مجله پارسي نامه - علوم و معارف قرآني

اهميت آب از نظر قران

Fri, 18 May 2012 08:49:00 GMT

آب درآموزه هاي قرآني مايه حيات همه موجودات جاندار در زمين است. از اين روست كه به صراحت مي‌فرمايد: جعلنا من الماء كل شي حي؛ ما هر چيز زنده را از آب قرار داده ايم. آب مايه آسماني است چنان كه مايه بركت نيز مي‌باشد .البته و براي بركت يابي مي‌بايست انسان ايمان و تقوا را مراعات كند. به اين معنا كه همين آب كه ماده حيات بشريت و رشد و شكوفايي تمدني است و از آسمان پاك مي‌بارد براي اين كه مبارك باشد و بركت را براي بشريت پديد آورد مي‌بايست، آدمي‌را به سوي ايمان به خدا و تقوا بكشاند وگرنه همان باران و آب آسماني مايه هلاكت و نيستي مي‌شود و همانند سيل هاي عظيم همه چيز را مي‌شويد و مي‌برد و يا همانند بوران هاي سخت از ريشه مي‌خشكاند. آب هم چنان كه مايه حيات و عنصر اصلي تمدني و شكوفايي آن است هم چنين مايه درمان و شفابخش بشر از بيماري نيز مي‌باشدآب سرد و شيرين درمانگري بيش تري دارد و نوشيدن آن به عنوان مايه شفا درون و شستن به آن مايه شفاي بدن و پوست و گوشت آدمي‌است. خداوند نه تنها آب را به عنوان يكي از آيات بزرگ خويش مي‌شناساند كه انسان با تفكر در آن مي‌تواند به آفريدگاري و پروردگاري خداوند برسد بلكه خداوند در آياتي بر انسان منت مي‌گذارد كه وي را با آب گوارا سيراب مي‌كند هرچند كه مطلق آب به عنوان آيه اي درخور توجه مطرح مي‌شود و درآيه 12سوره فاطر توجه به منافع آب هاي تلخ و شيرين مورد تاكيد است ولي آب شيرين و خنك به عنوان مهم ترين عنصر مورد توجه است و شكر خاص مي‌طلبد

خطبه 32 نهج البلاغه (دفتر سوم )

Thu, 17 May 2012 00:19:00 GMT

با سمه تعالي

وَ مِنْهُمْ مَنْ يَطْلُبُ الدُّنْيا بِعَمَلِ الاْخِرَةِ، وَلا يَطْلُبُ الاْخِرَةَ بِعَمَلِ الدُّنْيا. قَدْ طَأْمَنَ مِنْ شَخْصِهِ، وَ قارَبَ مِنْ خَطْوِهِ، وَ شَمَّرَ مِنْ ثَوْبِهِ،وَ زَخْرَفَ مِنْ نَفْسِهِ لِلاْمانَةِ، وَ اتَّخَذَ سِتْرَاللّهِ ذَريعَةً اِلَى الْمَعْصِيَةِ !
وَ مِنْهُمْ مَنْ اَقْعَدَهُ عَنْ طَلَبِ الْمُلْكِ ضُؤُولَةُ نَفْسِهِ، وَ انْقِطاعُ سَبَبِهِ. فَقَصَرَتْهُ الْحالُ عَلى حالِهِ فَتَحَلّى بِاسْمِ القَناعَةِ، وَ تَزَيَّنَ بِلِباسِ اَهْلِ الزَّهادَةِ، وَ لَيْسَ مِنْ ذلِكَ فى مَراح وَلاَ مَغْدًى.
گروه ديگر آن كه با عمل آخرت دنيا خواهد، و آخرت را به وسيله عمل صالح دنيوى نجويد. اظهار فروتنى كند، گامها را كوچك بردارد، دامن جامه كوتاه نمايد، و خود را امين جا زند، و پرده پوشى حق را وسيله معصيت قرار دهد!
گروه ديگر را پستى نفس و نداشتن قوم و قبيله از طلب حكومت برجا نشانده، اين تهيدستى او را محدود كرده، خود را به اسم قناعت آراسته، و خويش را به لباس زهـد زينـت داده، در حـالى كـه در شـب و روز اهـل عنـوان قنـاعت و زهـد نيـست.
گروه سوم افراد متزور و رياکار هستند،هدف اين گروه در واقع هدف همان گروه دوم است با اين تفاوت که گروه دوم با ظلم و زور در پي رسيدن به اهدافشان هستندو ظاهر و باطن را آشکار ميکنند ولي اين گروه با فريب و تظاهر و رياکاري در پي رسيدن به مقاصد خود هستند. اگر چه هر دو گروه فاسدند ولي به نظر ميرسد اين افراد از افراد گروه دوم خطرناکتر و بدتر باشند، چون بديهاي خودشان را پنهان ميکنند و در خفا و علي رغم ظاهر مردم فريبشان ، فساد و معصيت ميکنند.
( قَدْ طَأْمَنَ مِنْ شَخْصِهِ، وَ قارَبَ مِنْ خَطْوِهِ، وَ شَمَّرَ مِنْ ثَوْبِهِ،وَ زَخْرَفَ مِنْ نَفْسِهِ لِلاْمانَةِ، وَ اتَّخَذَ سِتْرَاللّهِ ذَريعَةً اِلَى الْمَعْصِيَةِ!، اظهار فروتنى كند، گامها را كوچك بردارد، دامن جامه كوتاه نمايد، و خود را امين جا زند، و پرده پوشى حق را وسيله معصيت قرار دهد!) حضرت عليه السلام در 5 جمله ي کوتاه خصوصيات اين افراد را بيان ميفرمايند.
اينگونه افراد ظاهري آرام و موقر و مومن و بي اعتنا به دنيا و ماديات دارند و خود را در زمره صالحين قرار داده اند در حاليکه در خفا عصيان و نا فرماني خدا را ميکنند و اگر نبود صفت ستار العيوب بودن خداوند متعال هر آينه زشتيهاي آنها آشکار ميشد.
بدون شک مانند اين افراد در هر عصر و زماني بسيارند.و خطر اين افراد متزور براي دين و دنياي مردم بيشتر از ديگران ميباشد. خوشبختانه در اکثر موارد و در اتفاقات خاص اين افراد عملا خودشان را رسوا ميکنند و باطن کريه شان را نشان ميدهند. وقتي در دو راهي دين و دنيا قرار بگيرند به سرعت دين را به دنيا ميفروشند و رضاي ديگران را به رضاي خداوند متعال ترجيح ميدهند تا بهره اي از دنيا ببرند و در نتيجه رسوا ميشوند..
گروه چهارم از دنيا طلبان افرادي هستند که ظاهرشان نشان از دينداري و پارسائي دارد ولي باطن فاسد دارند.
(وَ مِنْهُمْ مَنْ اَقْعَدَهُ عَنْ طَلَبِ الْمُلْكِ ضُؤُولَةُ نَفْسِهِ، وَ انْقِطاعُ سَبَبِهِ، گروه ديگر را پستى نفس و نداشتن قوم و قبيله از طلب حكومت برجا نشانده) اين افراد به علت حقارت و ناتواني و نداشتن وسيله ي کافي که باعث شده به جاه و مقام نرسند و دستشان را کوتاه کرده، ناچار خودشان را در زمره زاهدان جا زده اند، در حالي که واقعا اينگونه نيستند.
اينها افراد بي کفايت و ضعيفي هستند که براي پوشاندن نقاط ضعف خود آنها را بصورت نقاط قوت نمايش ميدهند و در حالي که در واقع بوئي از پارسائي و قناعت نبرده اند و به وقت خودش از دو گروه ديگر هيچ چيز در جهت عصيان و فساد کم ندارند. تفاوت اين گروه با گروه اول اين است که گروه اول اصراري بر اينکه نقاط ضعفشان را بصورت نقاط قوت نشان دهند ندارند ولي اينها از اين ضعف براي کسب وجاهت و ابرو در ميان مردم بهره ميبرند.
اين افراد دو دسته هستند: گاهي براي فريب مردم و پوشاندن ضعف خودشان لباس زهد بر تن ميکنند و گاهي حتي خودشان را نيز فريب ميدهند و کم کم باورشان ميشود که زاهد و پارسا هستند نه ضعيف و ناتوان! اين افراد به جاه و مقامي دست پيدا نميکنند ولي همه ي دلخوشي شان اين است که مردم آنها را زاهد ميدانند.
در مجموع ميتوان اين چهار گروه را به دو دسته فرعي تقسيم کرد:
يک دسته به مقاصد شومشان ميرسند عده اي با زور ، و عده ي ديگر با تزوير و رياکاري
دسته ديگر به مقاصد دنيوي نائل نميشوند، عده اي اين ناکامي را در چهره زهد و تقوا نشان ميدهند، و عده ي ديگر اقدامي در اين زمينه نميکنند.
پايان دفتر سوم

زيبايي هاي ناپايدار و مجازي

Wed, 16 May 2012 15:49:00 GMT

برخي از امور مادي براي دل‌هاي غافل، زيبا جلوه مي‌کنند، در صورتي که با مقايسه زيبايي‌هاي حقيقي نه تنها زيبا نيستند بلکه نازيبايند و دلباخته خود را نيز نازيبا مي‌کنند. قرآن کريم به بيان مواردي از دلبستگي‌هاي آدمي پرداخته است، <** ادامه مطلب... **> همان‌هايي که جلوه خوبي دارند؛ اما حقيقت‌شان نازيبا است :

(زيّن للنّاس حبّ الشّهوات من النّساء و البنين و القناطير المقنطر? من الذّهب و الفضّ? و الخيل المسوّم? و الانعام و الحرث ذلک متاع الحيو? الدنيا و الله عنده حسن المئآب)؛ جلوه‌گر شد براي مردم[غافل] عشق و علاقه به شهوت‌ها [و خواسته‌هاي مادي] از جمله: زنان و پسران، ثروت‌هاي انباشته از طلا و نقره و اسبان زيبا و چهارپايان و زراعت‌ها که اينها همگي متاع [کم‌ارزش] دنيا[ي فاني]‌اند، [در صورتي که زيبايي‌هاي ارزشمند معنوي] نزد خداوند نيکوترين پايان‌ها است.

شيطان تنها زينت‌دهنده مظاهر دنيا است تا انسان را گمراه کند؛ زيرا او قسم ياد کرده است که مردم را از طريق دلربايي‌هاي مصنوعي دنيا، از جمال دلرباي حق و زيبايي‌هاي معنوي و ارزشمند غافل سازد. (قال ربّ بما اغويتني لازيّننّ لهم في الارض و لاغوينّهم اجمعين)؛ شيطان گفت: اکنون که مرا گمراه و اخراج ساختي، من نيز مظاهر زمين را در چشم بني‌آدم مزيّن و دلربا مي‌کنم (مقصود ايجاد دلبستگي است) و به اين طريق همه‌شان را گمراه مي‌سازم.

اين تهديد شيطان که آن را جامه عمل نيز پوشانده است براي منحرف نمودن انسان از زيبايي حقيقي و معنويت است، تا انسان به زيباي مطلق؛ يعني خدا نرسد.کساني که به جهان ابدي و زيباي مطلق ايمان ندارند دل به مظاهر دنيا خوش کرده‌اند. قرآن مي‌فرمايد: (زيّن للذين کفروا الحيا? الدنيا)؛ زندگي دنيا براي کفار جلوه زيبايي دارد [و به آن دل بسته‌اند[

در اين آيه‌ها دلبستگي‌هاي انسان به اين مظاهر، مذمت شده است، نه اساس زيبايي؛ زيرا زيبايي‌هاي دنيا نيز آفريده پروردگار هستند. قرآن کريم در جاي ديگر، زيبايي حيوانات، آسمان و زمين را بيان مي‌کند و آن را از نشانه‌هاي الهي مي‌داند و مي‌فرمايد: (و لکم فيها جمال حين تريحون و حين تسرحون)؛ در رفت و آمد چهارپايان، زيبايي و جمال است و زيبايي زندگي و صفاي معيشت به وجود آنها بستگي دارد. (انّا جعلنا ما علي الارض زين? لها)؛ ما آنچه روي زمين است وسيله زيبايي آن قرار داديم و... .

بهشت جاويدان

Sat, 12 May 2012 05:42:00 GMT

داستان هبوط حضرت آدم (عليه السلام) به موجب سرپيچي از فرماني که خداوند به او امر کرده بود در ادبيات فارسي و بخصوص اشعار بسياري از شاعران آورده شده است.

در مطلبي به اسم ميوه ممنوعه به اين موضوع پرداختم و از آنجا که سوالاتي براي بعضي عزيزان پيش آمده بود تصميم به تشريح سوالات اين عزيزان گرفتم.

دو سوال اساسي در اين زمينه وجود دارد:

1-آيا بهشت صحبت شده در اين ماجرا که حضرت آدم (عليه السلام) از آن رانده شد ،همان بهشت جاودان وعده داده شده توسط خداوند است؟

2-عمل حضرت آدم (عليه السلام) گناه بود؟اين گناه نسبي يا مطلق است؟

پس از ماجراي دستور خداوند به فرشتگان جهت سجده گذاري در برابر انسان،بفرمان خداوند حضرت آدم و همسرش در بهشت وارد شدند .

وَقُلْنَا يَا آدَمُ اسْكُنْ أَنتَ وَزَوْجُكَ الْجَنَّةَ وَكُلاَ مِنْهَا رَغَدًا حَيْثُ شِئْتُمَا وَلاَ تَقْرَبَا هَذِهِ الشَّجَرَةَ فَتَكُونَا مِنَ الْظَّالِمِينَ***سوره مبارکه بقره -آيه35***

و گفتيم اى آدم خود و همسرت در اين باغ سكونت گير[يد] و از هر كجاى آن خواهيد فراوان بخوريد و[لى] به اين درخت نزديك نشويد كه از ستمكاران خواهيد بود(35)

فَأَزَلَّهُمَا الشَّيْطَانُ عَنْهَا فَأَخْرَجَهُمَا مِمَّا كَانَا فِيهِ وَقُلْنَا اهْبِطُواْ بَعْضُكُمْ لِبَعْضٍ عَدُوٌّ وَلَكُمْ فِي الأَرْضِ مُسْتَقَرٌّ وَمَتَاعٌ إِلَى حِينٍ***سوره مبارکه بقره -آيه36***

پس شيطان هر دو را از آن بلغزانيد و از آنچه در آن بودند ايشان را به درآورد و فرموديم فرود آييد شما دشمن همديگريد و براى شما در زمين قرارگاه و تا چندى برخوردارى خواهد بود(36)

در اين هنگام بود که حضرت آدم(عليه السلام به اشتباه مرتکب شده اش پي برد و متوجه شد که چه ستمي بر خود روا داشته که اينگونه از نعمت خداوند متعال رانده شده وچه ساده تسليم وسوسه هاي شيطان گرديده است.

برخي اين بهشت را بهشت پاکان و نيکوکاران ميدانند اما از ظاهر قضيه اينطور استنباط ميشود که آن بهشت جاويدان نبوده است بلکه باغي پر از نعمتهاي روح افزاي خداوند بوده است بر روي زمين.

نکته اول اينستکه، بهشتي که خداوند وعده آن را داده است در روز قيامت بحقيقت ميپيوندد و خارج شدن از آن غير ممکن و نشدنيست و بهشت مکاني جاويدان است.

نکته دوم اينکه شيطان در بهشت راهي ندارد و وسوسه هاي شيطاني و نافرماني از خداوند در بهشت معني ندارد.

و اما ازحضرت امام صادق (عليه السلام)در مورد بهشت حضرت آدم (عليه السلام)سؤال شد،ايشان فرمودند: (جنة من جنان الدنيا، يطلع فيها الشمس و القمر و لو کان من جنان الآخرة ما خرج منها ابداً)(باغي از باغ هاي دنيا بود که خورشيد و ماه بر آن مي تابيد و اگر بهشت جاودان بود، هرگز آدم از آن بيرون رانده نمي شد.)(1)

پس نتيجه ميگيريم که هبوط حضرت آدم (عليه السلام) و نزول ايشان ،مکاني نيست بلکه نزول در منزلت و مقام ايشان است.

البته اين احتمال نيز وجود دارد که بهشت مورد بحث در کراتي غير از کره زمين وجود داشته است که بهشت جاويدان نبوده است.در رواياتي اينگونه بيان شده است که بهشتي در آسمانها بوده است ،البته از اين احاديث کلمه سماء(آسمان) را ميتوان به مقام و منزلت بالا تعبير کرد نه مکان و جايي بالا.

و اما اين نکته نيز قابل ذکر است که بهشت جاويدان نتيجه و انتهاي اعمال يک انسان است ولي حضرت آدم(عليه السلام) در ابتداي سير خود به آن بهشت فرا خوانده شد.

و اما پاسخ به شبهات سوال دوم:

خداوند در آياتي از مقام بالا و تقواي حضرت آدم (عليه السلام) فرموده اند.او نماينده پروردگار بر روي زمين بود و از سوي فرشتگان به دستور خداوند سجده شده بود .پس انساني که اينگونه از طرف خداوند به او امتياز داده شده گناه نميکند .از اين موضوع که بگذريم حضرت آدم (عليه السلام) پيامبر و فرستاده خداوند است و فرستاده و پيامبر خدا از گناه و پليدي مبراست.

پس آن نافرماني حضرت آدم (عليه السلام) چه بود؟

عمل حضرت آدم (عليه السلام) گناهي نسبي بود و نه مطلق يا به بياني ديگر ترک اولي بود.

گناه نسبي چيست؟

بدين معنيست که گاهي اوقات بعضي اعمال و کردار گر چه مباح و حتي شايد مستحب هم باشد اما در خور و شايسته مقامي والا نيست،مقامي چون پيامبر و رسول خدا.يعني بايد از انجام آن عمل چشم پوشي کنند و به اعمال واجب تر بپردازند که در غير اينصورت ترک اولي محسوب ميشود.

و گناه مطلق گناهيست که توسط هر کسي انجام شود شايسته مجازات است.(ظلم،کفر و شرکو...)

براي مثال در نماز ما انسانهاي معمولي اگر توجه و حضور قلب کامل نباشد در خور منزلت و شان ماست ،ولي آيا اينگونه نمازي در شان رسول و پيامبر خدا هم هست؟ مسلما در شان پيامبر خدا نيست که در حضور پروردگار حضور قلب نداشته باشد.در صورتي که عدم حضور قلبش باعث انجام حرامي نشده است اما ترک اولي است.

نکته ديگر اينکه خداوند به حضرت آدم(عليه السلام) نهي ارشادي کردند.مانند دکتري که به بيمارش ميگويد فلان غذا را نبايد تناول کني.حال آنکه خداوند هم به حضرت آدم (عليه السلام)فرمودند که اگر از ميوه اين گياه بخوري از بهشت و مکان کنونيت رانده خواهي شد و به سختي و ملالت خواهي افتاد.پس حضرت آدم مخالف امر خداوند عمل نکرد بلکه نهي ارشادي خداوند را جامه ي عمل نپوشاند.

و نکته ديگري که قابل ذکر است اشاره به اين موضوع است که بهشت مکاني براي اداي تکليف نبود بلکه جايي براي آزمون و آماده کردن انسان براي حضور بر روي زمين بود و جنبه آزمايشي داشت.

منابع:

1-تفسير نورالثقلين، ج 1، ص 62.

گفتماني دانشجويي

Wed, 09 May 2012 03:38:00 GMT

متني که اينک ملاحظه مي فرماييد، گزارش يک گفتمان دانشجويي است که اخيراً ميان دانشجويان ارشد رشته علوم قرآن و حديث دانشگاه قم صورت گرفته است. مطالعه آن خالي از لطف نيست. متن اين گفتمان از اين قرار است:

سلام استاد

ديشب با بچه ها دور هم جمع شده بوديم. بچه ها اصولاً براي گرفتن پايان نامه و اين که با کي بگيرن، از ديگران مشورت مي گيرند و سعي مي کنند که همه جوانب را بسنجند و بعد استاد راهنماي خود را انتخاب کنند. براي همين گردهمايي داشتيم که بچه ها درباره شما و گرفتن با شما صحبت مي کردند و هر کسي چيزي مي گفت.

سه نفر از بچه ها مي گفتند که الان موقعيت استاد نکونام خوب نيست. حتي اگر حرفي بزند که هيچ مشکلي هم نداشته باشد، باز هم در دفاعيه هاي ايشان بحث پيش مي آيد و نمره بي جهت کم مي شود، و در لابلاي نظرات چند نکته بود.

يکي از بچه ها مي گفت که از دانشجويي شنيده که دکتر نکونام احاديثي که استفاده مي کنند، جعلي است. مي گفت کسي که اين حرف را زده تحقيق کرده و مي گويد. من برايم سئوال شد و گفتم کجا مثلا کدام حديث، گفت: اطلاعي ندارند.

يا اين که مي گفتند که استاد چون خودش طرح را تکميل مي کند و سر کلاس هم خودشان گفته اند که طرح را خودشان مي نويسند تا انتها هم طرح بر طبق نظر ايشان پيش مي رود. من عرض کردم که ايشان دانشجويانش را بعد از راهنمايي اوليه وادار مي کنند که هر چه مي دانند و مي فهمند بنويسند و بياورند و بروند در زمينه آن تحقيق کنند، و طرح را براي تکميل نهايي تحويل ايشان مي دهند و بعد ايشان آن را اصلاح مي کنند. دوستان قائل بودند که روش استاد موجب رشد دانشجو نمي شود و در عين حال مي گفتند که به نحوي پيش مي رود که تحميل رأي و نظرات ايشان در روند طرح مي شود. البته انصافا من که خود ديده ام در بين دانشجويانتان که مخالف نظر شما را نيز در پايان نامه شان آورده بودند، عرض کردم که چنين نيست. استاد نظرشان را تحميل نمي کنند. شاهدش اين که يکي از دانشجويان گفت که در جلسه ها ديده اند که خود دانشجو گفته است که نظرات آمده در پايان نامه از خود اوست و ربطي به نظر استاد ندارد؛ اما اونها مي گفتن که چون استاد قدرت علمي دارد و دانشجو بنيه علمي ندارد، بنا بر اين به راحتي مي تواند دانشجو را قانع و راضي به نظر خود کند. عرض شد که خب در تحقيق و پژوهش فرد مجال اين را مي يابد که بنيه ي علمي خود را بالا ببرد و بي اطلاع از نظرات ديگر که شما مي فرماييد نمي مانند که بخواهند فقط نظر استاد را بشنوند و همان را بپذيرند.

خلاصه اين که طفلي بچه ها مي ترسن موضوعات پيشنهادي شما را با اين که دوست دارند بگيرند. بعضي حتي مي ترسند که با شما بگيرند با اين که قلباً تمايل دارند که با شما بگيرند.

در بين ما شش نفر علوم قرآني بچه ها يکي دو نفرشون خيلي با نظرات شما هم مخالف بود؛ اما بدون اطلاع کافي و درست و چيزهايي که مي گفتند، سنجيده نبود.

اون هم واحدي مون که رشته ي کلام بود، مي گفت: موضوعاتي که استادتون مطرح مي کند، ارزش و جاي کار دارد، چرا صرف ترسيدن از اين که مي خواد يه چيز نو بگه از گرفتن اونها إبا مي کنيد؟ بچه ها مي گفتن شرايط دانشگاه قم در کل خوب نيست و در عين حال همه چيز بر عليه اين استاد است؛ حتي اگر ايشان نظري هم بدهد که درش مسئله و مشکلي نباشد، باز هم براي کساني که با ايشان موضوعاتي را که خود استاد پيشنهاد مي کند، بگيرند، در جلسه دفاع مشکل ايجاد مي شود.

خلاصه اين که بحث هاي مختلف شد و بنده از دوتا از بچه ها پرسيدم که موافقند که از شما آنچه را که درباره ي استاد نکونام مبهم است، از ايشان بپرسم موافقت کردند.

اين که شما تحميل رأي مي کنيد. طرح رو از اول داريد و همه ي روند کار را مي دانيد. و اين را دليلي مي آوردند، بر اين که تحميل رأي از سمت شما اتفاق مي افتد و دانشجو را به نحوي تابع تام شما مي دانستند به نحوي که چون بنيه ي علمي ندارد، تحت نظر شما ناخودآگاه حرکت مي کند. البته بنده عرض کردم که اين خوب نيست که استادي موضوعي را بدهد و يا اين که در آن تخصص نداشته باشد و بعد راهنمايي موضوع را به عهده بگيرد؛ چون دانشجو که نمي داند چه بايد بکند. استاد بايد تسلط داشته باشد که بتواند کمکش کند و عرض کردم که به عقيده ي بنده استاد نکونام شاگردان خود را استاد مي کند؛ چرا که نظم دادن به ذهن و آموخته را به فرد مي آموزد و او را رها نمي کند و بچه هايي که با ايشان دارند، خيلي چيزها را ياد مي گيرند، چگونه يک موضوع مشوش و به هم ريخته را پلان بندي کنند و...

يکي به نظرم به عنوان يک خصيصه منفي مي گفت که ايشان در مورد آيات فقط با توجه به اسباب نزول نظر مي دهند؛ يعني اين که آيه را منحصر در آن مي داند. اين ديگه خيلي براي من عجيب بود؛ چون تا جايي که اطلاع داشتم، اين گونه بود که به تناسب و سياق بين آيات خيلي توجه داشتيد که اين به مسائل متن و زبان شناسي بر مي گردد، و عرض کردم برخي از ديگر علما نظير علامه هم نسبت به آيات و گزينش و انتخاب روايات اسباب نزول همين روي کرد را دارند که اگر روايت اسباب نزولي به گونه اي باشد که با قراين آيات مورد تأييد نباشد و با آنها تنافي داشته باشد، به عنوان سبب نزول پذيرفته نيست.‌ خلاصه اين که گفتم اتفاقا ايشان قائل به فهم در سايه ي سياق و بعد اسباب نزول است.

کلا استاد نظراتي که درباره ي شما داده مي شد، از روي کم اطلاعي بود.

يک موضوعي مطرح بود که يکي از بچه ها مي خواستند، با شما بگيرن، حول اون بحث مي کرديم و بعضي نظراتتون مطرح مي شد که به نظر اونها شاذ بود. بنده عرض کردم ايشون که نفي نمي کنند چيزهايي را که شما مي فرماييد. فقط مي گن که راه رسيدن به اثبات اين مباحث روايت و سنت است؛ نه قرآن، و ايشون از طريق شواهد روايي و تاريخي به اثبات اون مسائل مي رسند و....

يکي از دوستان کلام آنجا بودند که ورودي امسال هستن، در تأييد حرف بنده گفتند: ياد اين افتادند که اوايل سال که اومده بود وقتي نظر شما (استاد نکونام) را درباره ي آيه ي تطهير شنيده، براش عجيب و ناراحت کننده بوده و دنبال اين رفته که ايشون چي ميگن. البته من براش توضيح دادم و بعد از تحقيق فهميدن که حرف شما اين بوده که از اين آيه نمي توان عصمت را برداشت نمود و بايد براي رسيدن به آن به روايات و سنت رسول الله مراجعه نمود، ديدم نگاهي خيلي عاقلانه تر و صحيح است.

اونقدر ما اون شب پراکنده بحث کرديم که نمي دونم کجاشو بگم.

ابهام زدائي در زمينه نکات مذکور در اين گفتمان

سلام عليکم

اينک چند نکته را به منظور روشن شدن پاره اي از ابهامات، عرض مي کنم:

1. من معتقدم، در راهنمايي پايان نامه ها بايد دانشجو پايان نامه اش را از آغاز تا پايان به صورت گام به گام و با تمام جزئيات با راهنمايي و کمک علمي استاد راهنما دنبال کند تا کار تحقيقي ارزشمندي توليد شود؛ نه اين که تمام کارها بر عهده دانشجو باشد و استاد راهنما در حد نيم ساعت وقت بگذارد و بعد هم تنها يکبار پايان نامه را پس از اتمام نگارش نگاه کند و يک نظر اصلاحي مختصر بدهد. به نظر من دانشجو اينگونه محقق بار نمي آيد. دانشجو بايد ريز به ريز پايان نامه اش را با بحث با استاد راهنما و مشاورش پي بگيرد. البته اين بدان معنا نيست که به استادان يا صاحب نظران ديگر مراجعه نکند. دانشجو بايد از هر کس و کتاب و مقاله و پايان نامه اي که مي تواند اطلاعاتي را مناسب موضوعش بيابد، کسب اطلاع کند. تأکيد من بر اين است که اي دانشجويان موضوعتان را محدود کنيد؛ اما منابع تحقيقتان را محدود نکنيد.

2. نيز معتقدم، استاد راهنما هرگز نبايد نظر علمي اش را به دانشجو تحميل کند و از او بخواهد پايان نامه اش در صدد اثبات نظر استاد راهنمايش باشد. آري، اگر خود دانشجو به اين نتيجه رسيد که نظر استاد راهنمايش درست است، مي تواند آن را به عنوان نظر مورد قبول معرفي کند. به هر حال، به طور عمده اين دانشجوست که در جلسه دفاع بايد از پايان نامه اش دفاع کند.

3. من همواره به دانشجويان توصيه مي کنم، نحوه بحث و نگارش پايان نامه اتان در انعکاس نظرها توصيفي باشد؛ يعني همه نظرها را با ادله اشان بياوريد؛ نه اين که فقط نظر مورد قبول خودتان را بياوريد. در ضمن اگر نظر خودتان يک نظر شاذ و خلاف مشهور است، به آن تصريح نکنيد که به شما گير بدهند؛ بلکه بگوييد: اين نظر هم قابل طرح است و اين ادله را هم مي توان برايش آورد و حتي اگر نقدي هم بر آن مي توانيد پيدا کنيد، آن را هم مطرح کنيد؛ طوري که شما را يک آدم بي طرف تشخيص دهند. معمولاً دانشجوياني که اين توصيه را رعايت نمي کنند، با آنان برخورد غيرعلمي و تعصب آلود مي شود و اين در حالي است که اختلاف نظر در چارچوب اصول و ضروريات دين و مذهب اشکال شرعي ندارد و همه علماي ما با هم اختلاف نظر دارند و اين اختلاف نظرهاست که زمينه تحقيق و رشد علمي را فراهم مي سازد.

4. نظر من درباره رابطه قرآن و سنت همان حديث عرضه است که ائمه(ع) فرموده اند، آنچه را که مخالف قرآن است، دور بياندازيد. بنابراين اگر روايتي را رد مي کنم، به جهت مخالفت آن با قرآن است. در زمينه روايات اسباب نزول هم بر همان نظر علامه طباطبايي هستم که معتقدند، بايد خود آيات بر اسباب نزول مندرج در روايات دلالت داشته باشد و گرنه به صرف رواياتي که ذيل آيات نقل شده، نمي توان به اسباب نزول آيات پي برد. به نظر او روايات اسباب نزول عبارت از قصصي است که مفسران بر آيات قرآن انطباق داده اند و لذا لزوماً بر اسباب نزول دلالت ندارند (نک: قرآن در اسلام).

5. نظر من در زمينه اثبات عقايد شيعه آن است که اثبات آنها از برخي آيات مشکل است و آيات بر آنها دلالت روشني ندارد و با آن آيات نمي توان در برابر مخالفان شيعه احتجاج کرد؛ زيرا شکست مي خوريم؛ بلکه بايد با آيات ديگر و يا روايات - به خصوص رواياتي که در خود کتب اهل سنت آمده - به اثبات عقايد شيعي بپردازيم تا واقعاً احتجاج ما مقبول خصم واقع شود. براي مثال، من معتقدم عصمت ائمه(ع) را نمي توان با آيه تطهير ثابت کرد؛ بلکه بايد با آيه «وَ إِذِ ابْتَلى‏» (بقره، 124) با انضمام حديث ثقلين ثابت کرد (نک: عصمت پيامبر(ص) و اهل بيت(ع) )

6. درباره سياق آيات نيز معتقدم، قرآني که با تواتر لفظي به دست ما رسيده است، نبايد محکوم روايات آحادي بشود که قريب به تمام آنها نقل شفاهي شده و عين الفاظ معصوم(ع) نيستند. با تکيه بر روايات نبايد رشته متصل آيات را از هم گسيخت و صدر و ذيل آيات را ناديده گرفت. صدر و ذيل آيات قرائن فهم آيات اند و فروگذاشتن قرائن فهم آيات موجب بدفهمي و تفسير به رأي آيات مي شود که امري حرام است. شيوه بسياري از مفسران از جمله علامه طباطبايي هم تکيه بر سياق در تفسير آيات و نيز ارزيابي صحت و سقم روايات بوده است.

7. به طور کلي نظرم درباره روايات اين است که تا قرينه اي بر جعلي بودن آنها نيابيم، نبايد آنها را رد کنيم؛ بلکه بايد اگر مخالف آيات قرآن و روايات معتبر نباشند، به آنها اعتماد کنيم و اگر حتي در مواردي خلاف ظاهر آيات و روايات ديگر باشند، تا جايي که امکان دارد، به توجيه و تأويل صحيح آنها اقدام کنيم. جهتش اين است که روايات آن گونه که از معصوم(ع) صادر شده، به دست ما نرسيده و قدري در آنها دخل و تصرف شده است؛ لذا ما اگر قرينه بر جعلي بودن آنها نيافتيم، بايد آنها را به گونه صحيح توجيه نماييم. قرينه بر جعل هم اين است که در سند روايت افراد دروغگو وجود داشته باشد يا محتواي روايات با صريح آيات قرآن مخالف باشد.

به هر حال، ما در ارزيابي و تحليل يک روايت بايد تمام اطلاعات لازم را گردآوري کنيم و آنگاه به ارزيابي و تحليل آن بپردازيم (نک: روش تحقيق با تأکيد بر علوم اسلامي).

سوگندهاي حکيمانه

Sun, 06 May 2012 01:13:00 GMT

پروردگار بلند مرتبه در کتاب آسماني خودبراي اينکه مخاطبانش معاني و مفاهيم سخنان حکيمانه اش را بهتر متوجه شوند به راه ها و شيوه هاي متفاوتي مطالب حکيمانه اش را مطرح کرده است.

براي مثال مطلبي را در قالب برهان و استدلالي دقيق ميگنجاند و در جايي ديگر همان مطلب را بصورت يک مثال و تمثيل مي آورد.

دليل و رمز استفاده از اين شيوه طرح کردن موضوعات و تعليم آنها اينست که انسانها در درک و فهم مفاهيم از نظر هوشمندي يکسان نيستند،هر چند از فطرتي مشترک برخوردارند.

از اين جهت کتاب جهانشمولي چون قرآن بايد به گونه اي مطرح ميشد که معارف را با شيوه هاي متفاوت و در سطوح گوناگوني مطرح کند.

براي مثال طرح موضوع توحيد در قرآن کريم گاهي بصورت برهان تمانع که مساله بسيار پيچيده اي در بين متکلمان و عالمان است مطرح ميشود و گاهي بصورتي بسيار ساده و قابل فهم براي همگان ،حتي بيسواد ترين مردمان مطرح ميگردد.

از فنون بکار گرفته شده در قرآن براي درک معارف و معاني قرآني،قسم خوردن و سوگند ياد کردن خداوند در قرآن کريم ميباشد.

قَسَم چيست؟

عبارت است از ربط دادن دو موضوع به يکديگر، موضوعي که خبر يا چيزي را ميخواهد بواسطه موضوع و چيز ديگري که داراي منزلت و شان بالايي است ثابت کند.و اين شان و منزلت باعث مشود فرد بدليل احترام و منزلتي که برايش قايل است و هيچگاه به آن اهانت نخواهد کرد، به راستي و صحت موضوعي که به مورد قسم ربط داده شده پي ببرد و برايش قابل فهمتر باشد.

حال اين سوال پيش مي آيد که مگر خداوند دليل و برهان قاطعي براي گفته هاي خويش ندارد که متوسل به قسم ميشود؟

و اينکه قسم را بر چيزي ميخورند که براي طرفين قابل احترام و با ارزش باشد،ولي در مورد قسمهاي خداوند متعال در قرآن کريم اينگونه نيست.مثلا قسم خوردن بر انجير ؛زيتون و ...در قرآن کريم.

واما علت اينکه خداوند قسم خورده است در قرآن.

براي اينکه به اين موضوع پي ببريم به بيان بعضي از موارد قسم خوردن ميپردازيم:

1-قسم خوردن براي تاکيد بر موضوع مورد استفاده قرار ميگيرد.

2-از قسم خوردن به عظمت و شرافت هر چيز که برايش قسم خورده شده است پي ميبريم.

3-گاهي قسم خوردن نشانه استدلال و برهان ضمني بر چيزي است که قسم بر آن خورده شده است که اين قسم حکيمان است.

4-قسم يکي از فنون و روشهاي بيان موضوعات ميباشد و هر جا اقتضا کند بيان بصورت قسم ابراز ميشود.

ميتوان از کاربردها قسم به اين موضوع پي برد که قسم خوردن در مقابل منطق و برهان نيست بلکه روشي براي فهماندن و بيان منظور مطالب است ،هر چند که امکان داشته باشد براي بيان آن مطلب دليل و برهان منطقي ديگري نيز موجود باشد.

در قرآن کريم خداوند براي بيان موضوعات مختلف به روشهاي گوناگوني پرداخته است.هم از طريق تشبيه و تمثيل ، هم از طريق برهان و هم از طريق سوگند ياد کردن.

براي مثال خداوند در قرآن کريم براي موضوعات ثواب آخرت،عذاب آخرت و معاد از شيوه ها و روشهاي گوناگوني استفاده کرده است.

سوره مبارکه مرسلات-آيات 1الي 7

بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

وَالْمُرْسَلَاتِ عُرْفًا(1)سوگند به فرستادگان پى‏درپى (1)

فَالْعَاصِفَاتِ عَصْفًا (2)كه سخت توفنده‏اند (2)

وَالنَّاشِرَاتِ نَشْرًا(3)و سوگند به افشانندگان افشانگر(3)

فَالْفَارِقَاتِ فَرْقًا(4)كه [ميان حق و باطل] جداگرند (4)

فَالْمُلْقِيَاتِ ذِكْرًا(5)و القاكننده وحى‏اند (5)

عُذْرًا أَوْ نُذْرًا(6)خواه عذرى باشد يا هشدارى(6)

خداوند در سوره مبارکه مرسلات بعد از قسم ياد کردن (5قسم) ميفرمايند:

إِنَّمَا تُوعَدُونَ لَوَاقِعٌ(7)كه آنچه وعده يافته ‏ايد قطعا رخ خواهد داد(7)***سوره مبارکه مرسلات-آيه7***

و در سوره مبارکه روم همين موضوع را بصورت تشبيه و تمثيل مطرح ميفرمايد:

فَانظُرْ إِلَى آثَارِ رَحْمَتِ اللَّهِ كَيْفَ يُحْيِي الْأَرْضَ بَعْدَ مَوْتِهَا إِنَّ ذَلِكَ لَمُحْيِي الْمَوْتَى وَهُوَ عَلَى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ***سوره مبارکه روم-آيه50***

پس به آثار رحمت‏خدا بنگر كه چگونه زمين را پس از مرگش زنده مى‏گرداند در حقيقت هم اوست كه قطعا زنده‏كننده مردگان است و اوست كه بر هر چيزى تواناست (50)

کاربردهاي قسم به عنوان شيوه اي براي فهماندن مطالب از يک سو و استفاده از قسم در قرآن کريم با وجود اينکه مطالب با برهان و علت بيان شده اند ؛ به اين موضوع صحه ميگذارد که قسم خوردن خداوند در قرآن کريم ،نشانه ي بي منطقي و بي برهاني نيست.

شب زيباي آفرينش

Thu, 03 May 2012 18:53:00 GMT

إِنّا أَنْزَلْناهُ فِى لَيْلَةِ القَدْرِ

و خداوند نور فاطمه ش را بر هستي تاباند ...

وَما أَدْريکَ ما لَيْلَةُ القَدْرِ

و فاطمه را ليله افرينش قرار داد...

و تو چه ميداني ليله چيست !...

و ايا جز اهل ليل را راهي به ليله مسطوره هست !...

لَيْلَةُ القَدْرِ خَيْرٌ مِنْ أَلْفِ شَهْرٍ

و فاطمه برتر است از يازده ماه عالم تاب ...

تَنَزَّلُ المَلآئِکَةُ وَالرُّوحُ فِيها بِإِذْنِ رَبِّهِمْ مِنْ کُلِّ أَمْرٍ

و در قيامت فاطمه را ناقه اي است...

و هفتاد هزار ملک که ناموس خدا را همراهي مي کنند ...

سَلامٌ هِىَ حَتّى مَطْلَعِ الفَجْرِ

و فاطمه همچون شب مسطور است الي مطلع الفجر

و هر شبي را فجري است ...

و سلام بر تو اي فجر وعده داده شده ...

...........................................................................................................................................

عطر نوشت 1) اللهم عجل لوليک الفرج

عطر نوشت2) يا کاشف الکرب عن وجه الحسين اکشف کربنا بحق اخيک الحسين

عطر نوشت 3) لوح قدر به دست او کلک قضا به شصت او ...تا که مشيت _ الهيه چه اقتضا کند

عطر نوشت 4) بي بي جان بر من بتاب

عطر نوشت 5) ................................................

تفسير، فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ‏

Mon, 30 Apr 2012 18:06:00 GMT

ترجمه:
به نام خداوند بخشنده بخشايشگر
1 ـ آيا ما سينه تو را گشاده نساختيم؟
2 ـ و بار سنگين تو را از تو بر نداشتيم؟!
3 ـ همان بارى که سخت بر پشت تو سنگينى مى کرد.
4 ـ و آوازه تو را بلند ساختيم!
5 ـ به يقين با سختى آسانى است.
6 ـ (آرى) با سختى آسانى است.
7 ـ پس هنگامى که از کار مهمى فارغ مى شوى به مهم ديگرى پرداز.
8 ـ و به سوى پروردگارت توجه کن!

متن آيه : ‏
‏ أَلَمْ نَشْرَحْ لَكَ صَدْرَكَ ‏

‏ترجمه : ‏
‏آيا ما سينه تو را نگشوديم ( و دلت را از بند غم حيرت رها نساختيم ، و تاب تحمّل نابسامانيهاي محيط جاهليّت و سختيهاي مسؤوليّت بزرگ نبوّت را به تو عطاء نكرديم‌ ؟ ) .‏

‏توضيحات : ‏
‏« أَلَمْ نَشْرَحْ . . . » : شرح صدر . كنايه از : سعه صدر ، رهائي از غم و اندوه حيرت و ضلال پيش از نبوّت ، تاب تحمّل مشكلات مسؤوليّت نبوّت و رهبري ، صبر و حوصله در برابر ناملايمات محيط و دردسرهاي كفّار و مشركان و ديگران است ( نگا : انعام‌ / 125 ، زمر / 22 ، طه‌ / 25 ، نحل‌ / 106 ) .‏

سوره شرح آيه 2

<** ادامه مطلب... **>
‏متن آيه : ‏
‏ وَوَضَعْنَا عَنكَ وِزْرَكَ ‏

‏ترجمه : ‏
‏و بار سنگين ( تلاش فراوان ، براي هدايت مردمان ) را از ( دوش ) تو برنداشتيم‌ ؟‏

‏توضيحات : ‏
‏« وَضَعْنَا » : فرو آورديم . پائين آورديم . « وِزْر » : بار سنگين . مراد بار كمرشكن غم و رنج حاصل از مشاهده كفر و شرك و تبهكاريها و خونريزيها و ستمگريها و نابسامانيهاي جامعه پيش از نبوّت ، و تلاش و كوشش آن حضرت براي هدايت مردمان و دفع اذيّت و آزار ايشان در آغاز نبوّت است .‏

سوره شرح آيه 3
‏متن آيه : ‏
‏ الَّذِي أَنقَضَ ظَهْرَكَ ‏

‏ترجمه : ‏
‏همان بار سنگيني كه پشت تو را در هم شكسته بود ؟‏

‏توضيحات : ‏
‏« أَنقَضَ » : سنگيني كرده بود . گرانبار ساخته بود . مَجازاً شكستن پشت معني مي‌دهد .‏

سوره شرح آيه 4
‏متن آيه : ‏
‏ وَرَفَعْنَا لَكَ ذِكْرَكَ ‏

‏ترجمه : ‏
‏و آوازه تو را بلند نكرديم و بالا نبرديم‌ ؟‏

‏توضيحات : ‏
‏« ذِكْر » : آوازه . نام نيك . حسن شهرت . آواي گواهي به پيغمبري محمّد ، به دنبال گواهي به توحيد خداوند ، شبانه‌روز دست كم پنج بار بر فراز مناره‌ها و بر بال امواج تلويزيونها و راديوها در آفاق طنين‌انداز است .‏

سوره شرح آيه 5
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ‏

‏ترجمه : ‏
‏چرا كه همراه با سختي و دشواري ، آسايش و آسودگي است .‏

‏توضيحات : ‏
‏« فَإِنَّ . . . » : بيان علّت و سبب مطالب پيش است . « الْعُسْرِ » : سختي . دشواري ( نگا : بقره‌ / 185 ، طلاق / 7 ، كهف‌ / 73 ) . « يُسْراً » : آسايش . آسودگي .‏

غم مخور، مشکلات و سختيها به اين صورت باقى نمى ماند، کارشکنى هاى دشمنان براى هميشه ادامه نخواهد يافت، و محروميت هاى مادى و مشکلات اقتصادى و فقر مسلمين به همين صورت ادامه نمى يابد.
آن کس که تحمل مشکلات کند، و در برابر طوفان ها ايستادگى به خرج دهد، روزى، ميوه شيرين آن را مى چشد، روزى که فرياد دشمنان خاموش، کارشکنى ها بى رنگ، جاده هاى پيشرفت و تکامل صاف، و پيمودن مسير حق آسان خواهد شد.
گرچه بعضى از مفسران، اين آيات را اشاره به فقر مالى عمومى مسلمانان در آغاز ظهور اسلام شمرده اند، ولى گستردگى مفهوم آيات، همه مشکلات را شامل مى شود، اين دو آيه، به صورتى مطرح شده که اختصاص به شخص پيامبر اکرم(صلى الله عليه وآله) و زمان آن حضرت نيز ندارد، بلکه به صورت يک قاعده کلى و به عنوان تعليلى بر مباحث سابق مطرح است، و به همه انسان هاى مؤمن مخلص و تلاشگر نويد مى دهد: هميشه در کنار سختى ها آسانى ها است، حتى تعبير به «بعد» نمى کند، بلکه تعبير به «مع» که نشانه همراهى است مى کند.
آرى، چنين است که با هر مشکلى، آسانى آميخته، و با هر صعوبتى، سهولتى همراه است، و اين دو هميشه با هم بوده و با هم خواهند بود.
اين نويد و وعده الهى است که دل را نور و صفا مى بخشد، به پيروزى ها اميدوار مى کند، و گرد و غبار يأس و نوميدى را از صفحه روح انسان مى زدايد.
در حديثى آمده است: پيغمبر اکرم(صلى الله عليه وآله) فرمود: وَ أعْلَمْ أَنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً، وَ أَنَّ مَعَ الصَّبْرِ النَّصْرَ، وَ أَنَّ الْفَرَجَ مَعَ الْکَرْبِ: «بدان با سختى ها، آسانى است، با صبر، پيروزى، و با غم و اندوه، خوشحالى و گشايش است».
و در حديثى از اميرمؤمنان على(عليه السلام) مى خوانيم: زنى شکايت همسرش را نزد آن حضرت برد که او چيزى بر من انفاق نمى کند، در حالى که همسرش واقعا تنگدست بود، على (عليه السلام) از اين که همسر او را به زندان بيفکند خوددارى کرد، و در جواب فرمود: اِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً (و او را به صبر و شکيبائى دعوت کرد).
آرى:
صبر و ظفر هر دو دوستان قديمند *** بر اثر صبر، نوبت ظفر آيد
سوره شرح آيه 6
‏متن آيه : ‏
‏ إِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ‏

‏ترجمه : ‏
‏مسلّماً با سختي و دشواري ، آسايش و آسودگي است .‏

‏توضيحات : ‏
‏« إِنَّ مَعَ . . . » : تكرار آيه ، براي تحكيم مطلب پيشين و تأكيد اين سنّت خدائي در همه ادوار است .‏

سوره شرح آيه 7
‏متن آيه : ‏
‏ فَإِذَا فَرَغْتَ فَانصَبْ ‏

‏ترجمه : ‏
‏هرگاه ( از كار مهمّي ) بپرداختي ، به دنبال آن ( به كار مهمّ ديگري بپرداز و در آن بكوش و ) رنج ببر ( و فرجام كاري را آغاز كار ديگري‌كن ) .‏

‏توضيحات : ‏
‏« فَرَغْتَ » : فراغت يافتي . تمام شدي و بيكار ماندي . « إنصَبْ » : رنج ببر . مؤمن بايد انسان متحرّك و پويائي باشد و پس از فراغت از وظيفه‌اي ، آماده كوشيدن و سختي كشيدن در وظيفه ديگري باشد . چون : ما زنده به آنيم كه آرام نگيريم .‏

سوره شرح آيه 8
‏متن آيه : ‏
‏ وَإِلَى رَبِّكَ فَارْغَبْ ‏

‏ترجمه : ‏
‏و يكسره به سوي پروردگارت روي آر ( و تنها بدو دل و اميد ببند ، و جز به او خود را مشغول مساز ) .‏

‏توضيحات : ‏
‏« إرْغَبْ » : رغبت كن . علاقه‌مند شو ( نگا : قلم‌ / 32 ) .‏

و در تمام اين احوال به خدا تکيه کن «و به سوى پروردگارت توجه نما» (وَ إِلى رَبِّکَ فَارْغَبْ).
رضايت او را بطلب، خشنودى او را جستجو کن، و به سوى قرب جوارش بشتاب.
مطابق آنچه گفته شد، آيه، مفهوم گسترده اى دارد که فراغت از هر مهمى، و پرداختن به مهم ديگر را شامل مى شود، و جهت گيرى تمام تلاش ها را به سوى پروردگار توصيه مى کند، ولى غالب مفسران معانى محدودى براى آيه ذکر کرده اند، که مى توان هر يک از آنها را به عنوان مصداقى پذيرفت:
جمعى گفته اند: منظور اين است: هنگامى که از نماز واجب فراغت يافتى، به دعا پرداز و از خدا تمنا کن، تا هر چه مى خواهى به تو بدهد.
يا: هنگامى که از فرائض فارغ شدى، براى نافله شب برخيز.
يا: هنگامى که از دنيا فارغ شدى، به امور آخرت و عبادت و نماز پروردگارت بپرداز.
يا: هنگامى که از واجبات فراغت پيدا کردى، به مستحباتى که خدا دستور داده، توجه کن.
يا: هنگامى که از جهاد با دشمن فارغ شدى، به عبادت برخيز.
يا: هنگامى که از جهاد با دشمن فارغ شدى، به جهاد نفس پرداز.
يا: هنگامى از اداى رسالت فارغ شدى، به تقاضاى شفاعت برخيز!
در روايات متعددى که دانشمند معروف اهل سنت حافظ «حاکم حسکانى» در «شواهد التنزيل» نقل کرده، از امام صادق(عليه السلام) چنين آمده: «هنگامى که فراغت يافتى، على را به ولايت نصب کن»
**********
آورده‌اند که هرگاه کسي حاجت مهمي داشته باشد به مدت سه روز هر روز ابتدا هفت بار سوره حمد را بخواند و سپس هشتصد بار صلوات بفرستد، آنگاه هشتاد مرتبه سوره الم نشرح را بخواند و بعد از آن هزار و يک بار سوره قل هو الله احد را بخواند بعد از آن هفت بار ديگر سوره حمد را بخواند و سپس صد مرتبه صلوات بفرستد من ضامنم که سه روز نگذشته مرادش حاصل گردد و نيز خواندن چهل و يک بار سوره الم نشرح جهت وسعت روزي نافع است.(http://www.isiri-paygah.org)
**********
منايع:

«شواهد التنزيل»، جلد 2، صفحه 349، احاديث 1116 تا 1119.

«نور الثقلين»، جلد 5، صفحه 604، حديث 11 و13

http://www.makaremshirazi.org
http://www.isiri-paygah.org
http://www.aviny.com
http://tafseerenoor.persiangig.com

عاشروهن بالمعروف

Sat, 28 Apr 2012 19:57:00 GMT

عاشِرُوهُنَّ بالمعروف: با زنان به نيکي معاشرت کنيد
نمي دانم چرا افرادي دائم جلمه ي «اضربوهن: زنان را بزنيد» را تکرار مي کنند، اما هيچ اشاره اي به اين جمله ي قرآن در همان سوره نمي کنند: «عاشروهن بالمعروف» (سوره نساء، آيه 19) ؟!
پيش از اين در اين وبلاگ در مورد «اضربوهن» که در قرآن آمده سخن گفتيم. اينجا را کليک کنيد.
توجه به تعدادي حديث در مورد مهرباني <** ادامه مطلب... **>با زنان و نرم خويي با آنان مناسب است:
ـ رسول خدا(ص): إنّ اللّهَ تبارک و تعالى علَى الإناثِ أرأفُ مِنهُ علَى الذُّکورِ؛ خداوند به زنان مهربان تر از مردان است. (کافي، ج6، ص 6، ح 7)
ـ رسول خدا(ص): کلَّما ازدادَ العَبدُ إيمانا ازدادَ حُبّا للنِّساءِ؛ هر چه ايمان بنده بيشتر شود، زن دوستى او فزونتر مى شود. (نوادر راوندي: 114/ 109)
ـ رسول خدا(ص): استَوصوا بِالنِّساءِ خَيرا؛ يکديگر را به رفتار نيک با زنان سفارش کنيد. (صحيح بخاري: ج 5 ص 1987 ح 4890، صحيح مسلم: ج 2 ص 1091 ح 60، سنن کبرى: ج 7 ص 480 ح 481، مصنّف ابن أبي شيبة: ج 4 ص 184 ح 4، کنز العمّال: ج 16 ص 372 ح 44955، تفسير جوامع الجامع: ج 1 ص 245، عوالي اللآلي: ج 1 ص 255 ح 16، بحار الأنوار: ج 33 ص 628)
ـ امام باقر(ع): ان اکرمکم عند الله اشدکم اکراما لحلائلکم؛ گرامي ترين شما نزد خداوند، کسي است که بيشتر به همسر خود احترام بگذارد. (وسائل الشيعه، ج 15، ص 58، ح 6)
ـ امام صادق(ع): اکثر الخير في النساء؛ بيشترين خير و برکت در زنان (شايسته) است. (من لا يحضره الفقيه، ج 3، ص 385، ح 4352)
ـ رسول خدا(ص): ما مِن رجُلٍ يدخِلُ فَرحَةً علَى امرأةٍ بَينَهُ و بَينَها حُرمَةٌ، إلّا فَرَّحَهُ اللّهُ تعالى يومَ القِيامَةِ؛ هيچ مردى نيست که زنى از محارم خود را خوشحال سازد، مگر اينکه خداوند متعال در روز قيامت او را شادمان گرداند. (کافي، ج6، ص 6، ح 7)
ـ امام علي(ع): إِنَّ المَرأَةَ رَيحانَةٌ ولَيسَت بِقَهرَمانَةٍ؛ زن گُل است، نه پيشکار. (کتاب من لا يحضره الفقيه: ج 3 ص 556 ح 4911 و ج 4 ص 392 ح 5834، مکارم الأخلاق: ج 1 ص 470 ح 1607، وسائل الشيعة: ج 14 ص 120 ح 3)
ـ امام علي(ع): دارِها عَلى کلِّ حالٍ، وأحسِنِ الصُّحبَةَ لَها لِيصفُوَ عَيشُک؛ در همه حال، با زن مدارا کن، و با وى، به خوبى همنشينى نماى تا زندگى ات باصفا شود. (کتاب من لا يحضره الفقيه: ج 3 ص 556 ح 4911 و ج 4 ص 392 ح 5834، مکارم الأخلاق: ج 1 ص 470 ح 1607، وسائل الشيعة: ج 14 ص 120 ح 3)
ـ رسول خدا(ص): حُبِّبَ إلَي مِن الدُّنيا النِّساءُ و الطِّيبُ. از همه ي دنيا، تنها زن و عطر در نزد من محبوب است. (سنن النسائي: 7/ 61)
ـ امام صادق(ع): مِن أخلاقِ الأنبياءِ(ص) حُبُّ النِّساءِ؛ از اخلاق پيامبران، زن دوستى است. (کافي: 5/ 320/ 1)
لينک مرتبط:
زنان را بزنيد

قرآن درماني

Sat, 28 Apr 2012 00:34:00 GMT

وقتي قرآن در متن زندگي باشد وبا آن زندگي کنيم هيچ غم واندوهي براي کسي باقي نمي ماند.قرآن کتاب حيات ماست در پرتو عمل کردن به آن مرگ ماهم زيبا ميشود .قرآن زبان فطرت ماست .تا کنون چقدر براي نجات افسردگان نااميدان بيماران روان اعصاب از قرآن بهره جسته ايم روي موسيقي درماني آب درماني تحقيق انجام داده اند اما روي قران درماني وبهره جستن از کلام نور وکلام خالق هستي کاري انجام نشده به معناي تحقيق وبه معناي درمان بيماران افسرده من سالهاست روي مفاهيم قرآن با گروههاي سني متفاوت کار کرده ام ونکات جالبي را متوجه شده ام اول اين که قرآن آموزان باحضور در کلاس به قول خودشان تغيير اساسي وارزنده در زندگي با خانواده واطرافيان پيدا کرده از حالت نااميدي وافسردگي وبي تفاوتي خود را نجات داده وبا انگيزه وعشق هم برتلاش خود افزوده وهم ظرفيت تحمل خودرا توسعه داده اند.فهم قرآن به آنها کمک اساسي نموده وقوه تشخيص ظلمت ونور را به آنان عطائ کرده است توجه به عبادات ورفتار سالم با ديگران وچگونه زيستن ومهارت سلوک با ديگران را سر لوحه زندگي خود قرار داده اند با همسر وفرزندان خواهر برادر وهمکار دوست فاميل از آموزه هاي قرآن بهره جسته اند وهمچنين با شنيدن تلاوت قرآن احساس آرامش وپرواز در فرازهاي معنوي بهشتي برين را در روان خود احساس ميکنند وبالاتر عمل به قرآن بسيار ازمشکلاتشان را مرتفع نموده است.

اثر صديقه اژ ه اي

مدير وبلاگ شيداي اصفهاني

برداشتهاي فرهنگي از قرآن

Fri, 27 Apr 2012 14:56:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

يَا بَنِي إِسْرَائِيلَ اذْکُرُوا نِعْمَتِيَ الَّتِي أَنْعَمْتُ عَلَيْکُمْ وَ أَوْفُوا بِعَهْدِي أُوفِ بِعَهْدِکُمْ وَ إِيَّايَ فَارْهَبُونِ‌ (بقره: 40)

ترجمه: اي بني اسرائيل، به ياد آريد نعمتهايي که به شما عطا کردم، و به عهد من وفا کنيد تا به عهد شما وفا کنم، و تنها از من بر حذر باشيد.

از اين آيه تا بيش از صد آيه ديگر، خداوند قوم يهود را به عنوان نمادي از گروههاي گوناگون جامعه بشري که مورد الطاف متعدد الهي بوده، و مسلمانان مدينه نيز با آنان آشنايي و مراوده داشته اند، مورد خطاب قرار ميدهد. اصطلاح قرآني «بني اسرائيل» ناظر به غلبه انتساب اين قوم به حضرت يعقوب (عليه السلام) است. اما توجه و اهتمام قرآن به ذکر نام «اسرائيل» نشانگر اهميت آن است. «اسرائيل» ترکيبي از دو واژه «أسر» به معناي بنده، و «إيل» به معناي خدا است (مجمع البيان، ج1، ص206). بدين ترتيب اسرائيل در زبان عبري، معادل عبدالله در زبان عربي خواهد بود. و بر اين اساس ميتوان گفت که شايد يعقوب به پاس مقام شامخ بندگي خدا، بدين امتياز مفتخر گرديده که نامش در قرآن بارها تکرار گردد. اين نام گزاري ترويج يکي از الگوهاي سبک زندگي ديني هم به شمار مي رود. پس از يک سو قرآن مي خواهد، نمادها و تفاخرات قومي جوامع بشري را هم به سوي نظام معنايي توحيدي هدايت کند؛ و از سوي ديگر، اين معنا را القا مي کند که اسطوره هاي تاريخي جوامع و امت ها نيز بايد از ميان اسوه ها و الگوهاي توحيدي و قهرمانان نظام توحيدي برگزيده شوند؛ به علاوه همان گونه که قرآن بارها اين نمادهاي توحيدي را در آيات متعدد تکرار کرده است، در جامعه مطلوب اسلامي نيز، بايد نمادها و شعارهاي توحيدي همواره داراي ظهور و بروز روشن و چشمگير اجتماعي باشد. اين مهم را مي توان در مصاديقي همچون فرهنگ نام گزاري فرزندان و حتي گروه هاي مختلف اجتماعي، تنديس هاي قرار گرفته در مراکز مهم شهري و اجتماعي، مناسبت ها و آئين هاي فرهنگي و اجتماعي، جلوه گر نمود.

از عبارت «اوفوا بعهدي اوف بعهدکم» مي توان دريافت که هرگاه عهد و پيمان الهي در جامعه اي مورد توجه بوده و محور فعاليت هاي اجتماعي باشد، آن جامعه حتما سعادتمند گرديده و سرنوشت و فرجامي نيکو خواهد داشت. اين آيه اگرچه ناظر به عهد و پيمان قوم يهود با خدا و همچنين وعده بهشت براي آنان است؛ اما با الغاء خصوصيت مي توان آن را به تمامي انتظارات خدا از انسان، که فطرتاً آن را مي يابد، و همچنين به خوشبختي و نيک فرجامي در اين جهان نيز تسرّي داد. بنابر اين، ميتوان اين موضوع را بيان ديگري از همان رهنمود و قاعده کلي دانست که در آيات پيشين (38 و 39) و هنگام هبوط آدم به او تذکر داده شده است، که اگر مي خواهد همواره در آرامش و امنيت باشد، بايد فقط در مسير هدايت الهي گام بردارد. نکته ديگري که از اين عبارت و عبارت «إياي فارهبون» استفاده مي شود، تأکيد چندين باره قرآن بر آزادي و اختيار انسان در انجام افعال خود ميباشد.

افسانه نيست !

Fri, 27 Apr 2012 01:53:00 GMT

هدف اين مقاله ، بحث در مورد نکات زير است:

1-احترام منزل و محل سکونت حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها) در قرآن کريم و سنت پيامبر.

2- عصمت حضرت فاطمه (سلام الله عليها) از زبان پدر بزرگوارشان حضرت محمد(صلي الله عليه و آله وسلم)

3-هتک حرمت نسبت به حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها) پس از شهادت پدر گرانقدرش حضرت محمد(صلي الله عليه و آله وسلم).

***

اولين مورد ،تشريح موضوع احترام منزل و محل سکونت حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها) در قرآن کريم و سنت پيامبر است.

پيامبر اين آيه مبارکه را پس از نزول در مسجد تلاوت کردند:

فِى بُيُوتٍ أَذِنَ اللَّهُ أَن تُرْفَعَ وَيُذْكَرَ فِيهَا اسْمُهُ يُسَبِّحُ لَهُ فِيهَا بِالغُدُوِّ وَالْأَصَالِ ***سوره مبارکه نور-آيه 36***

(اين نور هدايت) در خانه ‏هايى است كه خداوند اذن داده رفعت يابند و نام او در آنها ذكر شود. در آنها بامدادان و شامگاهان او را تسبيح گويند.

وقتي پيامبر (صلي الله عليه و آله وسلم) اين آيه شريفه را تلاوت فرمودند يکي از حاضران از جايش برخاست و گفت:

اي پيامبر خدا، هدف و منظور از بُيُوتٍ با اين تاکيد چيست؟

رسول اکرم (صلي الله عليه و آله وسلم) فرمودند:

خانه پيامبران.

در همين زمان ابوبکر از جاي خود بلند شد و به سمت خانه حضرت فاطمه (سلام الله عليها) و حضرت علي (عليه السلام) اشاره کردو گفت:

اي پيامبر خدا،آيا اين خانه ،از خانه هايي است که شما ميگوئيد؟

رسول اکرم(صلي الله عليه و آله وسلم) پاسخ دادند:

بله، اين خانه از بهترين و برجسته ترين آن خانه هاست.(1)

حضرت محمد (صلي الله عليه و آله وسلم) بمدت نه ماه به در خانه حضرت فاطمه (سلام الله عليها) و همسر بزرگوارش حضرت علي (عليه السلام) مي رفت و بر آنها سلام ميکرد و اين آيه شريفه را براي آنها تلاوت ميفرمودند:(2)

وَقَرْنَ فِي بُيُوتِكُنَّ وَلَا تَبَرَّجْنَ تَبَرُّجَ الْجَاهِلِيَّةِ الْأُولَى وَأَقِمْنَ الصَّلَاةَ وَآتِينَ الزَّكَاةَ وَأَطِعْنَ اللَّهَ وَرَسُولَهُ إِنَّمَا يُرِيدُ اللَّهُ لِيُذْهِبَ عَنكُمُ الرِّجْسَ أَهْلَ الْبَيْتِ وَيُطَهِّرَكُمْ تَطْهِيرًا***سوره مبارکه احزاب-آيه33***

و در خانه‏ هايتان قرار گيريد و مانند روزگار جاهليت قديم زينتهاى خود را آشكار مكنيد و نماز برپا داريد و زكات بدهيد و خدا و فرستاده‏اش را فرمان بريد خدا فقط مى‏خواهد آلودگى را از شما خاندان [پيامبر] بزدايد و شما را پاك و پاكيزه گرداند(33)

آري، مطمئنا سرايي که اصحاب کسا را در خود جاي داده است و خداوند از آن با شکوه و عظمت سخن ميگويد،حتما و بايد مورد احترام همه مسلمين باشد.

و بايد ديد که پس از شهادت حضرت رسول (صلي الله عليه و آله وسلم) چقدر حرمت و احترام اين خانه حفظ شد ؟

و اما دومين موضوع قابل بحث عصمت حضرت فاطمه (سلام الله عليها) از زبان پدر بزرگوارشان حضرت محمد(صلي الله عليه و آله وسلم) است.

حضرت فاطمه (سلام الله عليها) از مقام و مرتبه بالايي برخوردارند.از جمله مقامات ايشان عصمت و پاکي ايشان از گناه ميباشد که حضرت محمد(صلي الله عليه و آله وسلم) در سخنانشان بارها به اين موضوع اشاره داشته اند.

ايشان در اين باره فرموده اند:

فاطمه بضعه منّي فمن اغضبها اغضبني(3)

« فاطمه پاره تن من است، هر کس او را به خشم آورد بسان اين است که مرا خشمگين کرده است »

خشم و ناراحتي حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها)باعث ناراحتي و اندوه حضرت محمد (صلي الله عليه و آله وسلم) است که در قرآن کريم سزاي اينچنين شخصي، اينگونه بيان شده است:

وَمِنْهُمُ الَّذِينَ يُؤْذُونَ النَّبِيَّ وَيِقُولُونَ هُوَ أُذُنٌ قُلْ أُذُنُ خَيْرٍ لَّكُمْ يُؤْمِنُ بِاللّهِ وَيُؤْمِنُ لِلْمُؤْمِنِينَ وَرَحْمَةٌ لِّلَّذِينَ آمَنُواْ مِنكُمْ وَالَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللّهِ لَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ***سوره مبارکه توبه-آيه61***

و از ايشان كسانى هستند كه پيامبر را آزار مى‏دهند و مى‏گويند او زودباور است بگو گوش خوبى براى شماست به خدا ايمان دارد و [سخن] مؤمنان را باور مى‏كند و براى كسانى از شما كه ايمان آورده‏اند رحمتى است و كسانى كه پيامبر خدا را آزار مى‏رسانند عذابى پر درد [در پيش] خواهند داشت (61)

دليلي از اين روشنتر و استوارتر بر اثبات عصمت حضرت فاطمه(سلام الله عليها)وجود دارد که پيامبر(صلي الله عليه و آله وسلم) است در گفتارهايشان فرموده اند که رضاي دخترشان مايه رضاي خداوند و خشمش باعث خشم خداوند ميشود.

يا فاطمهُ انّ اللّه يغضبُ لِغضبک و يَرضى لرضا(4)

«دخترم فاطمه!، خدا با خشم تو، خشمگين، و با خشنودى تو، خشنود مى شود»

و بهمين دليل ايشان سرور تمامي زنان دنيا هستند و نزد خداوند چنين مقام والايي دارند.پيامبر در اين مورد فرموده اند:

«يا فاطمه! الا ترضين ان تکونَ سيدهَ نساء العالمين، و سيدهَ نساءِ هذه الاُمّه و سيده نساء المومنين».(5)

«دخترم فاطمه! آيا به اين کرامتى که خدا به تو داده راضى نمى شوى که تو، سرور زنان جهان و سرور زنان اين امّت و سرور زنان با ايمان باشى».

و اما هتک حرمت نسبت به حضرت فاطمه زهرا(سلام الله عليها) در دفتر دوم مورد بررسي قرار خواهد گرفت ان شاء الله.

پا ورقي:

1-قرا رسول اللّه هذه الآيه (فى بيوت اذن اللّه ان ترفع و يذکر فيها اسمه» فقام اليه رجل: فقال: اي بيوت هذه يا رسول اللّه؟ قال: بيوت الانبياء، فقام اليه ابوبکر، فقال: يا رسول اللّه: ا هذا البيت منها، ـ مشيراً الى بيت علي و فاطمه قال: نعم، من افاضلها (الدر المنثور: 6/203; تفسير سوره نور، روح المعانى: 18/174).

2. در المنثور: 6/606.

3. فتح البارى در شرح صحيح بخارى: 7/84 و نيز بخارى اين را در بخش علامات نبوت، جلد 6، ص 491، و در اواخر مغازى جلد 8، ص 110 آورده است.

4. مستدرک حاکم: 3/154; مجمع الزوائد: 9/203 و حاکم در کتاب مستدرک احاديثى مى آورد که جامع شرايطى باشند که بخارى و مسلم در صحت حديث، آنها را لازم دانسته اند.

5. مستدرک حاکم: 3/156.

آفرينش...

Wed, 25 Apr 2012 04:22:00 GMT

خداوند اراده کرد...زمين و آسمان بايد موجود ميشدند...توده اي از گاز به امر خداوند شروع به گردش به دور خود کرد...متلاشي شد و سيارات شکل گرفتند...

إِنَّ رَبَّكُمُ اللّهُ الَّذِي خَلَقَ السَّمَاوَاتِ وَالأَرْضَ فِي سِتَّةِ أَيَّامٍ ثُمَّ اسْتَوَى عَلَى الْعَرْشِ يُغْشِي اللَّيْلَ النَّهَارَ يَطْلُبُهُ حَثِيثًا وَالشَّمْسَ وَالْقَمَرَ وَالنُّجُومَ مُسَخَّرَاتٍ بِأَمْرِهِ أَلاَ لَهُ الْخَلْقُ وَالأَمْرُ تَبَارَكَ اللّهُ رَبُّ الْعَالَمِينَ***سوره مبارکه اعراف-آيه54***

در حقيقت پروردگار شما آن خدايى است كه آسمانها و زمين را در شش روز آفريد سپس بر عرش [جهاندارى] استيلا يافت روز را به شب كه شتابان آن را مى طلبد مى‏پوشاند و [نيز] خورشيد و ماه و ستارگان را كه به فرمان او رام شده‏اند [پديد آورد] آگاه باش كه [عالم] خلق و امر از آن اوست فرخنده خدايى است پروردگار جهانيان(54)

ثُمَّ اسْتَوَى إِلَى السَّمَاء وَهِيَ دُخَانٌ فَقَالَ لَهَا وَلِلْأَرْضِ اِئْتِيَا طَوْعًا أَوْ كَرْهًا قَالَتَا أَتَيْنَا طَائِعِينَ***سوره مبارکه فصلت-آيه11***

سپس آهنگ [آفرينش] آسمان كرد و آن بخارى بود پس به آن و به زمين فرمود خواه يا ناخواه بياييد آن دو گفتند فرمان‏پذير آمديم(11)

اکنون آسمان و زمين به امر خداوند خلق شده بودند...خداوند باز هم اراده کرد...شب و روز موجود شدند...

و خداوند امر کرد...منظومه هاي شمسي وجود يافتند...ستارگان و ماه...چه عظمتي دارد کهکشانها...و اين گوشه اي از عظمت خالق بي همتا است...

و خداوند توانا...استحکام بخشيد به آسمان ها و زمين...پس کو ها را آفريد...

وَجَعَلَ فِيهَا رَوَاسِيَ مِن فَوْقِهَا وَبَارَكَ فِيهَا وَقَدَّرَ فِيهَا أَقْوَاتَهَا فِي أَرْبَعَةِ أَيَّامٍ سَوَاء لِّلسَّائِلِينَ***سوره مبارکه فصلت-آيه10***

و در [زمين] از فراز آن [لنگرآسا] كوهها نهاد و در آن خير فراوان پديد آورد و مواد خوراكى آن را در چهار روز اندازه‏گيرى كرد [كه] براى خواهندگان‏درست [و متناسب با نيازهايشان] است(10)

اکنون خداوند هستي بخش زمين و آسمان را محل زندگي و حيات قرار داده بود ...و کوه ها را استحکام بخش آنها خلق کرده بود...حال به فرمان الهي...گياهان و درختان و جانوران موجود شدند...

يَعْلَمُ مَا يَلِجُ فِي الْأَرْضِ وَمَا يَخْرُجُ مِنْهَا وَمَا يَنزِلُ مِنَ السَّمَاءِ وَمَا يَعْرُجُ فِيهَا وَهُوَ الرَّحِيمُ الْغَفُورُ***سوره مبارکه سبا-آيه2***

آنچه در زمين فرو مي‏رود و آنچه از آن بر مي‏آيد و آنچه از آسمان فرو ميشود و آنچه در آن بالا ميرود [همه را] ميداند و اوست مهربان آمرزنده(2)

زمين آماده و محيا بود...و اکنون خداوند اراده کرد...خليفه اي خلق کند بر روي زمين...جانشيني شايسته...اشرف مخلوقات...انسان...پس حضرت آدم(عليه السلام) را خلق کرد...

وَإِذْ قَالَ رَبُّكَ لِلْمَلاَئِكَةِ إِنِّي جَاعِلٌ فِي الأَرْضِ خَلِيفَةً قَالُواْ أَتَجْعَلُ فِيهَا مَن يُفْسِدُ فِيهَا وَيَسْفِكُ الدِّمَاء وَنَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَنُقَدِّسُ لَكَ قَالَ إِنِّي أَعْلَمُ مَا لاَ تَعْلَمُونَ***سوره مبارکه بقره-آيه30***

و چون پروردگار تو به فرشتگان گفت من در زمين جانشينى خواهم گماشت [فرشتگان] گفتند آيا در آن كسى را مى‏گمارى كه در آن فساد انگيزد و خونها بريزد و حال آنكه ما با ستايش تو [تو را] تنزيه مى‏كنيم و به تقديست مى‏پردازيم فرمود من چيزى مى‏دانم كه شما نمى‏دانيد(30)

راست گفت خداوند بلند مرتبه و بزرگ.

خواجه عبدالله انصاري

Mon, 23 Apr 2012 14:38:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

دوستـان ســلام

اين وبلاگ همانگونه که از نامش مشخص است برآن است تا فارغ از هرگونه وابستگي سياسي يا فرقه اي و جناحي ، صرفاً در جهت انجام وظايف ديني و فرهنگي ، به تفسير ادبي عرفاني قرآن مجيد بپردازد،

اولين و قــديـمي ترين تفسيـــرادبي عـرفاني قـرآن کـريـم را خواجه عبدالله انصاري باعـنـوان کَشـفُ الاَسـرار و عُـدَّةُ الاَبـرار با روش خاص خود نگاشته که با گذشت بيش از يکهـزارسال هـنـوز کسي ماننـد آنـرا به رشتــه تحـريــر در نيـاورده و در دنيــاي اســـلام بي نظير مانده است هـمانگونه که خود قرآن در جهان بي نظير بوده و بي نظيــرخـواهــد ماند.

پس لازم است ابتدا به معرفي ايشان بپردازيم :

خواجه عبدالله انصاري کيست ؟

عالم و عارف فـرزانه شيخ الاسلام خـواجـه عـبـدالله انصـاري فــرزند ابو منصور محمد انصاري ششمين نسل از ابو ايوب انصاري صحابي رسول الله (ص) در سال 396 هـ ق در هـرات متولد و درسال 481 هـ ق در همان محـل رحلـت کــرد .

او معاصر خواجه نظام الملک، حسن صباح و شيخ ابوسعيدابوالـخيـر بوده و در زمان حکومت سلجـوقيــان ( آلـب ارســـلان) مي زيسته است.

خــواجه در زبان فارسي روش و سيره خاصي داشته و تا امروز نه تنها بهتر از او بلکـه همـانند او هم کسي درفصاحت و بلاغت به فــارسي سخن نگفته است.

مناجاتهـاي خــواجه که به زبان شيرين فارسي و با سليقه و روش خاص او بيان شده،اگر با دقـت و حضـور ذهـن خوانده شود، حقيقتاً انسان را به مقام قـرب الهي نزديک و موجب آرامش خاصي در انسان ميگردد، گـوئي کــه انسـان بي واسطه در مقابل پروردگار خود نشسته و راز و نياز مي کند.

نمونه اي ازمناجاتهاي خواجه :

1 ـ الــهي؛ عبـدالله را از سه آفت نگاه دار: از وسوسه هاي شيطاني، از خواهش هاي نفساني، از غرور و نـاداني.

2 ـ الهــــي؛ عـبـدالله را از فيض خود دِه شرابي تا پيش نيايـد از عـقـل حجـابي.

3 ـ الهـي؛ اگرکاسني تلخ است از بوستان است، و اگر عبدالله مجرم است از دوستان است!

4 ـ الهـــي؛ کاشکي عـبــدالله خـاک بـــودي تا نامش از دفتر وجود پاک بــودي.

5 ـ الهـــي؛ روزگـاري تـو را مي جستم خود را مي يافتم اکنون که خـود را مي جويم تــو را يافـتـــم.

6 ـ الهــي؛ اگر مستــم و اگر ديوانه ام از مقـيـمــان اين آستـــانــه ام، آشنـــائي با خـود دِه کــه با کائنـــات بيگانـــه ام.

7 ـ الهـــي؛ قبله عارفان خورشيدِ روي تـو است و محـراب جـانها طاق ابـــروي تو است و مسجـد اقصــاي دلهــا حــريـــم کـــوي تــو است نظري بسوي ما کن که نظر ما بسوي تـــو است.

در سال 530 هـ ق يکي از مريدان و معـتقـدان او بنام امام رشيدالدين فضل الله احمد ابن محمود ميبدي با نقل اخبار و اشعـار مناسب و حکم و امثال به شرح و بسط آن پرداخته و درسالهاي اخير دانشمند محترم جناب آقاي علي اصغرحکمت با تهيه مقدمه اي آنرا در ده جـلــد کتاب مفصل تنظيم و توسط دانشگاه تهـــران به چاپ رسيده است.

از سال 1344 تا سال 1349 هـ ش دانشمند محترم جناب آقاي حبيب الله آموزگار بمنظور سهـولت در استفاده از اين کتاب ده جلدي آن را در دو جلد خلاصه و با عنوان تفسير ادبي عرفاني قرآن مجيد تأليف نموده است.

مطالعه اين اثر ارزشمند و شيرين و جذاب ، به همه علاقمندان به فهم قرآن و دوستـــداران تفسيــــر ادبي عرفاني توصيه مي شود.

در يادداشت بعد انشاء الله به تفسير بسم الله الرحمن الرحيم از زبان خواجه خواهيم پرداخت

آشنايي باسوره ها

Sun, 22 Apr 2012 19:39:00 GMT

قسمت بيست وششم

شعراء [شاعران]

در 4 آيه آخر اين سوره، سخن از شاعران بيهوده گوى بى تعهد و عمل، و نيز ستايشى از شاعران مؤمن و عمل كننده و يادآوران خدا و پيروزمندان بعد از ستمديدگى، به ميان آمده است. اين، شيوه‏اى است براى محتوا و جهت دادن به يك نهادى كه در جامعه وجود داشت و استفاده از سنگر شعر در راه تعهد و ايمان است.

اين سوره هم مانند بيشتر سوره‏هاى مكى در رابطه با عقيده و توحيد و نبوت و معاد و بهشت و دوزخ مطالبى دارد و از سرگذشت موسى و ابراهيم و نوح و هود و صالح و لوط و شعيب ياد مى‏كند و در نهايت به اسلام و پيامبر اشاره دارد.<** ادامه مطلب... **>

227 آيه دارد و در حدود سال 4 بعثت در مكه نازل شده است. نام ديگر سوره «جامعه‏» است.

از پيامبر گرامي اسلام صلي الله عليه و آله و سلم نقل شده : هركه سوره شعراء را قرائت كند خداوند به تعداد تمام كسانيكه حضرت نوح همچنين پيامبران الهي هود، شعيب، صالح و ابراهيم را كه تصديق يا تكذيب كرده اند و نيز به تعداد تكذيب كنندگان عيسي عليهم السلام و تصديق كنندگان حضرت محمد صلي الله عليه و آله و سلم ده حسنه به او عطا خواهد كرد.(2)

امام صادق عليه السلام فرموده است: اگر كسي سوره هاي طواسين (سوره هايي كه با طسم و طس آغاز شده باشد) را در شب جمعه قرائت كند از جمله اولياء الهي است كه در جوار الهي خواهد بود و در دنيا هيچ ناراحتي به او نخواهد رسيد و خداوند در آخرت چندان از نعمت هاي بهشتي به او عطا مي كند كه راضي شود و خدا بيش از حد رضايت او به وي عطا خواهد كرد و او را با صد همسر از حوريان بهشتي تزويج مي كند.(3)

همچنين از پيامبر اكرم صلي الله عليه و آله و سلم روايت شده: كسي كه سوره شعراء را قرائت نمايد به تعداد همه مردان و زنان با ايمان به او ده حسنه عنايت مي كند و در حالي از قبرش خارج مي شود كه زبانش به ذكر لا اله الا الله مترنم است و هر كس صبحگاه اين سوره را بخواند مانند آن است كه همه كتاب هاي آسماني را قرائت كرده است.(4)

آثارو بركات سوره

1) شفاي بيماري

از پيامبر اكرم صلي الله عليه وآله و سلم نقل شده: اگر سوره شعرا را نوشته و آنگاه آن را بشويند و از آن آب بنوشند خداوند او را از هر بيماري شفا مي دهد...(5)

2) ايمن شدن خانه از آتش سوزي و سرقت

در روايتي ديگر از حضرت رسول اكرم صلي الله عليه وآله آمده: اگر فردي بر قرائت سوره شعرا مداومت ورزد، سارقي به خانه اش وارد نمي شود و خانه اش دچار آتش سوزي و غرق نمي شود. (6)

3) خوار كردن دشمن

هر كس بعد از قرائت بسم الله الرحمن الرحيم، آيات اول تا چهارم سوره شعراء را بر مشتي خاك كه خورشيد بر آن نتابيده است بخواند و آن را به صورت دشمن خود بپاشد، خداوند بر او خشم گرفته و آن دشمن را خوار مي كند(7)

4) براي درمان كک و مک

روايت است كه آيات 72 سوره شعرا را بر محل بنويسد.(8)

منابع

(1) درمان با قران، ص66

(2)مجمع البيان، ج7، ص318

(3)ثواب الاعمال، ص109

(4) تفسيرالبرهان، ج4، ص163

(5) تفسيرالبرهان،ج4، ص163

(6)همان

(7) خواص القرآن و فوائده، ص69.

8) درمان با قران ص67

درانتظار

Sat, 14 Apr 2012 04:10:00 GMT

به نام آفريدگار قائم

کوچه کوچه بنازم به عابري که نيامد
   شريک غربت ما کيست ؟مهاجري که نيامد
به پلک پلک نگاهت دخيل خاطره بستم
                       دعا کنيد بيايد مسافري که نيامد
   اللهم عجل لوليک الفرج
   **********************
      كي به ھم مي رسد اي يار نگاه من و تو

                                           انتظار
تا كي از ما روي در نھان داري ؟
     يوسف عزيزم رفت اي برادران رحمي
                      كز غمش عجب بينم حال پير كنعاني
آنان ، تو را در غيب چاه انداختند ،
تو كه كيميافروشي نظري به قلب ما كن
                      كه بضاعتي نداريم و فكنده ايم دامي
آيا وقت نرسيده آن را تا حضور به ظھور رساني و ما را اي عزيز كه رنج و سختي از حد فزون و نداريم سرمايه اي جز اندك ، ما را از ديدار خود سھمي ببخش، خداي را پاداش دھنده ي بخشندگان است .
عزيزا !
ميدانيم كه با تو چه كرده ايم نه با تو كه با خود آن ھم از روي ناداني عدالت را انصاف را حق را نيكي را ھمه از خود به نھانگاه چاه افكنديم تا كارواني بيايد و آن را برگيرد .
كارواني از پس كاروان آمدند يكي ھم كه تو را ديد نشناخت اما فرياد برآورد : مژده ! عجبا !
و پنھانش كردند بي رغبت به بھاي بخس و ناچيز فروختند ، گذشت و ...
اي كه بر ما از خط مشكين نقاب انداختي
                      لطف كردي سايه اي بر آفتاب انداختي
و ھرازگاھي كه رخ از نقاب حضور به ظھور مي كردي از شعشه تو دلي مي رفت ...
پرده از رخ برفكندي يك نظر از جلوه گاه
                     وزحيا حور و پري را در حجاب انداختي
و ما قصه خوان آنانيم و در فراقت
اي پادشه خوبان داد از غم تنھايي
                    دل بي تو به جان آمد وقتست كه باز آيي
مشتاقي و مھجوري دور از تو چنانم كرد
                   كز دست بخواھد شد پايان شكيبايي
روزي در چاه دگر روز در بازار برده فروشان روزي دگر در دربار عزيز و روزي به مجلس... روزي به زندان و ديگر روز نديم شاه و حفيظ و عليم بر خزائن مصر    بيا بيا كه دگر تاب انتظار نداريم
عزيز مصر وجودم ! در سالھاي قحطي با تدبير تو ما را سھمي و پيمانه اي ...
در پيشگاه شاه عرض كدامين جفا كنم
                   شرح نيازمندي خود يا ملال تو
بعد از اين ھمه اما آنچه كرده ايم و مي كنيم با تو از روي ناداني ...
گرچه رندي و خرابي گنه ماست ولي
                  عاشقي گفت كه تو بنده بر آن مي داري
تو گفتي اليوم: لاتَثْريبَ عليكم امروز بر شما سرزنشي روا نيست
خداوند ھمو مھربانترين است و شما را مي بخشايد .
مژده وصل تو كز سرجان برخيزم .
بوي تو مي آيد نسيم پيراھن تو چشم ما را شفا داده ليك اما تو شکرانه دادي خداي را كه به من نيكي كرده بعد آن جدايي افكندن شيطان ميان من و برادران و اين ھمه را از لطف بيكران داناي حكيم دانستي حال كه :
چون تويي نرگس باغ نظر اي چشم و چراغ
                    سر چرا بر منِ دل خسته گران ميداري
ما كه سپر انداخته ايم ، ھرچه دست و پا ميزنيم ، چه كرده ايم ، كه ھنوز ھم لياقت ظھور تو را نداريم و به حالت انتظار ، آري ما بايد خودمان را مھيا كنيم براي آمدنت كه المنتظرون لظھوره افضلُ اھلِ كلِّ زمانٍ
منتظران ظھورش بھترينانِ ھر زمانند . امام سجاد(ع)
و بيايد كه جھان را از شر ستمگران و دغل بازان تطھير كند و ھدف ھاي عالي بعثت انبيا تحقق پيدا نمايد آنگاه عيد بشريت است و نه عيد مسلمانان ، تنھا .
و مژده اي دل كه مسيحا نفسي مي آيد
                     كه از انفاس خوشش بوي كسي مي آيد
از غم ھجر مكن ناله و فرياد كه دوش
                       زده ام فالي و فريادرسي مي آيد
و بيا كه اگر تو بيايي ھمه بي نياز مي شوند اگر تو بيايي عدل اجرا مي شود به بھترين وجه ،
و اجراي عدالت زمينه ساز رشد جامعه ، مانع اضطراب ، ناكامي و عامل امنيت رواني است .
اگر تو بيايي دلھا به ھم پيوند خواھد خورد . كه عدل مايه پيوند دل ھاست .حضرت زھرا (س (
اگر تو بيايي            زندگي سامان خواھد يافت.
اگر تو بيايي            رسوم جاھليت بر خواھد افتاد .
اگر تو بيايي            به عدالت رفتار مي كني .
تو بيا كه                تشنه عدالتيم و عدالت تشنه ي تو.
تو بيا كه                از دامن تو دست ندارند عاشقان .
تو بيا كه                آرام جان و مونس قلب رميده ي مايي.
تو بيا كه                پيراھن صبوري ايشان دريده اي
تو بيا كه                كاشانه بسوخت هرچه در خانه بسوخت
تو بيا كه                رخ جانانه بسوخت
تو بيا كه                دلم چو پروانه بسوخت
تو بيا كه               جز خويش دل بيگانه بسوخت
تو بيا كه               خانه عقل مرا آتش مي خانه بسوخت
تو بيا که                ھمچو لاله جگرم بيمي و خم خانه بسوخت
تو بيا ،
تو بيا كه               خرقه از سر بدر آورد و به شكرانه بسوخت
تو بيا كه اگر تو بيايي براي ھميشه بيايي مھرباني و زيبايي يكسان شود و ما آن روز را انتظار مي كشيم
حتي اگرآن روز ديگر نباشم .
و عجّلْ في فرجه مولانا ومقتدانا صاحب العصر و الامر والزمان
آقا جان الامان الامان الامان الامان الامان الامان ...

لبخندهاي خاکريز قرآن

Mon, 09 Apr 2012 17:53:00 GMT

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ
لاَ تَقُولُواْ رَاعِنَا وَقُولُواْ انظُرْنَا وَاسْمَعُوا ْوَلِلكَافِرِينَ عَذَابٌ أَلِيمٌ

سوره : البقرة آيه : 104

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ
اسْتَعِينُواْ بِالصَّبْرِ وَالصَّلاَةِ إِنَّ اللّهَ مَعَ الصَّابِرِينَ
سوره : البقرة آيه : 153

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ
كُلُواْ مِن طَيِّبَاتِ مَا رَزَقْنَاكُمْ وَاشْكُرُواْ لِلّهِ إِن كُنتُمْ إِيَّاهُ تَعْبُدُونَ
سوره : البقرة آيه : 172

يَا أَيُّهَا الَّذِينَ آمَنُواْ
كُتِبَ عَلَيْكُمُ الْقِصَاصُ فِي الْقَتْلَى الْحُرُّ بِالْحُرِّ وَالْعَبْدُ بِالْعَبْدِ وَالأُنثَى بِالأُنثَى فَمَنْ عُفِيَ لَهُ مِنْ أَخِيهِ شَيْءٌ فَاتِّبَاعٌ بِالْمَعْرُوفِ وَأَدَاء إِلَيْهِ بِإِحْسَانٍ ذَلِكَ تَخْفِيفٌ مِّن رَّبِّكُمْ وَرَحْمَةٌ فَمَنِ اعْتَدَى بَعْدَ ذَلِكَ فَلَهُ عَذَابٌ أَلِيمٌ
سوره : البقرة آيه : 178

لبخند:مدير موسسه آمدسرکلاس گفت سه روزيگه امتحان داريد<** ادامه مطلب... **>يه امتحان بسيارمهم ازچندجزقرآن همه دلشوره گرفته بودند.روز امتحان فرارسيد5 صفحه سوال تشريحي !هرکس به طريقي سعي ميکردم ازاساتيدکمک بگيرد ولي من کلا اهل کمک گرفتن ازاستادنيستم درکمال اطمينان به خودامتحان دادم بعد3 ساعت امتحان تمام شدنتايج امتحانات خيلي عادي بود يکي سوالات رادرست نوشته بود، يکي غلط ،يکي قبول شده بود ،يکي رد. ازتمام برگه ها جالبترين برگه ،برگه من بود که به جاي نوشتن خودآيه درتمام سوالات آيات مشابه رانوشته بودم بعدسوالات کتبي نوبت سوالات شفاهي بودکه اگر ان روز کسي آدامس فروشي داشت ثروت ميشد همه بچه هاتصميم گرفته بودندبراي درست شدن تجويديک تکه آدامس به سقف دهان بچسباند

(دست نوشته زهرا)

إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ

Fri, 06 Apr 2012 00:34:00 GMT

پسر بر بلنداي کوه ايستاده بود.

رداي سياهش را باد تکان ميداد و موهايش در باد پريشان ميشد.

پيرمرد نگاهش را به او دوخته بود، ميدانست که نگاه هاي آخر است.خاطرات کودکيش را يکي پس از ديگري در ذهنش مرور ميکرد.

اندوه تمام وجودش را فرا گرفته بود ، لحظه اي چشم ازو بر نميداشت.

هر لحظه آب بالاتر مي آمد و پير مرد ديدگانش خيستر ميشد.

او وعده عذاب و خشم خداوند را داده بود.اينکه قومش قابل هدايت نيست را گفته بود.متذکر شده بود که وقتي ندارند و مهلت پروردگار رو به اتمام است.

اما در مقابل ،مورد تمسخر پسرش قرار گرفته بود.بارها به او خنديده بود که با خود الوار حمل ميکرد تا کشتي بسازد براي نجات قومش.

با طعنه و کنايه به پدر پيرش ميگفت:

-کشتي براي نجات ما ميسازي؟

-نکند کشتي از ديارمان دورتان کند و نتوانيد به اينجا بازگرديد.

و هر بار به نگاهِ نگران پدر خنديده بود.

در خيالش اطمينان داشت که هيچ آبي از قله کوه بالاتر نميرود.

اما اکنون تمام خانه ها به زير آب فرو ميرفتند و ديگر آثاري از آنها نمايان نبود.

کشتي دور ميشد.

پسر بالاي کوه تنها مانده بود.

آب همچنان بالا مي آمد.

ديگر دير شده بود...رفته بود...کشتي نجات.

و پسر با حسرت تمام ،فقط نظاره گر بود.

که چگونه در آب فرو ميرود.

راست گفت خداوند بلند مرتبه و بزرگ.

إِنَّا أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ أَنْ أَنْذِرْ قَوْمَكَ مِنْ قَبْلِ أَنْ يَأْتِيَهُمْ عَذَابٌ أَلِيمٌ (1) قَالَ يَا قَوْمِ إِنِّي لَكُمْ نَذِيرٌ مُبِينٌ (2) أَنِ اعْبُدُوا اللَّهَ وَاتَّقُوهُ وَأَطِيعُونِ(3) يَغْفِرْ لَكُمْ مِنْ ذُنُوبِكُمْ وَيُؤَخِّرْكُمْ إِلَى أَجَلٍ مُسَمًّى إِنَّ أَجَلَ اللَّهِ إِذَا جَاءَ لَا يُؤَخَّرُ لَوْ كُنْتُمْ تَعْلَمُونَ (4) قَالَ رَبِّ إِنِّي دَعَوْتُ قَوْمِي لَيْلًا وَنَهَارًا (5) فَلَمْ يَزِدْهُمْ دُعَائِي إِلَّا فِرَارًا (6) وَإِنِّي كُلَّمَا دَعَوْتُهُمْ لِتَغْفِرَ لَهُمْ جَعَلُوا أَصَابِعَهُمْ فِي آذَانِهِمْ وَاسْتَغْشَوْا ثِيَابَهُمْ وَأَصَرُّوا وَاسْتَكْبَرُوا اسْتِكْبَارًا(7) ثُمَّ إِنِّي دَعَوْتُهُمْ جِهَارًا (8) ثُمَّ إِنِّي أَعْلَنْتُ لَهُمْ وَأَسْرَرْتُ لَهُمْ إِسْرَارًا (9) فَقُلْتُ اسْتَغْفِرُوا رَبَّكُمْ إِنَّهُ كَانَ غَفَّارًا (10)**سوره مبارکه نوح-آيه 1-10**

ما نوح را به سوى قومش فرستاديم كه قوم خود را پيش از آنكه عذابى دردناك به آنان رسد بيم ده .«1» گفت : اى قوم من ! همانا من شما را بيم‏دهنده‏اى آشكارم ،«2» بر اين كه خدا را بپرستيد و از او پروا كنيد و از من اطاعت نماييد ، «3» تا خدا گناهانتان را بيامرزد و شما را تا زمانى معين مهلت دهد . اگر آگاهى داشته باشيد [توجه خواهيد كرد كه] بى‏ترديد هنگامى كه اجل خدايى فرا رسد ، تأخير نخواهد داشت .«4» گفت : اى پروردگار من همانا قوم خود را شب و روز [به آيين توحيد] دعوت كردم ،«5» ولى دعوت من جز بر فرارشان نيفزود ،«6» و من هرگاه آنان را دعوت كردم تا آنان را بيامرزى ، انگشتان خود را در گوش‏هايشان كردند و جامه‏هايشان را به سر كشيدند و بر انكار خود پافشارى ورزيدند و به شدت تكبّر كردند ،«7» آن گاه آنان را آشكارا دعوت كردم ،«8» سپس آشكار و پنهان آنان را خواندم .«9» پس [به آنان] گفتم : از پروردگارتان آمرزش بخواهيد كه او همواره بسيار آمرزنده است .«10»

لَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ إِنِّي أَخَافُ عَلَيْكُمْ عَذَابَ يَوْمٍ عَظِيمٍ (59) قَالَ الْمَلَأُ مِنْ قَوْمِهِ إِنَّا لَنَرَاكَ فِي ضَلَالٍ مُبِينٍ(60) قَالَ يَا قَوْمِ لَيْسَ بِي ضَلَالَةٌ وَلَكِنِّي رَسُولٌ مِنْ رَبِّ الْعَالَمِينَ (61) أُبَلِّغُكُمْ رِسَالَاتِ رَبِّي وَأَنْصَحُ لَكُمْ وَأَعْلَمُ مِنَ اللَّهِ مَا لَا تَعْلَمُونَ (62) أَوَعَجِبْتُمْ أَنْ جَاءَكُمْ ذِكْرٌ مِنْ رَبِّكُمْ عَلَى رَجُلٍ مِنْكُمْ لِيُنْذِرَكُمْ وَلِتَتَّقُوا وَلَعَلَّكُمْ تُرْحَمُونَ (63) فَكَذَّبُوهُ فَأَنْجَيْنَاهُ وَالَّذِينَ مَعَهُ فِي الْفُلْكِ وَأَغْرَقْنَا الَّذِينَ كَذَّبُوا بِآيَاتِنَا إِنَّهُمْ كَانُوا قَوْمًا عَمِينَ (64)**سوره مبارکه اعراف-آيه 59-64**

به يقين ، نوح را به سوى قومش فرستاديم ، پس به آنان گفت : اى قوم من ! خدا را بپرستيد ، كه شما را جز او معبودى نيست ، من قطعاً از عذاب روزى بزرگ بر شما مى‏ترسم .«59» اشراف و سران قومش گفتند : مسلماً ما تو را در گمراهى آشكار مى‏بينيم !«60» گفت : اى قوم من ! هيچ گمراهى و انحرافى در من نيست ، بلكه من فرستاده‏اى از سوى پروردگار جهانيانم .«61» پيام‏هاى پروردگارم را به شما مى‏رسانم ، و براى شما خيرخواهى مى‏كنم و از سوى خدا حقايقى را مى‏دانم كه شما نمى‏دانيد .«62» آيا تعجب كرديد كه بر مردى از جنس خودتان معارفى از سوى پروردگارتان آمده تا شما را [از عذاب دنيا و آخرت] بيم دهد ، به خاطر اين كه شما پرهيزكار شويد و مورد رحمت قرار گيريد ؟ !«63» پس او را تكذيب كردند ، ما هم او و كسانى كه در كشتى همراهش بودند نجات داديم و كسانى كه آيات ما را تكذيب كردند ، غرق نموديم ؛ زيرا آنان گروهى كوردل بودند .«64»

وَلَقَدْ أَرْسَلْنَا نُوحًا إِلَى قَوْمِهِ فَقَالَ يَا قَوْمِ اعْبُدُوا اللَّهَ مَا لَكُمْ مِنْ إِلَهٍ غَيْرُهُ أَفَلَا تَتَّقُونَ (23) فَقَالَ الْمَلَأُ الَّذِينَ كَفَرُوا مِنْ قَوْمِهِ مَا هَذَا إِلَّا بَشَرٌ مِثْلُكُمْ يُرِيدُ أَنْ يَتَفَضَّلَ عَلَيْكُمْ وَلَوْ شَاءَ اللَّهُ لَأَنْزَلَ مَلَائِكَةً مَا سَمِعْنَا بِهَذَا فِي آبَائِنَا الْأَوَّلِينَ (24) إِنْ هُوَ إِلَّا رَجُلٌ بِهِ جِنَّةٌ فَتَرَبَّصُوا بِهِ حَتَّى حِينٍ (25) قَالَ رَبِّ انْصُرْنِي بِمَا كَذَّبُونِ (26) فَأَوْحَيْنَا إِلَيْهِ أَنِ اصْنَعِ الْفُلْكَ بِأَعْيُنِنَا وَوَحْيِنَا فَإِذَا جَاءَ أَمْرُنَا وَفَارَ التَّنُّورُ فَاسْلُكْ فِيهَا مِنْ كُلٍّ زَوْجَيْنِ اثْنَيْنِ وَأَهْلَكَ إِلَّا مَنْ سَبَقَ عَلَيْهِ الْقَوْلُ مِنْهُمْ وَلَا تُخَاطِبْنِي فِي الَّذِينَ ظَلَمُوا إِنَّهُمْ مُغْرَقُونَ (27)فَإِذَا اسْتَوَيْتَ أَنْتَ وَمَنْ مَعَكَ عَلَى الْفُلْكِ فَقُلِ الْحَمْدُ لِلَّهِ الَّذِي نَجَّانَا مِنَ الْقَوْمِ الظَّالِمِينَ (28) وَقُلْ رَبِّ أَنْزِلْنِي مُنْزَلًا مُبَارَكًا وَأَنْتَ خَيْرُ الْمُنْزِلِينَ (29) إِنَّ فِي ذَلِكَ لَآيَاتٍ وَإِنْ كُنَّا لَمُبْتَلِينَ (30)**سوره مبارکه مومنون-آيه23-30**

همانا نوح را به سوى قومش فرستاديم . گفت : اى قوم من ! خدا را بپرستيد كه معبودى جز او براى شما نيست ، آيا [از پرستش معبودان باطل] نمى‏پرهيزيد ؟«23» سران و اشراف كافر قومش گفتند : اين جز بشرى مانند شما نيست كه مى‏خواهد بر شما برترى جويد ، و اگر خدا مى‏خواست [پيامبرى بفرستد] قطعاً فرشتگانى [را به پيامبرى] مى‏فرستاد، ما اين [سخنانى] را [كه نوح مى‏گويد] از فرهنگ پدران پيشين خود نشنيده‏ايم . «24» او نيست جز مردى كه [نوعى] ديوانگى در اوست ؛ بنابراين نسبت به او تا مدتى منتظر بمانيد [كه بميرد يا از ديوانگى رهايى يابد . ] «25» [نوح] گفت : اى پروردگار من مرا در برابر تكذيب آنان يارى ده .«26» در نتيجه به او وحى كرديم كه زير نظر ما و پيام ما كشتى بساز چون فرمان ما به هلاكت آنان بيايد و آن تنور [از آب] فوران كند از هر گونه‏اى [از حيوان] دو عدد [يكى نر و ديگرى ماده] و نيز خانواده‏ات را وارد كشتى كن ، جز افرادى از آنان كه فرمان [عذاب] بر او گذشته [و درباره او قطعى شده] است ، و درباره كسانى كه [به سبب شرك و كفر] ستم ورزيده‏اند ، با من سخن مگوى ، زيرا [همه] آنان بدون ترديد غرق شدنى‏اند .«27»چون تو و آنان كه با تو هستند ، بر كشتى سوار شديد ، به خاطر اين نعمت بگو : همه ستايش‏ها ويژه خداست كه ما را از اين گروه ستم‏پيشه نجات داد .«28» و بگو : اى پروردگار من مرا در جايگاهى پرخير و بركت فرود آور ، كه تو بهترين مهمان‏نوازى.«29» همانا در اين [سرگذشت] نشانه‏هايى [از قدرت ، رحمت و انتقام خدا] براى عبرت‏گيرندگان است ؛ و يقيناً ما آزمايش كننده بندگانيم . «30»

وَلَقَدْ نَادَانَا نُوحٌ فَلَنِعْمَ الْمُجِيبُونَ (75)وَنَجَّيْنَاهُ وَأَهْلَهُ مِنَ الْكَرْبِ الْعَظِيمِ (76)وَجَعَلْنَا ذُرِّيَّتَهُ هُمُ الْبَاقِينَ(77) وَتَرَكْنَا عَلَيْهِ فِي الْآخِرِينَ(78) سَلَامٌ عَلَى نُوحٍ فِي الْعَالَمِينَ (79) إِنَّا كَذَلِكَ نَجْزِي الْمُحْسِنِينَ(80) إِنَّهُ مِنْ عِبَادِنَا الْمُؤْمِنِينَ (81) ثُمَّ أَغْرَقْنَا الْآخَرِينَ(82)**سوره مبارکه صافات-آيه75-82**

و نوح ما را ندا كرد] و ما ندايش را اجابت كرديم [ پس ما به راستى نيكو اجابت كننده‏اى هستيم ،«75» او و خاندانش را از آن اندوه بزرگ نجادت داديم .«76»و تنها ذريه او را] در زمين] باقى گزارديم ،«77» و در ميان آيندگان براى او نام نيك به جا گذاشتيم ؛«78» سلام بر نوح در ميان جهانيان .«79» به راستى ما نيكوكاران را اين گونه پاداش مى‏دهيم .«80» بى‏ترديد او از بندگان مؤمن ما بود .«81» سپس ديگران را غرق كرديم ؛«82»

زيباست ...زيباتر

Fri, 06 Apr 2012 00:24:00 GMT

بسم الله الرحمن الرحيم

وجود زيباست

کتاب زيباست ولي وقتي قرآن باشد زيباتر است .
پول زيباست ولي وقتي در راه خدا خرج شود زيباتراست .
دنيا زيباست ولي وقتي مزرعه آخرت باشد زيباتر است .
آخرت زيباست ولي آماده به آنجا رفتن زيباتر است .
دوستي زيباست ولي وقتي براي خدا باشد زيباتر است .
گريه زيباست ولي براي مصائب امام حسين ( ع) زيباتر است .
دعا زيباست ولي براي سلامتي وفرج آقا امام زمان (عج الله ) زيباتر است .
طواف زيباست ولي طواف دل از همه زيباتر است .
نماز زيباست ولي وقتي با حضور باشد زيباتر است .
کلام زيباست ولي از چهارده معصوم زيباتر است .
علم زيباست ولي اگر تؤام با عمل باشد زيباتر است .
سخن زيباست ولي وقتي صادقانه باشد زيباتر است .
نوشتن زيباست ولي وقتي مورد رضاي خداوند باشد زيباتر است .
ايمان زيباست ولي اگر با يقين باشد زيباتر است .
حرکت زيباست ولي اگر در جهت تعالي باشد زيباتر است .
کار زيباست ولي اگر تؤام با انصاف باشد زيباتراست .
بخشش زيباست ولي اگر بدون منت باشد زيباتر است .
خنده زيباست ولي اگر روي همه چهره ها باشد زيباتر است .
دغدغه زيباست ولي اگر تؤام با تقلايي باشد زيباتراست .
رفتن زيباست ولي اگر براي رسيدن به خدا باشد زيباتر است .
خداحافظي زيباست ولي اگر با ديدار مجدد همراه باشدزيباتر است.
برنامه زيباست ولي اگر واقعي باشد زيباتر است .
تحصيل زيباست ولي اگر باآدم شدن همراه باشد زيباتر است .
ازدواج زيباست ولي اگر با همدلي باشد زيباتر است .
خانواده زيباست ولي خانواده منسجم زيباتر است .
محبت زيباست ولي وقتي دو طرفه است زيباتر است .
عشق زيباست ولي وقتي به هم ديگر مي بخشيم زيباتر است .
خانه زيباست ولي وقتي پر از محبت باشد زيباتر است .
زمان زيباست ولي وقتي با يادگيري تؤام باشد زيباتر است .
فرزند زيباست ولي وقتي صالح باشد زيباتر است .
پدر زيباست ولي اگر مهربان باشد زيباتر است .
زندگي زيباست ولي شهادت زيباتر است.

بنده منيب راهي ،هرگونه کپي برداري فقط با ذکر منبع بلامانع است.

هدايت در آخرت

Tue, 03 Apr 2012 17:08:00 GMT

بسم الله الرّحمن الرّحيم

کليه آيات عنوان بيست و چهارم : 156 اعراف ، 45 يونس

وَاكْتُبْ لَنَا فِي هَ?ذِهِ الدُّنْيَا حَسَنَةً وَفِي الْآخِرَةِ إِنَّا هُدْنَا إِلَيْكَ ? قَالَ عَذَابِي أُصِيبُ بِهِ مَنْ أَشَاءُ ? وَرَحْمَتِي وَسِعَتْ كُلَّ شَيْءٍ ? فَسَأَكْتُبُهَا لِلَّذِينَ يَتَّقُونَ وَيُؤْتُونَ الزَّكَاةَ وَالَّذِينَ هُمْ بِآيَاتِنَا يُؤْمِنُونَ (156)

و براي ما، در اين دنيا و سراي ديگر، نيکي مقرّر فرما؛ چه اينکه ما به سوي تو بازگشت کرده‌ايم! «(خداوند در برابر اين تقاضا، به موسي) گفت:» مجازاتم را به هر کس بخواهم مي‌رسانم؛ و رحمتم همه چيز را فراگرفته؛ و آن را براي آنها که تقوا پيشه کنند، و زکات را بپردازند، و آنها که به آيات ما ايمان مي‌آورند، مقرّر خواهم داشت! (156)

وَيَوْمَ يَحْشُرُهُمْ كَأَنْ لَمْ يَلْبَثُوا إِلَّا سَاعَةً مِنَ النَّهَارِ يَتَعَارَفُونَ بَيْنَهُمْ ? قَدْ خَسِرَ الَّذِينَ كَذَّبُوا بِلِقَاءِ اللَّهِ وَمَا كَانُوا مُهْتَدِينَ (45)

(به ياد آور) روزي را که (خداوند) آنها را جمع (و محشور) مي‌سازد؛ آنچنان که (احساس مي‌کنند) گويي جز ساعتي از روز، (در دنيا) توقّف نکردند؛ به آن مقدار که يکديگر را (ببينند و) بشناسند! مسلّماً آنها که لقاي خداوند (و روز رستاخيز) را تکذيب کردند، زيان بردند و هدايت نيافتند! (45)

واژگان :

هدنا : به حق باز گشتيم

اصيب : مي رسانم

وسعت : فرا گرفت

لبث : نماندن ، درنگ نکردن

مهتدي : هدايت يافته

واژه نوشتن در اين آيات به معناي وجوب است که در بسياري از آيات ديگر خداوند از اين واژه نوشتن ( کتب ) استفاده نموده و اين نوشتن و امري را داير کردن فقط از ناحيه خداوند صورت مي پذيرد براي روشن شدن مطلب در سوره بقره براي نشان دادن وجوب روزه مي فرمايد که نوشته شد بر شما روزه ( کتب عليکم الصيام ) پس هيچ نوشتن و امري از ناحيه بنده و انسان اتفاق نمي افتد ، چون ما قادر نيستيم و نميتوانيم براي خداوند تعيين تکليف کنيم و اين تسليم بودن در برابر فرامين خداوند نشانه ميزان ايمان و بستگي به باور انسانها ,و ميزان هدايتي که از جانب خدا نصيبشان شده است دارد تا بدانند که رحمت خدا چگونه در دو عالم شامل حال آنان شده است ، زيرا رحمت خدا در همه شئونات زندگي بشرو در همه ادوار زندگي او اعم از دنيا و آخرت جاري و ساري است و شامل حال همه بندگان خداوند هست و اين نيز از الطاف بزرگ خداوندگاري است .

اما بايد بدانيم که عذاب او با انتخاب ما هست و مقيد شدن به عذاب خداوندي از اين جهت است که افراد خود انتخاب کننده هستند نه خداوند و اين ( اختيار با معنا ) براي انسان هم حامل پاداش خداوندي است و هم شامل عذاب او تا اختيار انسان معناي واقعي خويش را بيابد و براين اساس انتخاب است که تقوا پيشه کردن و زکات مال و هر آنچه متعلق به انسان است دادن انسان را بيشتر لايق رحمت خاصه خداوندي قرار داده و خطاب به اين چنين انسانهايي بعنوان ( مومنين) نيز لطف اوست در شرايطي که اين دنيا با توجه به قياس با آخرت به اندازه يک چشم بهم زدن نيز نمي ماند آنگاه جايگزين آخرتي مي شود که ( جاودانگي ) زيبا ترين صفت آن مي باشد .

و در واقع اين کوتاهي دنيا و نا ماندگاري آن زماني رخ نشان ميدهد که به تعبير قرآن در حد يک ملاقات و يا يک ديدار گذرا و کوتاه معنا و مفهوم زمان را براي ما از حقايق جهان هستي قابل درک ميگرداند و بسيار روشنگر خواهد بود زماني که کاربرد آن در اندازه هدايت انسان به شناخت صاحب قدرت مشخص و معين گشته و اندازه آن قابل لمس باشد .

از ويژگي اين انسان همين قدر بس که ميتواند در اين فاصله زيست کوتاه در اين جهان هستي هزاران بار بيشتر و با ارزش تر از اين دنيا را براي خود خريده و کنار بگذارد تا زماني که حقيقت اين جهان هستي براي او روشن شود و اون زماني است که انسان قابليت جاودانه زيستن را يافته است .

عجيب تر اين است که اصرار ورزيدن به گناه طبق آيات لياقت ، يافتن هدايت را از انسان صلب مي کند و باز هم عجيب تر اينکه هدايت يافتن هر کسي بسته به لياقت ذاتي خود اوست ، و اين لياقت زماني از اسنان صلب مي شود که خود او اصرار به گناه ورزيدن داشته باشد و در نهايت بازنده کليه سرمايه هاي انساني خويش در روز قيامت خود اوست که با انکار لقاء و ديدار خداوند خواهد بود و اين نعمت صلب شده از او عذابي خواهد شد براي بشر در قالب جاودانه آن .

ودر پايان جز او هيچ موجوديتي شايسته اندازه گيري ميزانهاي انساني نيست ، همان وجودي که انکار ديدارش در روز قيامت مساوي است با از دست دادن همه سرمايه هاي خويش ، در بحث آخرت چون شامل زيستن جاودانه انسان هست و اين انسان با همه نشانه هاي دنيايي در آخرت حضور پيدا مي کند ، لذا بنظر مي رسد که در آن زندگي جاويد نيز بايد از لطف او محروم نبود و يکي از الطاف خدا نيز هدايت اوست و اميدواربودن به هدايت او حتي در آخرتي که به تعبيري همه چيزش روشن ميشود هم چشم اميد انسان را به رحمت او خواهد دوخت انشالله .

ملاقات با خداوند !

Tue, 03 Apr 2012 00:33:00 GMT

بسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

«يَأَيُّهَا الانسنُ إِنَّك كادِحٌ إِلى رَبِّك كَدْحاً فَمُلَقِيهِ»

«اي انسان (غافل مباش از آن روزي که) البتّه با هر رنج و مشقّت در راه طاعت و عبادت بکوشي، عاقبت حضور پروردگار خود مي روي و (با مرگ) نائل به ملاقات او مي شوي .»

قرآن کريم / سوره انشقاق / آيه 6

يادِ مرگ، راهِ رستگاري

حضرت اميرالمؤمنين علي (عليه السلام) مي فرمايد :

قيامت، پيش رويِ شماست و مرگ شما را از پُشتِ سَر مي راند . سبکبار شويد تا برسيد(1) ! همانا، رفتگان، شما را [براي محاسبه ي نهايي] به انتظار گذاشته اند تا آخرين مردِ شما برسد (2) .

1- «سيد رضي» در تفسير جمله «سبکبار شويد تا برسيد» مي گويد : اين سخن را پس از کلام حقّ و گفتار حضرت محمّد رسول الله (صلي الله عليه و آله) با هر کلام ديگري مقايسه کنند، بر آن برتري دارد و از آن پيشي مي گيرد . اينکه فرمود : «سبکبار شويد تا برسيد»، کلامي است که کوتاهتر و پُربارتر از آن شنيده نشده است . سخني است در نهايت ژرفايي و داراي سودمندترين ريشه هاي حکمت .

2- نهج البلاغه، ترجمه علي شيرواني، مؤسسه انتشارات دارالعلم، چاپ چهارم، 1384، ص 65

تهيه و تنظيم ... منيژه شهرابي

کلاس قرآن

Sat, 31 Mar 2012 09:14:00 GMT

اولين روزي که پام به خونه اش باز شد
اون روزي بود که متوجه شدم دختر بچه هاي همسايه مون به اونجا مي رند،
تا قرآن ياد بگيرند.
من جا مونده بودم.
دو جلسه بود که کلاس قرآن شروع شده بود.

اکرم و زهرا مي گفتند: خانم لطيفي قبول نمي کنه که شما رو ثبت نام کنه.
ايشون گفته بود که ديگه ظرفيت کلاس تکميل شده
و ديگه کسي رو قبول نميکنه براي ثبت نام.

با هزار اميد وآرزو همراه با اکرم به طرف کلاس راه افتادم.
خانم لطيفي رو خيلي دوست داشتم.

وقتي به خونه خانم مرتاضي رسيديم، اکرم و زهرا با خانم لطيفي صحبت کردند
ولي ايشون گفتند که نميشه و ظرفيت تکميله.
خيلي ناراحت شدم و دلم گرفت.
اکرم وزهرا به کلاس رفتند و من به خونه خودمون برگشتم.

خونه ي خانم مرتاضي حدود سه تا کوچه با ما فاصله داشت.
از پشت بام خونه مون مي تونستم
درخت اکاليپتوس بزرگي رو که توي حياط خونه شون بود ببينم.
درختي بزرگ وسط باغچه ي حياط خونه اي 70 متري يا شايد کوچک تر.

به سرعت خودم رو به خونه رسوندم.
ماجرا رو براي مادرم تعريف کردم.

مامانم دوست صميمي خانم مرتاضي بود
با ايشون صحبت کرد
قرار شد که من هم به کلاس قرآن برم
و همراه دوستام قرآن بخونم.

خيلي خوشحال شدم .
منتظر موندم تا جلسه بعدي کلاس قرآن شروع بشه.

پ ن1: من کلاس سوم ابتدايي بودم که به کلاس قرآن مي رفتم.
پ ن2: بعضي از اسامي واقعي هستند و بعضي به علت فراموشي اسم جايگزين هستند.
پ ن3: به ياد او مي نويسم که الان در بين ما نيست. کسي که يادش هميشه در دلم زنده است.
خانم مرتاضي عزيزم که خيلي زود ما رو ترک کرد.

کلاغ دانا ترين پرنده است

Fri, 30 Mar 2012 11:35:00 GMT

وقتي كه قابيل هابيل را به قتل رساند، او را رها ساخت و و حيران ماند و نمى‏دانست با آن، چه كند. خداوند دو كلاغ را چنين مأموريت داد كه يكى از آنها ديگرى را بكشد و با منقار و پاهايش چاله‏اى براى آن بكند و سپس او را در آن چاله افكنَد. هنگامى كه قابيل ملاحظه كرد، آن كلاغ چگونه كلاغ ديگر را مدفون ساخت، دلش به رحم آمد و دوست نداشت عاطفه‏اى كمتر از آن داشته باشد، از اين رو برادرش را در زير خاك نهان ساخت، حيرت زده و غمگين و پشيمان از كرده خويش با خود گفت: آيا شايسته است كه من عاطفه و مهرى كمتر از اين كلاغ داشته باشم!

اين سخن را خداوند سبحان اين گونه بيان فرموده است:

فَبَعَثَ اللّهُ غُرَاباً يَبْحَثُ فِي الأَرْضِ لِيُرِيَهُ كَيْفَ يُوَارِي سَوْءةَ أَخِيهِ قَالَ يَا وَيْلَتَا أَعَجَزْتُ أَنْ أَكُونَ مِثْلَ هَـذَا الْغُرَابِ فَأُوَارِيَ سَوْءةَ أَخِي فَأَصْبَحَ مِنَ النَّادِمِينَ[المائدة : 31]

<** ادامه مطلب... **>

پس از آن خداوند کريم زاغي را ( کلاغ) فرستاد ( که کلاغي ديگري را کشته بود) تا زمين بکاود و به او نشان دهد چگونه جسد برادرش را دفن کند.( هنگامي که ديد که آن زاغ چگونه زاغ که کند پنهان کرد) قابيل گفت: واي بر من! آيا من نميتوانم مثل اين کلاغ باشم و جسد برادرم را دفن کنم؟! پس ( سر انجام از ترس رسوائي و بر اثر فشار وجدان ،از کرده خود پشيمان شد و) از زمر? افراد پشيمان گرديد .

کلاغ، داناترين پرنده

چرا خداوند پاک کلاغ را براي آموختن خاک سپاري مرده به انسان مي فرستد ؟

اکتشافات انجام شده روي پرندگان نشان مي دهد که کلاغ دانا ترين پرندگان است و و يژگيهائي دارد که آن را از ديگر پرندگان جدا مي کند ،از مهمترين آنها يکي اينکه حجم مغز آن نسبت به ساير پرندگان بزرگتر است، و ديگر اينکه مرده خود را به خاک دفن مي کند. وقتي کسي از کلاغها مي ميرد،کلاغ ديگر با منقار و چنگالهاي خود گور مي کند و پس از آن بالهاي کلاغ مرده را با گرد مي کند و به کنار بدن آن مي آورد (مثل انسانها) ،و پس از آن مرده را با احترام بلند مي کند و در قبر خود مي گذارد و بعد روي آن خاک مي ريزد. حتي کلاغي که مرتکب گناه مي شود در دادگاه کلاغان گناهگار حساب شده و به اعدام محکوم مي شود و او را با منقار هاي خود مي کشند نيز توسط يکي از کلاغها براي خاکسپاري برده مي شود و بهمان ترتيب به خاک سپرده مي شود.

بايد مرده به خاک دفن شود:

فرستادن کلاغ براي آموزش دادن خاکسپاري مرده به انسان، به اين معني است که مرده مي بايست به خاک سپرده شود. و مرده ضمن اينکه خوراکي براي درندگان مي شود و مي گندد و خاک سپردن آن احترامي به فرد مرده است، هنگامي که تحليل مي رود و در جو پراکنده مي شود بيماريهائي را ايجاد مي کند. بنابر اين چنانکه آيه مطرح نموده، دين از دير زمان به انسان ياد داده بوده که مرده را مي بايست به خاک سپرد.

از : مروة عزمي مختار جنينة

اناانزلناه في ليله القدر

Tue, 27 Mar 2012 03:34:00 GMT

اناانزلناه في ليله القدر و ماادريک ما ليله القدر
ما "آن" را فرود آورديم در شب قدر و چه مي داني که شب قدر چيست؟

چرا اين شب از هزار شب با ارزش تر است مگر آن چيست که فرود مي آيد ؟ ما آن را آورديم منظور" آن" چيست ؟ و بلافاصه خطاب به انسان مي گويد و چه مي دانيد که شب قدر چيست؟ آيا آن چيز چه ميتواند باشد؟ براي انسان چه چيزي مهم است که فقط درآن شب فرود مي آيد "آن" مي تواند" انسانيت" باشد مي تواند "محبت" باشد مي تواند" بخشش" باشد مي تواند" پاکي" باشد و مي تواند همه چيز باشد و مجموع اين همه ميتواند آغازگر مسووليت فردي و اجتماعي انسان در هستي باشد (شگفتا در اين شب هم بر اين موضوع تاکيد کرده است شبي که هرکس براي خودش و با خداي خودش تنها به مناجات و صحبت مي نشيند ) اما اين همه چيز به خود انسان بستگي دارد که در اين شب از آسمان براي خودش چه چيز را طلب کند تا برايش فرود آيد؟ قرآن بعد ازوعده فرود آمدن آن گوهر گرانبها بلافاصله طرح يک سوال مي کند؟ که چه مي داني شب قدر چيست ؟ همين سوال با کمي تأمل مي تواند طرح اوليه خلقت انسان را که او را مجزا از هر مخلوقي مي کند باشد و آن قدرت " انتخاب و اختيار" است قرآن بصورت شگفتي انسان را به جستجو و فهميدن ودرک اين شب فرا ميخواند و او را محرک مي کند که با قدرت انتخاب خود" آن" را انتخاب کند و از خدا بخواهد و با قدرت اختيار خود در تلاش براي بدست آوردن آن چيز باشد همانطور که در آيات بعدي اين سوره وعده مي دهد که فرشتگان و آن روح (همان چيزي که طلب مي کنيم) در اين شب به اذن خدايشان از هرسو فرود مي آيند ، مي آيند تا علت برتري انسان از خودشان را ببينند و درک کنند قدرت انتخاب و اختيار را .....

و در ادامه باز سلام برآن شب مي کند تا آنگاه که چشمه خورشيد ناگهان مي شکافد ،خورشيد همچون قلبي بر عالم هستي مي ماند و عجيب خورشيد هرکسي قلب خودش است که با سلامي در شب و انتخابي از آن همه چيز و اختياري با قدرت انساني خود چشمه خورشيدش را مي شکافد و روشن مي کند و عالمي را به نور خود روشن مي سازد و به قرب الهي مي رسد ، سلام بر شب قدر

نويسنده : حامد مشايخي فرد

داستان حضرت ابراهيم وعيد نوروز

Thu, 22 Mar 2012 02:51:00 GMT

بسمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِيمِ

«وَ لَقَدْ ءَاتَيْنَا إِبْرَهِيمَ رُشدَهُ مِن قَبْلُ وَ كُنَّا بِهِ عَلِمِينَ»

«و به تحقيق كه ما در گذشته به ابراهيم آن رُشدى را كه مى ‏توانست داشته باشد، داديم و ما داناى حال او بوديم .»

«إِذْ قَالَ لأَبِيهِ وَ قَوْمِهِ مَا هَذِهِ التَّمَاثِيلُ الَّتى أَنتُمْ لهََا عَكِفُونَ»

«وقتى به پدر و به قومش گفت : اين تصويرها چيست كه به عبادت آنها كمرِ (خدمت) بسته‏ ايد ؟»

«قَالُوا وَجَدْنَا ءَابَاءَنَا لهََا عَبِدِينَ»

«گفتند : پدران خويش را پرستشگر آنها يافتيم .»

«قَالَ لَقَدْ كُنتُمْ أَنتُمْ وَ ءَابَاؤُكمْ فى ضلَلٍ مُّبِينٍ»

«گفت : شما با پدرانتان در ضلالتى آشكارا بوده ‏ايد .»

«قَالُوا أَجِئْتَنَا بِالحَْقّ‏ِ أَمْ أَنت مِنَ اللَّعِبِينَ»

«گفتند : آيا به حق سوى ما آمده ‏اى يا تو نيز از بازيگرانى ؟»

«قَالَ بَل رَّبُّكمْ رَب السمَوَتِ وَ الأَرْضِ الَّذِى فَطرَهُنَّ وَ أَنَا عَلى ذَلِكم مِّنَ الشهِدِينَ»

«گفت : نه ، بلكه پروردگارتان پروردگار آسمانها و زمين است كه ايجادشان كرده است و من بر اين مطالب گواهى مى‏ دهم .»

«وَ تَاللَّهِ لأَكيدَنَّ أَصنَمَكم بَعْدَ أَن تُوَلُّوا مُدْبِرِينَ»

«به خدا سوگند پس از آنكه پشت كنيد و برويد، در كار بُت هايتان حيله‏ اى مى‏ كنم .»

«فَجَعَلَهُمْ جُذَذاً إِلا كبِيراً لهَُّمْ لَعَلَّهُمْ إِلَيْهِ يَرْجِعُونَ»

«و بُتان را قطعه قطعه كرد، مگر بزرگشان را شايد به او مراجعه كنند .»

«قَالُوا مَن فَعَلَ هَذَا بِئَالِهَتِنَا إِنَّهُ لَمِنَ الظلِمِينَ»

«گفتند : چه كسى با خدايان ما چنين كرده كه هر كه بوده از ستمگران بوده است .»

«قَالُوا سمِعْنَا فَتًى يَذْكُرُهُمْ يُقَالُ لَهُ إِبْرَهِيمُ»

«گفتند : شنيديم جوانى هست كه ابراهيمش نامند و او بُت ها را به بَدى ياد مى‏ كند .»

«قَالُوا فَأْتُوا بِهِ عَلى أَعْينِ النَّاسِ لَعَلَّهُمْ يَشهَدُونَ»

«گفتند : او را به محضر مردمان بياوريد، شايد گواهى دهند .»

«قَالُوا ءَ أَنت فَعَلْت هَذَا بِئَالهَِتِنَا يَإِبْرَهِيمُ»

«گفتند : اى ابراهيم آيا تو با خدايان ما چنين كرده‏ اى ؟»

«قَالَ بَلْ فَعَلَهُ كبِيرُهُمْ هَذَا فَسئَلُوهُمْ إِن كانُوا يَنطِقُونَ»

«گفت : بلكه اين بزرگشان چنين كرده است، ببينيد اگر مى‏ توانند سخن گويند از خودشان بپرسيد .»

قرآن کريم / سوره انبياء / آيات 51 الي 63

بايد بگوييم بعضي از حواشي حکايت حضرت ابراهيم (ع) بدون توجه به اساطير بابِل و آيين هاي بومي آن ديار شناخته نخواهد شد و دست ِ کم اين است که آشنايي با تاريخ و اساطير آنجا کمک شاياني به بازسازي قطعات متعدد و پراکنده تاريخ و داستان آن حضرت در قرآن کريم مي کند .

با کشفياتي که در سده ي اخير در منطقه بين النهرين شده و الواحي که از عهد باستان به دست آمده است، معلوم شده که از جمله جشن هاي بزرگ مردم بابِل، برپايي مراسم «اکتيو» بوده که تا امروز با حذف و اضافاتي به صورت سنّت «نوروز» به ويژه در ايران پابرجا مانده است .

در اين جشن بزرگ که هم زمان با شروع سال جديد آغاز مي گشت و چندين روز طول مي کشيد، مردم از نواحي مختلف در شهر بابِل گِرد مي آمدند و بُتان خود را نيز مي آوردند و در بخشي از اين مراسم طولاني، تنديس ايزدان خود را در «اِسا گيلا» معبد بزرگ «مردوخ» (ايزد بزرگ بابِل) و در نزد مجسمه او مي گذاشتند و گوسفند و گوساله ذبح شده، ماهي و پرنده و شراب شيرين آميخته با آب را براي ضيافت ساليانه ايزدان در آنجا مي نهادند و خود براي انجام ساير مراسم بيرون مي رفتند و در روز آخر در دسته هاي ديني به معبد بازمي گشتند و پس از برپايي رسومي خاص، جشن را خاتمه مي دادند و با بُتان خود به شهرهايشان رهسپار مي شدند [کتاب بهشت و دوزخ در اساطير بين النهرين، ص 76 و 77]

در روايت قرآني داستان حضرت ابراهيم (ع)، چنين برمي آيد که تنها در حدّ چند نشانه ي بسيار جزئي، به اين مراسم مفصل اشاره شده است و در «تورات» و نيز تا جايي که ديده شده، در «تلمود» از اين ميزان اشاره هم خبري نيست و همين موضوع به خودي خود مي تواند نشانه اي آشکار بر وحياني بودن قرآن شريف باشد؛ چرا که درغير اين صورت منکران چگونه مي توانند ذکر اين مطلب را از زبان فردي درس نخوانده توجيه کنند و به راستي پيامبر خدا صلي الله عليه و آله و سلّم براساس چه مأخذي مي توانست مطالبي را بگويد که تنها صدها سال بعد پرده از راز باستاني اش برداشته مي شد ؟ باري، با توجه به سبک ايجازگويي قرآن، ما در اينجا مجبوريم براي بازسازي قطعاتي ناگفته از روايت قرآني حکايت حضرت ابراهيم عليه السلام، جملاتي را در قلاب به آن بيفزاييم و در ضمن، اطلاع از سنت مذکور بابِلي را مفروض بگيريم :

[ابراهيم] به پدر و قومش [که بُت مي پرستيدند] گفت : اين مجسمه ها چيست که معتکف آستانشان شده ايد ؟

گفتند : پدرانمان را ديديم که آنها را مي پرستيدند .

گفت : حقيقتاً شما و پدرانتان در گمراهي آشکار بوده ايد ... پروردگار شما پروردگار آسمان ها و زمين است، آن که آنها را آفريده ... و به خدا سوگند که چون [فرصت مهيا شود و شما] پُشت کنيد و [از شهر بيرون] برويد، براي بُتانتان چاره اي خواهم انديشيد . (سوره انبياء / آيات 52 – 54 و 56 – 57)

[جشن ساليانه آغاز شد و مردم از تمام نواحي در بابِل جمع شدند و پس از چند روز شادي و نيايش، بُتهاي خود را با انواع خوراک نزد بُت بزرگ «مردوخ» گذاشتند و آماده رفتن از شهر شدند . ابراهيم که بهانه مي جست] نگاهي به ستارگان کرد و آنگاه گفت : راستي که من بيمارم [و نمي توانم همراهتان بيايم . پس] مردم تَرکَش کردند و [از شهر بيرون] رفتند . ابراهيم [که فرصت را مهيا ديد] پنهان [از چشم کاهنان معبد] به نزد بُتان رفت [و با تماشاي غذاهايي که برايشان گذاشته بودند، ريشخند کنان] گفت : آيا چيزي نمي خوريد ؟ شما را چه شده که سخن نمي گوييد ؟ پس محکم بر آنها کوفت . (سوره صافات / آيات 81 الي 93 ) و تمامشان را خُرد کرد، جزء بُت بزرگشان [مردوخ] را تا مگر به آن رجوع کنند .

[چون مردم بازآمدند و وضع را آن گونه ديدند] گفتند : چه کَسي با خدايان ما چنين کرده ؟ قطعاً او از ستمکاران است . [برخي مردم که پيش از اين تهديد ابراهيم را شنيده بودند] گفتند : شنيده ايم جواني که به او ابراهيم مي گويند، از آنها [به بدي] ياد مي کند . [ديگران] گفتند : او را پيش چشم مردم بياوريد تا گواهي دهند . آنها شتابان نزد وي آمدند و گفتند : اي ابراهيم، آيا تو با خدايان ما چنين کرده اي ؟ گفت : بلکه اين کار را [مردوخ، بُت] بزرگشان کرده است ... (سوره انبياء / آيات 58 الي 63)

منبع : کتاب داستان پيامبران در تورات، تلمود، انجيل و قرآن و بازتاب آن در ادبيات فارسي، نوشته حميد يزدان پرست، انتشارات اطلاعات، تهران، 1384، صفحات چهل شش و چهل هفت ... با دخل و تصرف و ويرايش ... منيژه شهرابي

إِنَّ اللَّهَ يُحِبُّ التَّوَّابِينَ...

Thu, 22 Mar 2012 02:41:00 GMT

تاريکي او را به اسارت کشيده بود.

هيچ روزني نبود تا نوري براو بتابد،خاموشي مطلق.

مدتها بود که در همان حال بسر ميبرد.نميدانست که چه وقت روز و کي شب است.

اصلا نميدانست زمستان است يا تابستان يا شايد هم بهار.ديگر حساب سال و ماه از دستش رفته بود.

خاطرات از جلو چشمش ميگذشت.

از ديار خود بار بسته بود و از قومش رنجيده و آنها را ترک گفته بود.

قهر کرده بود از مردمي که گفته هايش را به تمسخر گرفته بودند و پندهايش را نپذيرفته بودند .

از کساني که هراس نداشتند از وعده عذابي که از جانب خداوند داده بود.

ميخواست برود به هر کجا که او را نشناسند؛ ميخواست از آنها دور شود.

مدام اين حادثه جلو چشمانش بود که ماهي بزرگ جلو کشتيشان را گرفته بود و او را طعمه اي براي نجات جانشان کرده بودند.

و اکنون سالها مهمان تاريکي مطلق شکم ماهي بود.

و تنها اميدش به خداوند بود ،زيرا ميدانست او خالق بينا،شنونده و تواناييست.

و هنوز در آن حال، قوم گنهکارش را دعا ميکرد و از خدا براي آنان طلب نجات داشت.

کساني که خداوند به برکت دعاهاي او از عذاب رهانيده بود.

سرانجام ماهي به ساحل دريا رفت و او از دهان ماهي به بيرون راه يافت.

واو بسيار سجده شکر گذاشت .

سپس از جانب پروردگار ندا آمد:

و ما يونس رااز تاريکي و غم رهانيديم.

و اگر استغفار نميکرد تا ابد در شکم ماهي تنها ميماند.

و خداوند بخشنده و مهربان؛ و قادرِ تواناست.

و همانا راست گفت خداوند بلند مرتبه و بزرگ.

نگاه قرآن به ثروت و دارايي

Sun, 18 Mar 2012 04:15:00 GMT

يکي از کليد واژه هاي اقتصادي در قرآن واژه «مال» است که از آن به ثروت و دارايي ياد مي‌شود. اين واژه 86 بار در قرآن کريم به صورت مفرد (مال) و جمع (اموال) به کار رفته است. در مواردي هم با تعبير ارزشي «خير» به آن اشاره شده است. در اين مقاله سعي داريم با استناد با آيات قرآن کريم نگاه اين کتاب الهي را به اين مقوله مورد بررسي قرار دهيم.

متن مقاله

مگه تو قرآن اومده؟!

Fri, 16 Mar 2012 22:22:00 GMT

مطلب به اين آدرس انتقال يافت

يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ...،دفترسوّم

Fri, 16 Mar 2012 02:22:00 GMT

يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ... (دفتر اول)

يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ...(دفتر دوم)

حضرت خديجه (سلام الله عليها) سرشار از اميد و ايمان به داستان همسرش و بيمناک و مضطرب از آينده بزرگ و پر ماجراي او ، برگشت؛حضرت محمد (صلي الله عليه و آله وسلم) را همچنان در گليم خفته يافت؛آرام کنارش نشست.

چهره مردي را مينگريست که پانزده سال است ،عشق او روح وي را گرم داشته و خود را و هر چه را داشته است در پاي او فدا کرده است و مي انديشد که تاچند لحظه ديگر او بر خواهد خاست و زندگي تازه اي را آغاز خواهد کرد.

چه خواهد شد؟بر سر او و خانواده اش چه خواهد آمد؟ خداوند او را به چه کاري مأمور خواهد کرد؟مردم با آنان چگونه رفتار خواهند نمود؟

در او مينگريست و غرق در اين انديشه ها بود که ناگهان حضرت محمد (صلي الله عليه و آله وسلم) تکان خورد؛بلرزه افتاد؛نفسش بسختي فرو ميرفت و بر مي آمد،گوئي گلويش را ميفشارند.دانه هاي درشت عرق از چهره اش ميجوشيد و سرازير ميشد.از خواب پريد اما بيدار نبود،گوئي از درد مرموزي به خود مي پيچد.

ناگهان باز همان آهنگ آشنا را در درونش شنيد، قاطع و آمرانه و بگونه اي که بسخن و آهنگ بشر نمي مانست:

يَا أَيُّهَا الْمُدَّثِّرُ (1)قُمْ فَأَنْذِرْ (2) وَرَبَّکَ فَکَبِّرْ (3) وَثِيَابَکَ فَطَهِّرْ (4)

وَالرُّجْزَ فَاهْجُرْ (5) وَلا تَمْنُنْ تَسْتَکْثِرُ (6) وَلِرَبِّکَ فَاصْبِرْ (7)

اى كشيده رداى شب بر سر(1) برخيز و بترسان (2) و پروردگار خود را بزرگ دار(3) و لباس خويشتن را پاك كن (4)

و از پليدى دور شو (5)و منت مگذار و فزونى مطلب (6)و براى پروردگارت شكيبايى كن (7)

اميد و عظمت و اطمينان در جان حضرت محمد (صلي الله عليه و آله وسلم) جان گرفت .برخاست و خود را که بروشني در آستانه يک زندگي جديد و در تماس با دنياي مرموز ماوراء احساس ميکرد، براي تماسهاي آينده اي که وظيفه خطير و رسالت سنگينش را به او روشنتر باز نمايد خود را آماده ساخت.

ماجراي او در مکه صدا کرد و بسرعت و دهان به دهان ميگشت.براي مردم بيکار و آسوده و کم مسئوليت يک شهر کوچک که بيشتر گرد هم مينشينند و ساعت ها از هر چه و هرکس سخن ميگويند و شراب مينوشند و غيبت ميکنند،پيداست که اين حادثه تا چه حد جالب و مشغول کننده است .

مردم ساده با شگفتي و ترديد آنرا تلقي ميکردند و با کنجکاوي از آن سخن ميگفتند وشاخ و برگش ميدادند، اما رجال قوم که چنين واقعه اي را بيشتر به خود مربوط ميدانستند ، بجّد به آن پرداختند ....

ادامه دارد...

دفاعيه پايان نامه

Tue, 06 Mar 2012 03:11:00 GMT

در ساعت 19 روز دوشنبه مورخ 15/12/90 پايان نامه ارشد آقاي كامران اويسي با موضوع "بررسي روايات تفسيري امام صادق در جزء 19 قرآن كريم" در دانشگاه قم برگزار گرديد.چكيده آن به شرح ذيل است:

روايات تفسيري بر جاي مانده از پيامبر (صلي الله عليه و آله) و اوصياي گرانقدرش (عليهم السلام) يکي از منابع معتبر تفسير و مطمئن ترين راه براي دست يافتن به بخشي از معاني قرآن مي باشد. سخنان تفسيري آن بزرگواران ميراثي است گرانقدر و مورد نياز هر مفسري . آميخته شدن روايات مذكور به آفاتي چون جعل و تدليس و ارسال، بايسته بودن مطالعه و تنقيح روايات تفسيري را آشکار مي سازد. تفسير قرآن به قرآن، قرآن به سنت، بيان تمثيلي و تفسير قرآن با استفاده از قواعد عقلي از جمله روش هايي است که امام ششم در روايات تفسيري به کار بسته اند. جامع نبودن، ضعف سند و در آميختگي تفسير و تاويل، ظاهر و جري و بطن از جمله کاستي هاي روايات تفسيري به شمار مي آيند. بررسي روايات تفسيري امام صادق (عليه السلام) در جزء نوزدهم قران کريم"، پژوهش سندي و متني و دلالي مجموع 142روايت تفسيري ايشان در ذيل آيات جزء نوزده قرآن كريم با رويكرد احياء روش تفسير روايي است. روايات مربوط به هر آيه از تفاسير نور الثقلين و البرهان، استخراج گرديد و با منبع اصلي آن روايت، تطبيق داده شد؛ ترجمه روايات به بررسي سندي- رجالي پرداخته شد و نوع سند آن مشخص گرديد؛ لغت هاي مشكل موجود در احاديث توضيح داده شد؛ دلالت حديث مورد مطالعه قرار گرفت. از مجموع روايات ياد شده، 35 روايت صحيح، 4 روايت حسن، 12 روايت موثق، 91 روايت ضعيف مي باشند.