشه ديگري به نام روکش وجود دارد. وظيفه روکش نگه داشتن سيگنال هاي نور در داخل هسته است، روکش فلزي مي تواند اين کار را انجام دهد زيرا از نوع ديگري از شيشه ساخته شده است. (از نظر فني، روکش فلزي داراي ضريب شکست پاييني است.)

نور بارها و بارها از طريق سوراخ هاي فيبر نوري عبور مي کند. هر فوتون کوچک (پرتو نور) حلقه را باز مي کند و به سمت لوله مي پرد. اکنون مي توانيد صبر کنيد تا نور از يک لوله شيشه اي شفاف عبور کند. به آرامي اما اگر نور با زاويه بسيار کم (کمتر از 42 درجه) به شيشه برخورد کند، دوباره منعکس مي شود، گويي شيشه واقعا يک آينه است. به اين پديده انعکاس داخلي مي گويند و يکي از موارد اين است که نور در داخل لوله نگه داشته مي شود.

مزايا و معايب فيبر نوري

فيبر نوري چيست؟ استفاده از فيبر نوري داراي مزاياي گسترده اي است که در مورد آنها صحبت خواهيم کرد. فيبرهاي نوري نازک و غير قابل اشتعال هستند و در مقايسه با کابل هاي نوري وزن بسيار سبکي دارند و انعطاف پذيري بيشتري دارند. اين نوع کابل ها ظرفيت انتقال بالايي دارند و مي توانند صدها هزار کانال تلفن را با کسري کمي از ظرفيت تئوري حمل کنند. علاوه بر اين، با تلفات کمتر، در مصرف انرژي صرفه جويي مي کند و امکان انتقال داده ها را براي ده ها کيلومتر بدون تقويت سيگنال فراهم مي کند. با توجه به سرعت انتقال بالايي که مي توان به آن دست يافت، هزينه هر بيت انتقالي مي تواند بسيار کم باشد، بنابراين توليد اين کابل ها مقرون به صرفه و مقرون به صرفه است

همانطور که مي دانيد همه کابل ها داراي معايبي هستند و کابل فيبر نوري نيز از اين قاعده مستثني نيست. توجه داشته باشيد که قيمت سيم مسي اغلب ارزانتر از فيبر نوري است که يکي از معايب فيبر نوري است. از طرف ديگر، اگر از فيبرهاي شيشه اي يا فيبرهاي نوري استفاده مي کنيد، بايد نسبت به کابل هاي مسي بيشتر مراقب آنها باشيد. در ادامه بهتر است به اين نکته اشاره کنيم که نصب فيبرهاي نوري جديد به کارگران دستي بيشتري نياز دارد و در نهايت بهتر است بدانيد که کابل هاي فيبر نوري به دليل جنس هسته اي که ساخته مي شود در مقايسه با کابل هاي مسي شکننده تر هستند.از شيشه

همچنين شما عزيزان ميتوانيد جهت تهيه رک به فروشگاه آنلاين ايمن ارتباط مراجعه نماييد.

آشنايي با جديدترين تکنولوژي ساخت کلاه کاسکت دوچرخه

Sun, 28 Sep 2025 23:03:00 GMT

تصادفات دوچرخه سواري علت اصلي آسيب هاي سر مرتبط با ورزش در ايالات متحده است.

کلاه ايمني دوچرخه معمولي معمولاً از پوسته پلي کربنات بر روي فوم پلي استايرن منبسط شده (EPS ) تشکيل شده است و با تست هاي افت براي ارزيابي توانايي کلاه ايمني در کاهش سينماتيک سر مورد آزمايش قرار مي گيرد.

در دهه گذشته، فن‌آوري‌هاي کلاه دوچرخه سواري جديد براي کاهش آسيب‌هاي مغزي در هنگام تصادفات دوچرخه پيشنهاد شده‌اند که ارزيابي اثربخشي آن‌ها در تست ضربه را در مقايسه با کلاه‌هاي ايمني معمولي ضروري مي‌سازد.

در اين مقاله، ما ادبيات را براي جمع‌آوري و تجزيه و تحليل داده‌هاي سينماتيک آزمايش‌هاي تست قطره انجام‌شده بر روي کلاه‌هاي ايمني با فناوري‌هاي مختلف مرور کرديم. به منظور ارائه يک مقايسه منصفانه بين انواع مختلف آزمايش، مجموعه‌هاي داده را با توجه به سرعت ضربه طبيعي، تکانه زاويه‌اي ضربه و نوع دستگاه گردن دسته‌بندي کرديم.

هنگامي که داده‌ها را بر اساس سرعت ضربه و خوشه‌هاي تکانه زاويه‌اي تجزيه و تحليل کرديم، متوجه شديم که کلاه‌هاي دوچرخه‌اي که از فناوري مبتني بر ميرايي چرخشي، يعني MIPS استفاده مي‌کنند، داراي شتاب چرخشي اوج (PRA) و مدل شتاب تعميم‌يافته براي آستانه آسيب مغزي (GAMBIT) هستند.

در مقايسه با کلاه ايمني معمولي EPS (p <0.01). کلاه‌هاي اسپين عملکرد بهتري در PRA در مقايسه با کلاه‌هاي معمولي (05/0p<) در گروه تکانه زاويه‌اي ضربه داشتند، اما در مقايسه‌هاي خوشه‌اي سرعت ضربه عملکرد بهتري داشتند. ما همچنين ساير کلاه ايمني‌هاي اخيراً توسعه‌يافته را که عمدتاً از ساختارهاي جمع شونده در آسترهاي خود استفاده مي‌کنند، مانند WaveCel و Koroyd، تحليل کرديم.

در هر دو گروه سرعت ضربه و تکانه زاويه اي، کلاه هاي ايمني مبتني بر فناوري WaveCel به ترتيب در مقايسه با کلاه هاي ايمني معمولي، شتاب خطي اوج (PLA)، PRA، و GAMBIT به طور قابل توجهي کمتري در سرعت هاي ضربه کم داشتند (05/0p<).

تجهيزات محافظ با فناوري کيسه هوا، يعني Hövding، در مقايسه با کلاه ايمني معمولي در معيارهاي آسيب ديدگي مبتني بر سينماتيک تجزيه و تحليل شده (p <0.001)، احتمالاً به دليل مزيت آن در اندازه و سفتي کلاه، به طور قابل توجهي بهتر عمل کرد. ما همچنين مشاهده کرديم که تفاوت‌ها در مجموعه داده‌هاي سينماتيکي به شدت به نوع دستگاه گردن بستگي دارد.

يافته‌هاي ما اهميت و مزاياي توسعه فناوري‌هاي جديد و استانداردهاي تست ضربه براي طراحي‌هاي کلاه ايمني دوچرخه براي پيشگيري بهتر از آسيب مغزي تروماتيک (TBI) را برجسته مي‌کند.

همه ايمان در برابر همه کفر

Sun, 28 Sep 2025 23:03:00 GMT

آمريکائيان چه طور مي خواهند با ما بجنگند وقتي که از درک قدرت ما عاجزند، آمريکا با سه کشور چپاولگر اروپايي در شک خود از يقيني که ما در کار خود داريم پايدارتر و پا برجا تر نيستند اين بچه هاي انقلابي ماست که در جهان به پهلوان جنگ هاي محال و فاتح ميادين دشوار لقب داده اند.

خداوند انقلاب اسلامي را از راه رحمت به راهنمائي ما مسلمانان شيعه فرستاد انقلاب اسلامي اميد مستضعفان جهان است انقلابي که براي ما ايرانيان لطف و رحمت و نعمت است انقلاب اسلامي نظر کرده حضرت حق است چرا که اسلام انقلابي را به ما تحويل داد اسلام انقلابي ايران همه ايمان است که در برابر همه کفر جهاني ايستاده است دشمنان ما از صهيونيست هاي آمريکائي اسرائيلي و انگليسي و ايادي اش هستند که لعنت خدا بر آنها باد.

انقلاب اسلامي روزي بزرگ خواهد شد هم به مقام و مرتبت هم به جايگاه معنويت و معرفت، عشق به ارزش هاي انقلاب اسلامي بصيرت هر انسان آزادي خواه و عدالت طلبي را در جهان بينا مي کند.

ما مردم ايران قرن هاست در سرزميني پهناور و بزرگي زندگي مي کنيم زماني که دو سه کشور بزرگ در جهان آن زمان نبود ما جز آن دو سه کشور بوديم مردمي هستيم با فرهنگي پيچده و مردماني بسيار مومن به خداوند، مردمي که مقيد به شعاعر مذهبي شان هستند مردمي که با تمام وجود براي مذهب شون زندگي مي کنند و فرهنگ و مذهب را مقدم بر خوردن و خوابيدن مي دانند.

در منطقه ما و اگر بهتر بگويم در همه جهان دو قدرت در حال تکوين است جبهه حق و جبهه باطل، ديگر جنگ سرد و جهان دو قطبي و تک قطبي و جنگ سرد به پايان رسيده و تبديل به جبهه حق و جبهه باطل در جهان تبديل شده است

اتحاد متحدين منطقه اي ايران و اجلاس شانگهاي از برکات انقلاب اسلامي ايران است انقلاب اسلامي خانه اخوت و برابري و صفاست انقلاب اسلامي کعبه دلهاي ستم ديده گان ، آزادي خواهان و عدالت طلبان جهان شده است.

انقلاب اسلامي تا توانسته حجاب ها را دريده و مناقشات ديني و فرقه اي را به آشتي تبديل کرده است و اين کار را ادامه مي دهد مذاکرات سوري سوري بدون دخالت خارجي مذاکرات يمني يمني بدون دخالت خارجي مذاکرات عراقي عراقي بدون دخالت خارجي و قس علي هذا...، در انقلاب اسلامي نه رنگ پوست و نه نژاد فضيلت است و نه ثروت و نه تملُک و اينها باعث افتخار ما ايرانيان است که از انقلاب اسلامي به ما ارث رسيده است.

امام خميني (رضوان اله تعالي عليه) رهبر بزرگ ما مرد شجاعي بودند و حالا ما ثابت مي کنيم که آن بزرگوار بي هدف زندگي نکردند ما ثابت مي کنيم که خون پاک شهداي ما بيهوده بر زمين نريخته است همه دنيا مي دانند که آنها انسان هايي بزرگ و شجاعي بودند و حالا اين وظيفه ماست که به دنيا بگوييم که به آرمانهاي امام راحل و مردم ايران و آرمان هاي شهدا احترام مي گذاريم و ثابت مي کنيم که شهداي ما بيهوده و بي جهت شهيد نشدند ما انتقام خون آنها را مي گيريم و شما آمريکائيان و امثال شما و هم فکران تان را خصوصا رژيم صهيونيستي را همان اول زير پاهايمان له مي کنيم.

تفکر انقلابي توانسته قدرتِ يکپارچه ايران و محور مقاومت را که از (دمشق تا بيروت و بغداد و تا منامه و صنعا) متجلي شده را مايه افتخار اسلام و همه مسلمانان جهان کرده است طوري که اينک مقاومت به مرزهاي شمالي رژيم جعلي اسرائيل رسيده است و ما رسيدن نيروهاي مقاومت به مرزهاي شمالي فلسطين را طليعه يک پيروزي راهبردي مي دانيم و اين طليعه پيروزي را به همه مسلمانان آزاديخواهان و عدالت طلبان جهان تبريک مي گوئيم.

ارزش هاي انقلاب اسلامي برخلاف آنچه که عمده دشمنان ما تصور مي کنند به قلوب انسان‌ها راه باز کرده به افکار آنها نفوذ کرده و با فطرت آنها ارتباط گرفته است و در اين چهل و پنج سال به تجربه ثابت شده که هر اندازه ملت ايران در نيل به اهداف انقلابي خود با ملت هاي ديگر وجه اشتراک داشته اند به همان نسبت استقبال از اين انقلاب گسترده تر بوده است.

هدف انقلاب اسلامي اين است که بشريت به تکامل برسد و توانايي‌هاي بالفعل انسان تبديل به توانايي ‌هاي بالقوه شود مردم ايران کم کم پي مي برند که قدرت ويرانگر يک راي اشتباه مي تواند مسئولاني را به روي کار بياورد که مملکت را به قهقرا ببرند.

اين انقلاب از عنايات خاصه خداوند به ما ايرانيان و شيعيان است تا براي برپايي حکومتي جهاني اسلام ناب سعي و تلاش کنيم خداوند عالم به ما ايرانيان بعد از 14 قرن از امپراطوري اسلام ناب را به ما و به شيعيانش عنايت کرد و انقلاب اسلامي را در سال 1400 قمري که مصادف بود با سال 1357 که انقلاب اسلامي اتفاق افتاد بود و حتي من چندي قبل سخنراني امام را ديدم که در اسفند 1357 فرمودند در زمان پيامبر که 14 ستون کسري در ايران فرو ريختند فرمودند که شايد چهارده ستون کسري که فرو ريخت شايد 14 قرن بوده چرا که سال 1357 که انقلاب شد دقيقا سال 1400 قمري بود مي توانيد از گوگل دريافت کنيد فقط در گوگل بنويسيد سخنراني امام خميني در باره 14 قرن و 14 ستون کسري اينقدر از آپارات و سايت هاي ديگر مي آيد البته من خودم دوباره پيدا مي کنم و برايتان مي فرستم.

امويان يکصد و بيست و هفت سال حکومت کردند و اعراب با کمک موثر ابومسلم خراساني و با کمک ايرانيان حکومت را به عباسيان دادند و آنها حدود 600 سال امپراطوري اسلام را به دست گرفتند و بعد از آن چهار صد سال امپراطوري عثماني امپراطوري اسلام را به دست گرفتند ولي حتي نتوانستند يک کشور اروپايي را مسلمان کنند فقط به شهرهاي بي دفاع مي رفتند و اسير و برده مي گرفتند حکومت کردن امپراطوري عثماني بدتر از عباسيان بود آنها فقط به قصد اشغال سرزمين ها و برده گرفتن و غارت کردن اموال آنها را با اسيران زن و مرد و جوان و نوجوانان به امپراطوري عثماني تحويل مي دادند و دختران مال خود امپراطوري عثماني بود .

اينک امپراطوري اسلام توسط انقلاب اسلامي به ايران رسيده و در کمتر از نيم قرن فخر مسلمانان شده است مردم ايران خدا را سپاسگزارند که اين انقلاب بزرگ را بر آنها ارزاني داشت و مردم انقلابي ايران را قدرتمندترين انسانهاي روي زمين از لحاظ عقيده، ايمان و قدرت قرار داد.

.<** ادامه مطلب... **> .

خواست خدا انتخاب برترين مردم براي رهبري آنهاست

Sun, 28 Sep 2025 23:02:00 GMT

خواست خدا انتخاب برترين مردم براي رهبري آنهاست

ملاک برتري انسانها چيست؟ خداوند انسانها را بر اساس ايمانشان نسبت به يکديگر برتري مي دهد، نشانه هاي ايمان چه هستند؟ اطاعت از خداوند و انجام دستورات الهي که توسط پيامبران به انسانها ابلاغ شده اند و ايمان به روز جزا.

خواست خدا انتخاب برترين مردم براي رهبري آنهاست و اگر کسي تقوي، شجاعت و درايت بيشتري از کسي که کمتر داراي اين صقات است را دارا بود قطعا به رهبري مردم لايق تر است.

اي آقاي ما آيت الله العظمي سيد علي خامنه اي (دام بقاء) اي پيشواي دين، اي پرتو درخشان انوار ائمه اطهار، اي زبان گوياي شريعت، پروردگار نيابت امام عصر (عج الله تعالي فرجه الشريف) را به شما اختصاص داده و از ميان طايفه شيعه شما را به رهبري ما برگزيده و حفظ حقوق ملت را به شما واگذار کرده است، مردم ايران و اکثريت ملت هاي مسلمانان منطقه، کوچک و بزرگ، شهري و روستايي، دارا و نداربه اين عظمت اقرار نموده و در برابر اين بزرگي، آن مقام عالي را تکريم مي کنند.

مهمترين ويژگي انقلاب اسلامي با ساير انقلاب ها خصوصيت خدايي بودن و الهي بودن انقلاب اسلامي است چون امام خميني (رضوان اله تعالي) با نگاهي الهي در اين راه قدم برداشتند و سختي هاي زيادي را متحمل شدند.

احترام هر انساني در بين مردم بستگي به هويت آن فرد دارد و هويت ما به دو چيز است مذهب و مليت.

ريشه تعصب در جهل است و ريشه دانش در بصيرت و اولين شرط رسيدن به بصيرت براي يک ملت خودباوري و خود آگاهي و ما مي توانيم است.

انقلابي بودن يعني مردم را در جهت آرمان هاي والاي انساني الهي به حرکت در آوردن، نه همچون غير انقلابي هائي که در درون دولت روحاني و گاها در مجلس به نام امام در پي نابودي افکار والاي امام بودند.

تفکر انقلابي مديون انقلابي است که امام راحل پرچمدار آن بود هم از نظر شکل و محتوا و هم از لحاظ حرکات و الگوها، تفکري که سرمشق حال و آينده ماست.

انقلاب اسلامي شاهکار بزرگ تاريخ بشر بعد از صدر اسلام است که با عشق و ايمان بوجود آمده است انقلابي که جلوه گاه کرامت مردم ايران و بلنداي مقام جمهوري اسلامي ايران است و در برازندگي اش همين بس که پايبند به اصول خود است و با اين همه بيداد عليه آن هنوز سلاحش در غلاف است و صلح را مقدم بر جنگ مي داند.

خداوندا از تو مي خواهيم که انقلاب اسلامي نشانه اي از قدرت تو بر روي زمين باشد خداوندا بزرگي و عظمت از آن توست و سپاس تو را که مرداني بزرگ به رهبري ما گمارده اي، پروردگارا به مردم ايران قدرتي عطا کن تا انقلاب اسلامي را در زمين محکم کنند و آناني را که به عهد خود به انقلاب وفادار مانده اند عزت ببخش که توئي قادر متعال و توانا به هر چيزي.

<** ادامه مطلب... **> ..

بالاتر از سياهي

Sun, 21 Sep 2025 08:36:00 GMT

گــرمـعـتـقـدي اخـر رنـگ اســت، ســـــــيـاهي

يـعـني کـــه شــتابان شــده اي رو بـه تـــباهي

آن کس که تو را گفت غمي نيست، چو بگذشت

او را تـــو بــــگو عــــاقبت انـــدر تــه چـاهي

پيش تــو کــند مــدح و پس از تو کند او قــدح

بــد گــويـي مـــکــتوب و ثـنـاگـوي شـــفـاهي

از ايــن هــمـه تـــزوير و ريــا زار و مــلـولم

ســنـگــيـنـي ايـن غـــم بــــه دلــــم لايتنــاهي

خـــواهــي نـشــوي پير و زمين گير و فسرده

يا مــــست شــو يا غـافـل و يا احمق و ساهي

گـــر عـاقـل و هــشيار بماني تــو در اين دير

نــه دوست تـــو را مــاند و نــه پشت و پناهي

انــدوه جماعــت بــــکشــم يا غـــــم غربت

من مانــدم و عـقل و دل و تصميم و دو راهي

*کاکتوس*

دمي با رباعي

Sun, 21 Sep 2025 08:33:00 GMT

رباعي شماره 3

اي با خبران راه خرابات کجاست؟

ما جمله خرابيم ملاقات کجاست؟

با مطرب و مي خانه به بنياد کنيم

از زرق بپرسيد خرافات کجاست؟

رباعي شماره 4

با ديدن گل سيل روان شد چه کنم؟

خون قلب دلم بود عيان شد چه کنم؟

تيري که جگر سوخت ندارد رحمي

عشق است که مشهور جهان شد چه کنم؟

رباعي شماره 5

از خوان کرم طعمه گرفته‌است برت

خنجر ز قفا بود ندانست درت
ني نان و نمک داند و ني حرمت کس

آن را که زرت خورد بريده‌است سرت

رباعي شماره 6

يک نکته بلند است نگفته‌است کسي؟

اين قصه از آن است شنيديم بسي

ما را سر آن است بگوييم دگر

هر ديده عزيز است نديده‌است خسي

رباعي شماره 7

بلبل چو خزان است دلش تار بُوَد

تا بوي بهار است دلش نار بُوَد

انبار غمم بود نبوده‌است خزان

پيوسته خزان است چه در کار بُوَد ؟

از کتاب دمي با رباعي

سروده حسن ابن عليپور الموتي

آ مثل آب

Sun, 21 Sep 2025 08:30:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وقتي مي خواهند مثالي براي پاک بودن بزنند؛

مي گويند فلاني مثل «آب» زلال و پاک است.

به اين فکر مي کنم که چه قدر با آب نسبت دارم؟

آدم هايي که روحشان به زلالي آب است،

به ثانيه اي با هم يکي مي شود..

اما اگر درون روح آب و روغن قاطي باشد چه؟

زمان براي يکي شدن با روح هاي از جنس آب بيشتر مي شود.

و حتي

زمان براي فهميدن

تصميم گرفتن

عمل کردن

و...

آب جاري است.. اما روغن چه؟ توقف و کندي با خود دارد.

عيب هايمان همين ذره هاي روغنند.

هرچه که ما را از خدا دور کند يک ذره چربي در ما به وجود مي آورد..

شايد بچه ها هم براي همين اين قدر سريع با هم مانوس مي شوند

چون همه شان از جنس آبند..

با يک نگاه کافي است تا با هم يکي شوند

حتي اگر اداي موج هاي متلاطم را درآورند، باز هم

با هم يکي و همبازي ميشوند...

گاهي از خودمان خنده ام مي گيرد

که فکر مي کرديم از بچه ها بيشتر و بهتر فهميده ايم...

رسوب هاي روغن رسوخ کرده در روح ما کجا...

زلالي و يکدستي روح در بچه ها کجا...

پيمانه شکستن

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حتّي پس از آن توبه و پيمانه شکستن
از طعم سبويت نتوان ساده گذشتن

طوفان شده درياي غزل در دلم اما
با لب زده اي بر لب من مُهر نگفتن

اين حسرت ديرينه به دل مانده که ايکاش
قسمت بشود ثانيه اي با تو نشستن

گيسوي تو در باد و چه آسان شده بر من
با ديدن اين منظره ها شعر نوشتن

هر تار تو تيري به دل و پود تو توري
کي مي شود از اين همه پيوند گسستن؟

"تا بوده چنين بوده و تا هست چنين است"
اين عادت دل دادن و دل پس نگرفتن

جمع دو سه تا قافيه هرگز شدني نيست
مثل من و عاقل شدن و دل نسپردن!

محمد عابديني

در هواي تو

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حالا که پَر کشيده دلم در هواي تو
بايد کمي غزل بنويسم براي تو

اين جا کنارِ سفره ي دل... پاي حرف هام
مثلِ هميشه باز چه خاليست جاي تو

بگْذار تا خيالِ تو باشد کنارِ من
بگْذار تا قدم بزنم پا به پاي تو

پيچيده چون طنينِ خوشِ نغمه ي "بَنان"
در کوهسارِ خاطره هايم صداي تو

انگار دستِ گرمِ خدا با اشاره اي
انداخت حبّه قلبِ مرا توي چاي تو

بايد سراغِ سوز تو از مولوي گرفت
پيچيده در تمامِ نيستان نواي تو

تو بي نظير هستي و تاکيد مي کنم:
"چيزي که يافت مي نشود" هست تاي تو

حالا که رفته اي و دلم داغدارِ توست
بگْذار تا ابد بنِشينم به پاي تو

محمد عابديني

بي تاب

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

حال و روزش بد نبود امّا کمي بي تاب بود
صبح تا شب خيره بر تصويرِ توي قاب بود

شوقِ مشهد در دلش غوغا به پا مي کرد و او
عادتش هر شب زيارتنامه قبل از خواب بود

داشت در رويا قدم مي زد ميانِ صحن ها
در مشامش دم به دم عطرِ گلابِ ناب بود

دست هايش را گره زد در ضريح و اشک ريخت
بعد از عمري تشنگي حالا کنارِ آب بود

مرغِ روحش داشت پر مي زد در اطرافِ حرم
جسمش امّا در کلاسِ درسِ استصحاب بود

محمد عابديني

چنديست من وضعيت خوبي ندارم

Sun, 21 Sep 2025 08:22:00 GMT

چنديست من وضعيّت خوبي ندارم
خشکيده طبعم... شعر مرغوبي ندارم

هر چند گاهي مي نويسم شعري اما
در چنته ام ابيات مطلوبي ندارم

قحطي شده در شهر اشک و بغض انگار
غم دارم... اما چشم مرطوبي ندارم

در ذهن خود دارم غزل بسيار اما
مثل هميشه شعر مکتوبي ندارم

اين را خودم هم خوب مي دانم... به هر حال
من چهره ي مشهور و محبوبي ندارم

مي خواستم طوفان کنم... اما نکردم
اين بار هم جز شعر معيوبي ندارم

من را ببخشيد... از همان اوّل که گفتم:
چنديست من وضعيّت خوبي ندارم

محمد عابديني

چنديست زيارت حرم مي خواهم

Wed, 20 Aug 2025 08:57:00 GMT

چنديست زيارت حرم مي خواهم
از فاطمه احسان و کرم مي خواهم

چنديست قدم زدن به عشقت بانو
در طول خيابان ارم مي خواهم

از دست کريم تو هزاران حاجت
يک يک به ازاي هر قدم مي خواهم

لبخند و سُرور و عشق و شيدايي و مهر
حتي شده گاهي از تو غم مي خواهم

حالا که تو بانوي کرامت هستي
من نعمت بي حد و رقم مي خواهم

اين جا حرم دل است و من از بانو
توفيق حضور دم به دم مي خواهم

وابسته به حجم ظرف ايمان من است
گاهي چه زياد و گاه کم مي خواهم

سوهان که به جاي خود... ولي از بانو
يک ظرف پر از نبات هم مي خواهم

محمد عابديني

چقدر شکر کنم اين همه محبت را

Wed, 20 Aug 2025 08:55:00 GMT

چقدر شکر کنم اين همه محبّت را
چقدر سجده کنم اين شکوه و شوکت را

دلم خوش است به الطافِ بي نهايتِ تو
تويي که فرض نمودي به خويش رحمت را

هميشه حفظ نمودي تو آبروي مرا
مني که حفظ نکردم حريم و حرمت را

برس به داد منِ خسته اي رحيمِ غفور
که بارِ معصيتم کرده طاق طاقت را

به فکر و جان و تنم قوّتي عنايت کن
که با شکيب تحمّل کنم مشقّت را

شنيده ام که مناجات و ذکر شيرين است
به کامِ من بچشان طعمِ اين حلاوت را

به شوقِ وصل تو در اين مسير خواهم ماند
که طي کنم به هواي تو اين مسافت را

محمّد عابديني
1398.8.11

پلکي زدي دار و ندارم را گرفتي

Wed, 20 Aug 2025 08:52:00 GMT

پـلـکي زدي، دار و نـدارم را گرفتي
آرامش و خـواب و قـرارم را گرفتي

يک عـمر مردم اشک در چشمم نديدند
بـا تــار گــيــسـويـي وقـارم را گـرفـتـي

من را از عمق خنده هاي خاک آلود
بـيـرون کشيدي و غـبـارم را گرفتي

با گندمي از من بـهشتم را گرفتي
ارديـبـهـشـتـم را، بـهـارم را گرفتي

در خلسه ي موسيقي آرام چشمت
از دسـت هاي تـيـره تـارم را گـرفتي

جانم پريد از بام جسمم ساده، انگار
از شانه هاي خسته بـارم را گرفتي

محمد عابديني

شهر لبريز از ترافيک است

Wed, 20 Aug 2025 08:51:00 GMT

پشتِ فرمانم و دلم با توست، شهر لبريز از ترافيک است
حسّ و حالم به قولِ غربي‌ها، اصطلاحاً کمي رمانتيک است

چند روزيست غرق در فکري، من حواسم به توست، مي‌دانم
آسمانِ دلِ پرِ از رازت، گاه پُر نور و گاه تاريک است

مي‌رسد کارِ دل به جايي که، گاه احساس مي‌کند ديگر
جاي انگشت روي ماشه و بعد...، آري انگار وقتِ شليک است

آدميزاد عادتش اين است، لحظه‌اي شاد و لحظه‌اي غمگين
مرزِ بينِ عذاب و خوشبختي، غالباً بسيار باريک است

زندگي کن ولي مواظب باش، عشق اخلاقِ مبهمي دارد
رند و بي‌رحم و سرکش و مغرور، عشق مانندِ اسبِ تاجيک است

حالِ تو ناخوش است... اين را من، کاملاً درک مي‌کنم، امّا
پاي احساسِ خود زنانه بايست، کارِ شيطان فريب و تشکيک است

گرچه دلسرد و خسته‌اي امّا، همسرم صبر کن بخاطرِ من
اندکي بيشتر تحمّل کن، موسمِ عاشقانه نزديک است

محمّد عابديني

باور نکن اين قصه جز افسانه اي نيست

Wed, 20 Aug 2025 08:48:00 GMT

باور نکن... اين قصّه جز افسانه اي نيست
شمعم ولي اطراف من پروانه اي نيست

مهمان شهرستاني چشم تو ام... حيف
در پايتخت عشق مهمانخانه اي نيست

ديروزِ من... امروزِ من... فرداي من پر!
از حال من ويرانه تر ويرانه اي نيست

ديوانه و مجنون اگر من هم نباشم...
پس زير سقف آسمان ديوانه اي نيست

خواهد شکست اين بغض آخر مثل قلبم
افسوس اما در کنارم شانه اي نيست

جايي که صيّادش تو باشي در کمندش
حتّي براي صيد بودن دانه اي نيست

هر روز در گوش خودم مي خوانم اين را:
باور نکن اين قصّه جز افسانه اي نيست

محمد عابديني

با من از ابتدا سر سازش نداشتي

Wed, 20 Aug 2025 08:47:00 GMT

با من از ابتدا سرِ سازش نداشتي
کارِ تو قهر کردن و کارِ من آشتي

پُر کرد باغِ قلبِ مرا شاخ و برگ تو
اين بذرِ عشق بود که در سينه کاشتي

مانندِ اسبِ خسته و مغرور و سرکشي
يک بار در مسير قدم بر نداشتي

با هر بهانه بيشتر عاشق شدم ولي
با هر بهانه سر به سرم مي گذاشتي

ميخواهم عاميانه بگويم... اجازه هست؟
مي خواستم براي تو باشم... نذاشتي!

محمد عابديني

با کوله بار ندبه و بر بغض ها سوار

Wed, 20 Aug 2025 08:47:00 GMT

با کوله بارِ ندبه و بر بغض ها سوار
مي آيد از مسير، کسي مثلِ جويبار

با واژه هاي سردِ زمستانِ غيبتش
ده قرن عاشقانه سروديم از بهار

ده قرن خشکسالي و ده قرن تشنگي
ده قرن استغاثه و ده قرن انتظار

چيزي نمانده در دلِ تقويم ها مگر
شب هاي سالخورده و يک صبحِ بي قرار

مولاي جمکراني من! مثلِ ابر ها
بر تشنه زارِ خسته اين بيت ها ببار

محمد عابديني

اين بار قرار است که بيدار بمانم

Wed, 20 Aug 2025 08:46:00 GMT

اين بار قرار است که بيدار بمانم
تا صبح در اين حالت تبدار بمانم

انگار قرار است در اين شور شبانه
در حسرت يک ثانيه ديدار بمانم

پشت در و ديوار غزل با دل خسته
انگار قرار است که اين بار بمانم

يک عمر غزل گفتم و انگار قرار است
در خلسه ي عطر خوش گلزار بمانم

با حسرت پرواز قرار است که يک عمر
در دايره ي بسته ي پرگار بمانم

رخصت بده تا آخر اين رزم شبانه
در لشگر گيسوي تو سردار بمانم

محمد عابديني

ايراني ام فرزند ابر و باد و باران

Sun, 13 Jul 2025 12:12:00 GMT

ايراني ام... فرزندِ ابر و باد و باران
انگشتِ دنيا از شکوهِ من به دندان

بر باد داده نقشه ي مستکبرين را
طوفانِ جمهوريِ اسلاميِ ايران

نمرود ها آتش به پا کردند صد بار
امّا خدا مي کرد ايران را گلستان

دستِ خدا را بار ها ديديم در جنگ
در فتحِ خرّمشهر... آزاديِ بُستان

يادش نرفته آسمانِ پيرِ بغداد
پروازِ استثناييِ عبّاسِ دوران

امروز هل من ناصرِ خشمِ "نِمِر"ها
زانوي فرعونِ عرب را کرده لرزان

مي آيد از بيروت بوي نصر امروز
جايي فرا تر از بلندي هاي جولان

سجّيل هاي سنگ در دستانِ غزه
در مشت هاشان خشم و غيرت هر دو پنهان

روزي نمازِ جمعه مي خوانيم با هم
در مسجد الاقصي به يادِ حاج رضوان

يک روز خواهد گشت اسرائيل نابود
با همّتِ مردانِ حزب اللهِ لبنان

اين جا ولي در سايه ي تدبير و امّيد
گم مي شود در شهرمان عطرِ شهيدان

چشمي به مسئولينِ راه آهن ندارم
بايد فداکاري کند هر بار دهقان

دنياي موهومِ سرانِ فتنه گر را
يک روز خواهد کرد حزب الله ويران

دارد صداي اربعين مي آيد انگار
درياب بوي سيب را از مرزِ مهران

محمد عابديني

آيا شبي براي دلم ماه مي شوي ؟

Sun, 13 Jul 2025 12:11:00 GMT

آيا شبي براي دلم ماه مي شوي؟
يا باز هم مساوي يک آه مي شوي؟

سرباز زخم خورده ي شطرنج عاشقي!
يک شب براي دلخوشي ام شاه مي شوي؟

با کام تشنه بر سر چاهي رسيده ام
يوسف ترين ترانه ي اين چاه مي شوي؟

يک بيت وصف چشم تو ، يک بيت وصف زلف
با من در اين مشاعره همراه مي شوي؟

سر مي کشد غم از در و ديوار بيت هام
آيا شريک اين غم جانکاه مي شوي؟

محمد عابديني